سوک‌سرود زیبا و اندوهناک استاد شفیعی‌کدکنی در مرگ پرویز مشکاتیان

ای دوست! وقت خُفتن و خاموشی‌ات نبود
وز این دیار دورِ فراموشی‌ات نبود

تو روشنا سرود وطن بودی و چو آب
با خاک تیره‌روز هم آغوشی‌ات نبود

میخانه‌ها ز نعرۀ تو مست می‌شدند
رندی حریف مستی و می‌نوشی‌ات نبود

دودِ چراغ‌موشی دزدان تو را چنین
مدهوش کرد و موسمِ خاموشی‌ات نبود

سهرابِ اضطرابِ وطن بودی و کسی
زینان به فکر داروی بیهوشی‌ات نبود

در پرده ماند نغمۀ آزادیِ وطن
کاندیشه جز به رفتن و چاوشی‌ات نبود

در چنگِ تو سرودِ رهایی نهفته ماند
زین نغمه هیچ‌گاه فراموشی‌ات نبود

ای سوگوارِ صبحِ نشابورِ سُرمه‌گون
عصری چنین سزای سیه‌پوشی‌ات نبود

#م_سرشک

🍷@Hezar_bade