📚«کتابخوانه»ی هزارخُم | «کتاب… on Telegram: “#فلسفه_ترس #لارس_اسوندسن #تجربه_هنر_زندگی #فصل

#فلسفه_ترس
#لارس_اسوندسن
#تجربه_هنر_زندگی
#فصل_چهارم
#جذابیت_ترس

ترس به جهان رنگ می دهد. جهان بدون ترس جهانی سخت ملال آور است. اکر از نظر بیوشیمیایی بگوییم، ترس هم خانواده ی کنجکاوی است، و به همین دلیل مهمّ است که فیلم های پر هیجان و تجربه های هیجان انگیز اینهمه سرگرم کننده و خوشایند هستند.

چرا برویم به دنبال احساس منفی، وقتی که به هر حال خیلی احساس های مثبت هستند که می توانیم به دنبالشان برویم؟ چرا باید احساس ترس اینهمه جذاب باشد وقتی که در بایگانی احساساتمان اینهمه احساس دیگر داریم که دست کم به ظاهر چندین برابر جذاب تر هستند؟ شاید بخشی از جواب این است که ما نیاز داریم بایگانی احساساتمان را کامل کنیم، و ترسی که در اشکال ساختگی و جعلی تجربه می کنیم، یا در ورزش های ماجراجویانه و غیره، آن احساس ملال آور «روزمرّگی» را از میان می برد.

تماشای یک فیلم ترسناک یا یک بازی کامپیوتری وحشت آفرین راه های امنی برای تجربه خطر هستند. آسکاروایلد می نویسد هنر بیانگر واقعیت، یعنی خود زندگی است، اما در شکلی رام شده، به نحوی که دیگر آسیبی به ما نمی رسد. برای همین است که باید هنر را بر زندگی مرّجح داشت:
چون هنر آسیبی به ما نمی رساند. اشک هایی که به هنگام تماشای یک‌نمایش از چشمانمان سرازیر می شود از آن نوع احساسات سترون ِ عالی دلپذیر هستند که کار هنر بیدار کردن آن هاست. ما گریه می کنیم، اما دلمان زخمی نمی شود. ما غرق اندوه می شویم، اما اندوه ما تلخ نیست... از طریق هنر، و فقط از طریق هنر است که می توانیم کمالمان را محقق کنیم؛ از طریق هنر، وفقط از طریق هنر، است که ما از خودمان در برابر خطر های نفرت انگیز و شرر بار زندگی واقعی حفاظت به عمل می آوریم.

این امری پارادوکسی است که ما عملاً از پرداختن به چیزهایی که وحشت در دلمان می اندازند و معمولاً به دنبال گریز و پرهیز از آنها هستیم، احساس لذت و وجد می کنیم. ما چیزی را تجربه می کنیم که می توان آن را احساس ترس به نیابت خواند، چون شخصی دیگر -واقعی یا داستانی- در موقعیتی دهشتناک است، و ما با رعایت فاصله در این ترس او شریک می شویم. به عبارت دیگر ما این فرصت را به دست می آوریم که موفعیت های افراطی را تجربه کنیم بی آنکه خودمان در معرض خطری واقعی قرار گیریم. بدین ترتیب ما به وجوهی از زندگی احساسی مان دسترسی پیدا می کنیم که معمولاً بخشی از زندگی روز مرّه ما نیستند.

https://t.me/hezar_khom/5236