1⃣ لایهٔ زبانی و مفهومی؛
تخصصی‌شدن افراطی و ظهور «زبان ویژه»



🔸زایش زبان‌های نامفهوم: علوم مدرن، به‌ویژه در قرن بیستم، به چنان سطحی از انتزاع و تخصص رسیدند که هر رشته، زبان و واژگان خاص خود را آفرید. این زبان، برای ارتباط دقیق میان متخصصان ضروری است، اما به دیواری بلند میان دانشگاه و کوچه و بازار تبدیل شده است. یک جامعه‌شناس، یک فیلسوف پساساختارگرا و یک فیلسوف تحلیلی هرکدام به زبانی سخن می‌گویند که نه‌تنها برای مردم عادی، بلکه برای هم‌قطارانشان در رشته‌های دیگر نیز نامفهوم است.



🔸 مسئله فقط پیچیدگی نیست، «عادت واره» زبانی است: این صرفاً سخت‌بودن مفاهیم نیست. دانشگاهیان در فرآیند آموزش، یک «عادت واره» مبتنی بر نگرش بوردیو یا شیوهٔ نگاه، استدلال و سخن‌گفتن خاص پیدا می‌کنند. این عادت‌واره، آن‌ها را از تجربهٔ زیستهٔ بی‌واسطه و روزمرهٔ مردم دور می‌کند. یک اقتصاددان ممکن است بیکاری را با منحنی فیلیپس توضیح دهد، درحالی‌که برای یک کارگر بیکار، این یک فاجعهٔ انسانی است.




🆔@HE_Gov