بیست و هشتم آذر، سالمرگ عباس یمینی شریف (۱۲۹۸-۱۳۶۸)

این اشعار را حتما شنیده‌اید:

«به دست خود درختی می‌نشانم
به پایش جوی آبی می‌كشانم
كمی تخم چمن بر روی خاكش
برای یادگاری می‌فشانم
درختم كم‌كم آرد برگ و باری
بسازد بر سر خود شاخساری
چمن روید در آن‌جا سبز و خرم
شود زیر درختم سبزه‌زاری
به تابستان كه گرما رو نماید
درختم چتر خود را می‌گشاید
خنک می‌سازد آن‌جا را ز سایه
دل هر رهگذر را می‌رباید»


شاید همه‌ی ما که کودکی خود را با اشعار کودکانه و انسانی یمینی‌شریف سر کردیم وقتی نام کتاب را می‌شنویم یاد این شعر می‌اُفتیم:

«من یار مهربانم
دانا و خوش زبانم
گویم سخن فراوان
با آنکه بی زبانم
پندت دهم فراوان
من یار پند دانم
من دوستی هنرمند
با سود و بی زیانم
از من مباش غافل
من یار مهربانم»

این اشعار متعلق به عباس یمینی‌شریف است.

شاید وقتی این اشعار را می‌خوانیم خاطرات خوش کودکی و مدرسه مقابل دیدگانمان رژه برود.
«عباس یمینی شریف»؛ آموزگار، مدیر مدرسه و نویسندهٔ ایرانی ادبیات کودکان،اول خردادماه ۱۲۹۸ در محلهٔ پامنار تهران به دنیا آمد.

https://t.me/hezar_khom