از بچه‌ها عذر می‌خواهم كه اين كتاب را به يكی از بزرگ‌ترها هديه كرده‌ام. برای ايـن كار يك دليل حسابی دارم:
اين “بزرگ‌تر” بهترين دوست من در همـه‌ی دنيـا اسـت.
يـك دليـل ديگر هم آن كه اين "بزرگ‌تر" همه چيز را می‌تواند بفهمد حتی كتابهايی را كه برای بچـه‌ها نوشته باشند.
عذر سومم اين است كه اين "بزرگ‌تر" در فرانسه زندگی می‌كند و آنجا گشنگی و تشنگی می‌كشد و سخت محتاج دلجويی است.
اگر همه‌ی اين عذرها كـافی‌ نباشـد اجـازه می‌خواهم اين كتاب را تقديم آن بچه‌هايی كنم كه اين آدم بزرگ يك روزی بوده. آخـر هـر آدم بزرگی هم روزی روزگاری بچه‌ای بوده. گيرم كمتر كسی از آنها اين را به ياد می‌آورد. پس من هم اهدانامچه‌ام را به اين شكل تصحيح می‌كنم:
به لئون ورث موقعی كه يك پسربچه بود.

از مقدمه‌ی كتاب
#شازده_كوچولو
#آنتوان_دوسنت_اگزوپری


https://t.me/hezar_khom