درود بر یارانِ نیک‌پندار، امشب این آهنگ از "احمد_کایا" رو گوش می‌کردم و معنیِ فارسیِ بخشی از ترانه مصداق بارز این جمله است: "یک سوی ما برگ می‌ریزد و سوی دیگرمان باغِ بهار است..."، چقدر این جمله به حالِ همه‌ی ما آدم‌ها نزدیکه، ممکنه یک گوشه از وجودمون پُر از خستگی، غم و برگ‌ریزان باشه اما همون موقع یک گوشه‌ی دیگه از وجودمون هنوز زنده‌ است، هنوز امید داره، هنوز می‌تونه عشق بورزه و درست مثل فصلِ بهار دوباره شکوفا بشه و به نظرم این جمله به ما یادآوری می‌کنه که حتی وقتی بخشی از وجودمون درگیرِ غم شده لزوماً تمامِ ما زیر سایه‌ی این غم نیست و شاید هنوز باغی درونمون باقی مونده باشه که منتظرِ بهار و شکوفه دادن است...