#گورستان_ظهیرالدوله؛ انقطاع مردم با هویت فرهنگی‌شان


طی سال های متمادی تمام تلاش ها برای انقطاع مردم با هویت فرهنگی شان صورت گرفته است و آن گاه تعجب می کنیم که چرا زبان فارسی و کلیت ایران مورد هجمه قرار می گیرد؟!

به این یک مورد توجه کنیم.
گورستان ظهیرالدوله، گورستان کوچکی است بین امامزاده قاسم و تجریش در شمال تهران  که چندتن از هنرمندان، شاعران و چهره‌های سرشناس ایران در آن مدفونند.

#درویش خان،
#ایرج میرزا،
#ملک الشعرای بهار،
#داریوش رفیعی،
#قمرالملوک وزیری،
#فروغ فرخزاد،
#رهی معیری،
#حسین یاحقی،
#مرتضی محجوبی،
#روح الله خالقی و برخی دیگر از بزرگان عرصه فرهنگ، هنر و سیاست ایران در یک قرن اخیر در این جا دفن شده اند.

حال اگر کسی گذرش به آن جا بیفتید به ندرت اجازه ورود به آن مکان را می یابد و اغلب با پرخاش گری پیرمردی تندخو (که چرا ایجاد مزاحمت می کنید) مواجه می شود.

شاید حضور یک نفر از این افراد با این شهرت و اعتبار ملی کافی بود تا هر کشوری آن مکان را به ثبت ملی رسانده و با تبلیعات فراوان به عنوان یک میراث تاریخی در معرض دید عموم مردم قرار دهد اما در کشور ما طی دهه های گذشته عده ای از مدیران ارشد فرهنگی و مسئولان شهرداری ها تا توانسته اند سعی در تخریب و پنهان کردن تاریخ هنر و فرهنگ ایرانی داشته اند.

باید به خاطر داشت وقتی نسلی را تربیت می دهیم که ارتباط او را با میراث فرهنگی سرزمینش قطع می کنیم و هیچ چیزی از موسیقی ایرانی و هنر ایرانی را نمی شناسانیم و شناخت صحیحی از شعر و ادب و هنر و هنرمندان بزرگ سرزمینش ندارد، چگونه انتظار داریم که آن کودک و نوجوان شعر فارسی و موسیقی ایرانی را بفهمد و نسبت به آن تعصب و علاقه داشته باشد!؟

از قدیم گفته اند: «از دل برود، هر آن که از دیده برفت».

حال وقتی سال ها تلاش مستمر برای از دل زدودن نام مفاخر فرهنگ ایران صورت گرفته است، چگونه انتظار داشته باشیم که نوجوان زبان و سرزمین و فرهنگ دیگری را ترجیح ندهد و شفای قوم خود را در دوای دیگری نجوید؟

عشق و علاقه انسان به هر فرد و هر چیزی در شناخت و انس و الفت صورت می گیرد. و طبیعتا وقتی شناختی نیست، عشق و علاقه ای هم در کار نیست..


https://t.me/hezar_khom