🌹🌹🌹
"جایگاه    < زن >  در مثنوی معنوی

پرتو حق است آن، معشوق
نیست

خالق است آن گوئیا مخلوق نیست

مولانا می‏گوید:
زن در واقع معشوق مرد نیست،
بلکه؛ پرتوی از جمال حضرت حق‌تعالی است.
زن جلوه‌ای از خالق و
در کسوت مخلوق است. آن‌چه در ما رقت و عشق و نازک‌دلی پدید می‏آورد معشوق نیست،
پرتو مهر و رقت و رأفتِ حق است؛ و آن‌جا که عشق تجلی می‏کند آن‌چه می‏بینیم به ظاهر مخلوق است که دل می‏رباید اما در حقیقت جلوهٔ از جمال حضرت حق است و ما جلوه‌ٔ خالق را به صورت مخلوق می‏بینیم.

از این مطلب،
دیدگاه مولانا راجع به زن به‌طور برجسته و درخشان
به دست می‌آید، که،
زن را ترجمانِ صفت رحمانی حضرت حق می‏شمارد.
چنان‌که ابن‌عربی نیز در
فصّ بیست و هفتم از کتاب فصوص‌الحکم (فص محمدی) زن را والاترین مظهر خدا می‏داند و وصلت با او را هم‌طراز با اتحاد عاشقان با خدا می‏شمرد.
هم‌چنین می‏گوید:
زن برای عارف،
کامل‌ترین مظهر تجلی خلاقیت خداوند است: «فشهود الحق، فی النساء اعظم الشهود و اکمله».

شرح جامع مثنوی معنوی