رمان "بار هستی" با این ایده "بازگشت جاودان" از نیچه شروع می‌شود.
ناشر از میلان کوندرا می‌خواهد این بخش رمان را که به ایده نیچه پرداخته، حذف کند. ناشر تصور می‌کند که کوندرا با این کارش از چارچوب رمان بیرون افتاده!
بگذریم از درک ناشر از مفهوم رمان!
کوندرا حاضر به این کار نیست، مقاومت می‌کند، چون ناشر رمان را نفهمیده.
اگر ایده‌های "سبکی" و "سنگینی" در کانون رمان کوندرا جای دارند، آنگاه این ارجاع به نیچه چیزی تزیینی و تفننی نیست برعکس، فهم شخصیت‌ها، درک ترزا و توما و سابینا بدون ارجاع به نیچه ناممکن می‌شود.
در اینجا، نیچه هم شخصیتی است از شخصیت‌های داستان.
ناشر،اما، این را نمی‌فهمید.

https://t.me/hezar_khom