زندگانی چه کوته و چه دراز
نه به‌آخر بمرد باید باز؟
هم به‌چنبر گذار خواهد بود
این رسن را، اگرچه هست دراز
خواهی اندر عنا و شدّت زی
خواهی اندر امان، به‌نعمت و ناز
خواهی اندک‌تر از جهان بپذیر
خواهی از ری بگیر تا به‌طراز
این‌همه باد و بود تو خواب است
خواب را حکم نی، مگر به‌مجاز
این‌همه روز مرگ یکسانند
نشناسی ز یک‌دگرشان باز
#رودکی
[پیش‌آهنگان شعر پارسی، به‌کوشش دکتر محمّد دبیرسیاقی، انتشارات علمی و فرهنگی، ص۳۸]
https://t.me/hezar_khom
Post #1423
85