بهومیل هرابال را "پدرسالار سروران ادبیات معاصر چک" قلمداد کرده اند.

بهومیل هرابال در سال های ١٩٣٥ تا ١٩٣٩ دانشکده ی حقوق را گذراند و در سال ١٩٤٨ دکترای حقوق گرفت، ضمن آنكه دوره هایی در سطح دانشگاهی در فلسفه، ادبیات، تاریخ و هنر را نیز گذراند.
با این وجود او با این سطح سواد غنی در شروع جستوجوی شغل، از مدرک و سابقه ی تحصیلی اش استفاده نکرد و به یک سلسله مشاغل به گفته خودش "جنون آمیز" رو آورد: کارگر راه آهن، نماینده ی بیمه، دستفروش دوره گرد اسباب بازی، و ...
آشنایی هرابال با این مشاغل و شغل های متعدد و آمیختن با افراد مختلف در سطوح مختلف زندگی، موضوع آثار متعدد او قرار گرفته و به این آثار، غنای زندگی و باورپذیری بخشیده است.

همه ی یک صد تا یک صد و پنجاه هزار نسخه ی چاپ شده ی یک کتاب از هرابال، هر کتابی که بود، ظرف چند ساعت ناپدید و نایاب می شد.
هربال شخصا می گفت که آثارش را در واقع ابداع نمی کند و کارش صرفا جمع آوری دیده ها، یادها و تجربه هایش از آدم ها و اتفاق های جالب(غریب) و ساختن کولاژی است از آنها.
اما زنده بودن این افراد و اصلا ابداع بعضی از فراموش نشدنی ترین شخصیت های ادبیات امروز، البته کاری است فراتر از یک کولاژ.

📍معناي كولاژ:
کدر فرهنگ لغت، «کلاژ» فن بهم چسباندن تکه های مختلف پارچه، کاغذ، چرم و چوب و ... برای خلق یک تصویر بدیع تعریف شده است.
کلاژ واژه ای فرانسوی و به معنی چسباندن است.
این کلمه اولین بار توسط جورج براک و پابلو پیکاسو در ابتدای قرن بیستم، هنگامی که به بخشی ممتاز از هنر مدرن تبدیل شد، به کار رفت. با شروع قرن ۱۹ کلاژ در اروپا جنبه فانتزی به خود گرفت و در آلبوم های عکس و یا تصویرسازی برخی کتاب های داستان استفاده شد . کلاژ در ادبیات جدا از گرد هم آوردن بخش های متفاوتی از آثار منتشر شده معنای دیگری هم دارند. در این حالت کلاژ به معنای قرار دادن عقاید و باورهای متنوع از افراد مختلف در قالب یک نوشته است که لزوماً از آثار منتشر شده ای گرفته نشده است .وجه هنری تکنیک کلاژ بیشتر در آثار فوتومونتاژ دیده می شود.

کتاب تنهایی پرهیاهو در نظرخواهی از نافذان ادبی و استادهی دانشگاه و نویسندگان در شروع قرن حاضر، به عنوان دومین اثر متمایز ادبیات نیمه ی دوم قرن بیستم سرزمین چک، بعد از شوویک، سرباز خوب از یاروسلاوهاشک برگزیده شد.

از مقدمه ی کتاب
#تنهايي_پرهياهو
#بهوميل_هرابال