⛑تسهیلات در کوهستان: ایمنی یا اصالت ؟

✍️ پروین موتاب
۱۴۰۴/۵/۲۲
این سوال، چالشی است که دو فلسفه کوهنوردی را در برابر هم قرار می‌دهد. این بحث فقط درباره چند میله یا چند رول نیست، بلکه درباره روح و ماهیت کوهنوردی است.

دو فلسفه در برابر هم:

دیدگاه سنتی (ارتودکس) ⛰️: این گروه معتقدند کوهنوردی یعنی اتکا به مهارت‌های فردی، دانش جهت‌یابی و مواجهه با چالش‌های طبیعی. از نظر آنها، نصب میله‌های راهنما یا رول‌های ثابت، کوه را از حالت طبیعی خود خارج می‌کند، مهارت‌ها را تضعیف کرده و حس ماجراجویی را از بین می‌برد. شعار آنها این است: "کوه باید همان‌طور که هست بماند." 🚫⚒️

دیدگاه مدرن (ایمنی‌محور) 🧗: این گروه بر این باورند که اولویت اصلی، ایمنی کوهنوردان است. تسهیلات می‌توانند جان افراد را در شرایط اضطراری نجات دهند و از گم شدن در هوای بد جلوگیری کنند. آنها استدلال می‌کنند که مسیرهای پرتردد، دیگر فقط محل صعود حرفه‌ای‌ها نیستند و نیاز به زیرساخت‌های ایمنی برای همه دارند. ✅

موضع اتحادیه جهانی کوهنوردی (UIAA) 🧗‍♂️

اتحادیه جهانی کوهنوردی یا UIAA که نهاد مرجع کوهنوردی در جهان است، یک راهکار میانه را پیشنهاد می‌کند. آنها به جای یک حکم کلی، بر اساس نوع صعود و مسیر تصمیم می‌گیرند:

در سنگ‌نوردی: 🧗‍♀️ UIAA وجود رول‌های استاندارد را در مسیرهای ورزشی (اسپرت) تایید می‌کند، اما همزمان بر حفاظت از مسیرهای سنتی (Trad Climbing) که فقط با ابزار متحرک صعود می‌شوند، تأکید دارد. یعنی در هر مسیر، باید قوانین اخلاقی خاص خودش را رعایت کرد. 🤝

در کوهپیمایی و کوهنوردی: 🚶‍♂️ UIAA بر حفظ طبیعت و عدم مداخله غیرضروری تأکید دارد، اما در مسیرهای بسیار پرتردد یا نقاطی که خطر جدی وجود دارد، نصب تسهیلات ایمنی را برای جلوگیری از حوادث و آسیب‌های زیست‌محیطی (مانند فرسایش مسیر) قابل توجیه می‌داند. ⚠️

کوهنوردان در سایر نقاط جهان چه کرده‌اند؟ 🌎

این بحث فقط مختص ایران نیست. در کشورهای دیگر نیز راه‌حل‌های متفاوتی برای این چالش پیدا شده است:

در آلپ (اروپا) 🏔️: در این منطقه شاهد یک رویکرد دوگانه هستیم. در مسیرهای سخت و فنی، کوهنوردان با تکیه بر مهارت خود صعود می‌کنند. اما در مسیرهای مشهور و پرتردد، مجموعه‌ای از تسهیلات مثل نردبان، کابل ثابت و پله‌های فلزی نصب شده که به آن Via Ferrata (راه آهنی) می‌گویند. این کار صعود را ایمن‌تر و برای افراد بیشتری ممکن کرده است. 🚠

در هیمالیا 🗻: در مسیرهای تجاری صعود به اورست، تیم‌های شرپا هر فصل طناب‌های ثابت نصب می‌کنند تا صعودهای تجاری و بزرگ ایمن‌تر شوند. این رویکرد با فلسفه صعودهای آلپی و مستقل کاملاً متفاوت است. ⛓️

در آمریکا و کانادا 🌲: در آمریکای شمالی، مسئله نصب تسهیلات به شدت با مفاهیمی مانند "حفاظت از مناطق بکر" (Wilderness) گره خورده است. قوانین در پارک‌های ملی و مناطق حفاظت‌شده، معمولاً نصب رول و تسهیلات دائمی را ممنوع یا بسیار محدود می‌کنند تا ماهیت طبیعی منطقه حفظ شود. برای مثال، در پارک ملی یوسمیتی، استفاده از مته‌های برقی برای نصب رول ممنوع است و فقط با مته دستی و تحت قوانین بسیار سخت‌گیرانه اجازه این کار داده می‌شود. این رویکرد، میراث صعودهای سنتی (Trad Climbing) را که در این مناطق شکل گرفته، محترم می‌شمارد و بر مسئولیت فردی کوهنوردان تأکید دارد.

جمع‌بندی: ⚖️
همانطور که می‌بینید، یک پاسخ قطعی برای این سوال وجود ندارد. هر دو دیدگاه، بخشی از حقیقت کوهنوردی را در بر دارند. شاید بهتر است به جای نفی کامل یکی از این رویکردها، به دنبال یک توازن منطقی باشیم؛ توازنی میان حفظ اصالت طبیعت و مسئولیت ما در قبال ایمنی انسان‌ها.
نظر شما چیست؟ 🤔 آیا نصب این تسهیلات را کاری درست می‌دانید یا معتقدید باید کوهستان را به حال خود رها کرد؟

#کوه
#کوهنوردی
#کوهنوردی_آگاهانه
#کوهستان
#طبیعت
#طبیعتگردی
#عشق_کوه
#صدای_کوهستان
#hikewise

💫 Be Wise, Hike Wise
📍 https://t.me/hikewise