🔻راهبرد دولت «امیران جنگ» در سوریه بر این استوار است که شهرها را از رسانه‌ای‌ها و تولیدکنندگان محتوای وابسته به خود پُر کند تا آتش اعتراض و گرسنگی را، دست‌کم برای مدتی، خاموش کند یا حداقل آن را از قاب دوربین‌ها بیرون نگه دارد. هم‌زمان، تلاش می‌شود بحران یک دولت در شخص وزیر انرژی خلاصه شود و مسئولیت فروپاشی بر دوش او گذاشته شود؛ در حالی که همین فرد نخستین نخست‌وزیر این دولت و خود یکی از امیران اصلی جنگ و از ارکان ساختار قدرت کنونی بوده است. یعنی می‌خواهند بحرانِ یک منظومه را با معرفی یکی از اجزای همان منظومه به‌عنوان منشأ بحران توضیح دهند.

🔴اما واقعیت اقتصادی سوریه آن تصویری نیست که این ماشین رسانه‌ای تلاش می‌کند به مخاطب بفروشد. عکس‌های هتل‌های لوکس و رستوران‌های گران‌قیمت و نمایش کشیدن کارت «ویزا» مقابل دوربین، نه شکم گرسنه‌ای را سیر می‌کند، نه فقر را درمان می‌کند و نه اقتصاد می‌سازد. رسانه شاید بتواند برای مدتی زاویه دوربین را عوض کند، اما نمی‌تواند واقعیتی را که بیرون از قاب جریان دارد تغییر دهد.

🔴عجیب‌تر آن‌که همین حاکمیت، در حالی که هنوز نتوانسته در داخل سوریه الگویی قابل زیست و قابل دفاع بسازد، رفتار خود را بر مبنای ایفای نقش یک «دولت الگو» در منطقه تنظیم کرده است؛ گویی قرار است نسخه‌ای تازه برای منطقه صادر کند: برای ایران نسخه بپیچد، برای اسرائیل پیام اطمینان و تأمین منافع بفرستد و در برابر یمن نمایش قدرت بدهد و حتی از «رسیدن به صنعا» سخن بگوید. می‌خواهند سوریه را به‌عنوان یک قدرت منطقه‌ای نوظهور به نمایش بگذارند، پیش از آن‌که بتوانند شهروند سوری را قانع کنند که دولتش قادر به تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی اوست.

🔴مسئله این نیست که آیا می‌توانند تصویر زیبایی بسازند؛ رسانه از پس این کار برمی‌آید. مسئله فاصله عظیم میان «تصویر» و «دولت» است.

🔻 @hossein_pak69