«لذتِ زیبایی‌شناختی، در اصل، چیزی نیست جز رهایی از چنگالِ اراده و بازگشت به مقامِ فاعلِ شناسایِ فارغ از نیاز؛ لحظه‌ای که در آن، ما از خدمتکارِ اراده به تماشاگرِ محضِ جهان بدل می‌شویم.»جان‌مایه و غایت هنر را از منظر #شوپنهاور:
تغییر ماهیت انسان.
شوپنهاور معتقد است ما در زندگی روزمره برده اراده هستیم. بدین معنا که اشیاء را فقط برای رفع نیازهایمان می‌بینیم. هنر تنها ساحتی است که در آن این رابطه معکوس می‌شود و ما جهان را آن گونه که هست فارغ از سود و زیان شخصی تماشا می‌کنیم.
آرامش
شوپنهاور لذت هنری را نه در تهییج حواس بلکه در بی‌دردی می‌داند. هنر به ما اجازه می‌دهد لحظه‌ای از میدان نبرد زندگی عقب‌نشینی کنیم و به سکونی دست یابیم که در حالت عادی ناممکن است.
تمایز معرفت‌شناختی
علم در پی کشف روابط میان اشیاء برای بهره‌برداری است اما هنر در پی کشف ایده‌های ازلی و حقیقت پنهان در پس پدیدارهاست.
به بیان ساده شوپنهاور با این جملات به ما می‌گوید که هنر زنگ تفریح نیست بلکه تنها لحظه آزادی در جهانی است که تماماً بر اساس ضرورت و نیاز بنا شده است.
#شوپنهاور
💎ادمین #زهرا_م
https://t.me/hezar_khom