🔃 5⃣2⃣

روح اگر خود خواسته باشد، در نوک درخت خواهد شکفت.

صفحه۱۴۷۶

در جهانی که دستخوش دگرگونی مداوم است، حقیقتی که دگرگون نشود دروغ است، یا بدتر از آن، برای مردم ساده ای که قادر به تمیز دروغ نیستند، هیچ نیست.

آن چیزی حقیقی است که واقعی است، و نخستین قانون درست کاری مراعات صحیح آن است و بیرون کشیدن قاعده های بی غش و مردانه و دمساز با واقعیت از آن برای داوری کردن و عمل کردن، آن هم نه فردا یا در همه ی زمان ها، بلکه در این زمان، همین دم، اینجا در این تکه زمین که یکی از پاهای من به استواری بر آن تکیه دارد و آن دیگری که بلند شده در رفتار است و می رود که نقطه ی اتکاری تازه ای بیابد.

صفحه ١٤٧٩

من غارت صاعقه آسا و بس بیرون از اندازه ی جهان را در رقیب سال های جنگ و در سرگشتگی پس از آن می بینم.
جهانگشایان ناسزاواری را که تقریبا حتی یکیشان از حد متوسط بد فراتر نمی رود، و می بینم که پیروزی غافلگیرشان کرده است و قادر نبوده اند آن را سازمان بخشند.
در این چند ساله کاری جز این از دستشان برنیامده است که اقتصاد جهان را که قطب نمای آن سرگشته مانده است زیر و رو کنند و کوه هایی از ثروت های بی فایده و بدتر از بی فایده و ویران کننده را در دو قاره ی ورشکسته ی زمین روی هم انبار کنند.

صفحات ١٤٧٠ و ١٤٨٠

من جنگ را می بینم، همه جا جنگ هایی که تدارک می شود یا که درگیر است، آن هم زیر سرپوش آن مسخرگی شوم ژنو؛ جامعه ی ملل...
من در پس شوخی شرم آور خلع سلاح، افزایش غول آسای بودجه های جنگی را می بینم حتی در ملت هایی که خونشان را تا قطره ی آخر از دست داده اند، ملت هایی که ده یک درآمدی را که برایشان مانده است به نگهداری خانه شان، به خدمات همگانی، نان برای بیکاران و آموزش و پرورش اختصاص نمی دهند.
هر آنچه مایه ی زندگی است، همه ی خون مردم در راه ویرانی روان می شود، همه چیز صرف توپ می گردد...

صفحه ١٤٨٠

لازمه ی صلح واقعی آن است که پیش از هر چیزی، کارفرمایان جنگ از میان برداشته شوند و از میان برداشته نخواهند شد مگر پس از یورش به دژهای باستیل آسایشان.

صفحه ١٤٨٢

📍معناي لغت باستیل: نام قلعه ٔمعروفی که در محله ای بهمین نام سابقاً در نزدیک پاریس ساخته شده بود و سالها زندان بزرگ و عمومی فرانسه محسوب میشد. اولین سنگ بنای قلعه ٔ باستیل در 22 آوریل 1370 م. نهاده شد و قصد از آن دفاع از پاریس در برابر انگلیسیها بود. در جنگ معروف سنت کانتن هانری دوم باستیل را تعمیر و تقویت کرد.

قهرمان نیستیم، نه تو و نه من. ولی وقتی که بخواهیم، وقتی که ضرورت باشد، می توان قهرمان شد.

صفحه ١٤٨٢

راه رفتن، چه بخواهیم و چه نخواهیم، ایمان داشتن است. و این ایمانی است که با آن در دعا بیان می شود به خوبی هم ارز است.

دعا راهی است که به هستی منتهی می شود، ولی راه پیمایی راهی است که پاهای هستی می گشاید.
با حرکت خویش است که هستی مسیر خود را بر تخته ی سیاه شب رسم می کند.

صفحه ١٤٨٨

عمل تو را در چنگ می گیرد. همین که گرفتت، دیگر رها شدنت ممکن نیست.

عمل، وقتی که در برابر دشمنیم، همه ی نیروهای اندیشه را طلب می کند. کسی که پاره ای از آن را دریغ بدارد در خطر مرگ است، در خطر چیزی بیش از آن است، خطر نابودی اردوگاه خود و امر خود...

آنچه شدنی است باید بشود و جز به یاری بازوان ما نمی تواند بشود.
"باید چینی باشد" به معنای "من باید چنین باشم" است. سرنوشت، خود ماییم.

صفحه ١٤٩٠

امروز یا یک روز دیگر، می بایست او را از سر راه برداشت و برای این کار وسیله کم نبود.
از آن جمله زندان که مدت آن را پیوسته می توانند تجدید کنند، همچنان که امثال مارتی را به کیفر یک بی احتیاطی در گفتار که آن را تا حد خیانت به میهن بزرگ کرده اند، در آن مدفون ساخته اند.
همچنین توطئه های شورش برانگیخته به دست خود پلیس که در آن چنان ترتیب می دهند که آشوبگران خام دست از پا درآیند.
در صورت لزوم هم یک دستبرد، یک گلوله ی تصادفی دم در خانه ی شخص یا حتی در محلی در افتاده. تصادف اسف انگیز می توانست این جا یا آنجا، در هر کشوری صورت بگیرد؛ تقدیر مرز نمی شناسد...

صفحه ١٤٩٣

📍مارتي: از ناوياني كه در پايان جنگ جهاني اول در ناوهاي جنگي فرانسه براي سركوب انقلاب شوروي به درياي سياه فرستاده شده بودند، و كارشان به شورش و همدردي با انقلاب كشيد.

سرنوشت به سوی کسانی می آید که به پیشوازش می روند.

صفحه ١٤٩٩
#جان_شيفته
#رومن_رولان

https://t.me/hezar_khom

🔃