📗وقتی بدن نه می‌گوید
👤گابور ماته
📝خلاصه‌فصل هجدهم: قدرت تفکر منفی و بازنگری در سلامت روان 8⃣1⃣


فصل هجده. ​درآمدی است بر رویکرد نوین در پزشکی وفیزیولوژی تنیدگی (استرس)
​نگرش‌های سنتی در پزشکی همواره بر این فرض استوار بوده‌اند که بیماری‌ها پدیده‌هایی با علت و معلول مشخص و برون‌زاد هستند؛ به گونه‌ای که گویی عامل بیماری‌زایی از خارج به درون ارگانیسم هجوم می‌آورد و سیستم زیستی ناچار به مبارزه با آن است. با این وجود، اندیشمندان و متخصصان برجسته‌ای چون کلود برنارد بر این حقیقت تأکید دارند که «بستر میزبان» و میزان آسیب‌پذیری درون‌زا، تعیین‌کننده‌ترین عامل در بروز بیماری است. در بستر این دیدگاه جامع زیستی_روانی_اجتماعی، سلامت و بیماری نه حاصل جنگی میان بدن و عوامل مهاجم، بلکه بازتابی از تعادل، هماهنگی و تبادل پویای انرژی میان ارگانیسم انسانی و محیط پیرامون آن است.

​اسطوره‌زدایی از «تفکر مثبت مطلق» و ارزش راهبردی «تفکر منفی»
​یکی از تازه‌ترین دستاوردهای روان‌شناسی بالینی و پژوهش‌های مرتبط با تنیدگی، نقد و بازنگری در مفهوم رایجِ «تفکر مثبت» است.بر خلاف باوری عمومی که تفکر مثبت را مرهمی بر آلام روحی و کاهنده‌ی بیماری‌ها می‌داند، تحقیقات نشان می‌دهند افرادی که سرسختانه و به شکلی افراطی بر تفکر مثبت اصرار می‌ورزند و از واقعیت‌های تلخ یا عواطف منفی خود گریزانند، چه بسا بیشتر در معرض آسیب، عود بیماری و حتی کاهش شانس بقا قرار گیرند. تفکر منفیِ واقع‌بینانه در واقع به معنای بدبینی مطلق نیست، بلکه ابزاری هوشمندانه برای پرسش‌گری است تا دریابیم در کجای مسیر زندگی، احتیاجات روانی و نیازهای درونی خود را نادیده گرفته‌ایم و چه چیزهایی در درون ما به بی‌تعادلی و تنیدگی مزمن انجامیده‌اند.
در این بخش هم، به سرگذشت برخی بیماران پرداخته می‌شود:
​جین؛ منشی حقوقی سی‌وپنج‌ساله‌ای که با تشخیص بیماری ام‌اس، ضعف، سرگیجه و مشکلات بینایی مواجه شد. او در زندگی زناشویی با مردی کنترل‌گر و بدرفتار گرفتار شده بود که او را تحت فشارهای شدید روانی و کلامی قرار می‌داد. خاطرات کودکی جین حاکی از پنهان‌سازی بها و بهای سنگین جلب تأیید والدین بود. همچنین او در سن یازده‌سالگی تجربه‌ی تلخ و گزنده‌ی آزار جنسی از سوی یکی از همکاران پدر را در اردو تجربه کرده بود؛ رویدادی که به دلیل ناامن بودن فضای خانوادگی، سال‌ها در سکوت و تاریکی ذهنی او مدفون مانده بود و بعدتر به شکل اختلالات خوردن (بی‌اشتهایی و پرخوری عصبی) در دوران نوجوانی بروز یافت.
​پاملا والین؛ روزنامه‌نگار کانادایی که به سرطان روده مبتلا شد. خاطرات او گواهی بر شکاف ژرف میان خاطرات بزرگ‌سال و واقعیت عاطفی دوران کودکی است؛ وقتی که از خشونت و رفتارهای پرخاشگرانه‌ی خواهر بزرگ‌تر و خاطرات دردناک تنبیهات مادر در محیط مدرسه پرده برمی‌دارد.
​جیس؛ (مدرس دانشگاه): مبتلا به سرطان سینه بود که ناتوانی او در «نه گفتن» و ترس از طرد شدن، زمینه‌ساز تنیدگی مزمن و احساس پوچی عمیق در وی شده بود. او از قدرت تفکر منفی به شکلی معکوس و مخرب استفاده می‌کرد و به‌جای کاوش درون برای پر کردن خلاءهای ترسناک، به سرکوب عواطف ادامه می‌داد.
​میشل؛ در سی‌ونه‌سالگی به سرطان سینه مبتلا شد. او تمام عمر برای تسکین آلام خود به پناه‌جستن در رؤیاپردازی و ساختن دنیای خیالی ایمن پناه برده بود، غافل از اینکه دنیای واقعی با تمام تنش‌هایش به شکلی پنهان او را احاطه کرده بود.
​دان؛ مردی که به دلیل سرطان روده تحت جراحی برداشتن بخشی از روده قرار گرفت. زندگی حرفه‌ای و شخصی او سرشار از وظیفه‌شناسی افراطی و ناتوانی در نه گفتن بود که ساختار هماهنگی درونی‌اش را مختل ساخت.
​گیلدا؛ زنی مبارز که پس از بهبودی نسبی و سپس عود بیماری سرطان تخمدان، با جمله‌ی تأثیرگذار «من از پس هر چیزی برمی‌آیم» شناخته می‌شد؛ زنی که تلاش می‌کرد پناهگاه و درمانگر دیگران باشد، در حالی که در درون با بار سنگین عواطف سرکوب‌شده می‌سوخت.
​دلرین؛ زنی که با وجود مراقبت‌های دقیق از سلامت جسمانی، تغذیه‌ی سالم و ورزش منظم، از عود غیرمنتظره و دردناک سرطان تخمدان در رنج بود؛ تناقضی که ریشه‌ی آن در ابعاد پنهان تنیدگی‌های عاطفی و سرکوب خشم جستجو می‌شد.
​بتی فورد؛ بانوی اول پیشین ایالات متحده آمریکا که با وجود مادری فوق‌العاده قوی، مهربان و اصول‌گرا، خود را از استانداردهای کمال‌گرایانه‌ی مادری دور می‌دید و سال‌ها با چالش پناه‌بردن به الکل و تنیدگی‌های مزمن دست‌به‌گریبان بود که در نهایت به سرطان سینه انجامید.

​در مجموع، شفای حقیقی زمانی آغاز می‌شود که با شجاعت به استقبال تفکر منفی واقع‌بینانه برویم، نقاب‌های کمال‌گرایی را فرو ریزیم و با پذیرش اصالتِ خویشتن، به بازسازی پیوند میان روان و جسم همت گماریم.


#وقتی‌بدن‌نه‌می‌گوید
#گابور_ماته
✍ادمین #زهرا_م

https://t.me/hezar_khom/13631