یه عده میان جلسه مشاوره، نه برای راه‌حل…
برای امید واهی.

پرونده رو که باز می‌کنی، معلومه کجاش می‌لنگه.
آروم و محترمانه می‌گی:
«الان اپلای نکن. این نواقص رو درست کن، بعد اقدام کن.»

ولی یهو فضا سنگین می‌شه.
می‌گه:
«تو این وضع اقتصادی، تنها امیدمون همینه… چرا ناامیدمون می‌کنی؟»

انگار حقیقت گفتن شده ناامید کردن.
انگار مشاور باید نقش مُسکن رو بازی کنه، نه دکتر.

واقعیت اینه که خیلی‌ها نیومدن بدونن باید چی کار کنن؛
اومدن یکی بگه:
«برو اپلای کن، درست می‌شه… یه جوری می‌شه…»

خب می‌خوای وقت بذاری،
اپ‌فی بدی،
مدرک ترجمه کنی،
آخرش با همون پرونده ناقص ریجکت شی
و بعد بگی:
«شانس نداشتم… قسمت نبود…»

و اینجاست که قصه غم‌انگیزتر می‌شه.
وقتی تحلیل می‌ره کنار،
خرافه میاد وسط.

یکی پیدا می‌شه می‌گه:
«بختت رو بستن.»
یکی دیگه می‌گه:
«فلان دعا، فلان مبلغ، بخت اپلایت باز می‌شه.»
و تو که خسته‌ای، ناامیدی،
کم‌کم باور می‌کنی.

تلخیش اینه که:
اپلای نه جادو می‌خواد،
نه شانس عجیب،
نه بیدار شدن ساعت ۵ صبح با نسیم بهاری.

اپلای فقط یه چیز می‌خواد:
پرونده کامل.

حالا یه پرونده ممکنه برای فلان کشور کامل باشه برای کشور دیگه ناقص!

هر جایی ملزومات خودشو داره.