📚«کتابخوانه»ی هزارخُم | «کتابخوانه»ی هزارخُم: “"زری بلند شد و نشست و گفت: زیر درخت گیسو ایستاده بودم و برای سیاوش گری…”

"زری بلند شد و نشست و گفت: زیر درخت گیسو ایستاده بودم و برای سیاوش گریه می کردم حیف که من گیس ندارم وگرنه گیسم را می بریدم و مثل آن های دیگر به درخت آویزان می کردم."

زری توضیح داد: اول بار که درخت گیسو را دیدم از دور خیال کردم درخت مراد است و لته ی کهنه سیاه و زرد و قهوه ای به آن آویزان کرده اند. اما گیس زن های جوانی است که شوهرانشان جوانمرگ شده بود...یا پسرهایشان یا برادرهایشان."

سو و شون
سیمین دانشور
صفحه ۲۷۴

پ ن:

ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺭﺳﻤﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ “ﮔﻴﺴﻮ ﺑُﺮﻭﻥ” ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻴﻦ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺨﺘﯿﺎﺭﯼ ﻧﻴﺰ ﺍنجام ﻣﻲﺷﻮﺩ. ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﻲ ﻳﻜﯽ ﺍﺯ ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ ﻣﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﭘﺪﺭ، ﺷﻮﻫﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ ﮔﻴﺴﻮﺍﻧﺶ ﺭﺍ ﻣﻲﺑُﺮﺩ. ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮔﯿﺴﻮﺍﻥ ﺑﺮﯾﺪﻩ ی ﺯﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﻱ ﺑﻪ “ﻣﺎﻧﮕﻪ ” ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ.
اﻳﻦ ﺁﻳﻴﻦ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻱ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ “ﺳﻴﺎﻭﺵ” ﻧﻴﺰ ﺍﺟﺮﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﮔﻴﺴﻮ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﺨﺘﯿﺎﺭﯼ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻋﺼﻤﺖ ﻭ ﻭﻗﺎﺭ ﻳﻚ ﺯﻥ ﺍﺳﺖ، ﻃﻮﺭﻱ ﻛﻪ اگر ﻫﺮ ﺯﻧﻲ ﻛﻪ ﻛﺎﺭ ﻧﺎشایستی ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲﺩﺍﺩ ﮔﻴﺴﻮﺍﻧﺶ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﺮﻳﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﺗﻨﺒﻴﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﻣﻲﺁمد.

https://t.me/hezar_khom