حوالیِ‌سڪوت

فور زدین؟

اگر پرایوت فور زدین لینک هاتونو بفرستید.
http://t.me/HidenChat_Bot?start=6431797909

فور بزنید،
از بین کلمه های زیر یک کلمه انتخاب کنید،
طبق اون بنویسم براتون.
ریپلی نزنید.

باران /پنجره/چمدان/دریا/چراغ/کوچه/چای/نامه/بوی خاک/پاییز/ماه/قطار/آغوش/غروب/خانه/عکس/عطر/جاده/
بیداری/انتظار/خداحافظی/بازگشت/
دلتنگی/آینه/فانوس/کافه/بلیت/نیمکت/
ستاره/کلاغ/شکوفه/چتر/شال/ساعت/سکوت/پنجره‌ی بخارگرفته/چراغِ روشنِ یک خانه/کوچه‌ی بن‌بست/دست‌های خالی
یک فنجان چای سرد/

بازم جمعه شد که.

تو حرف می‌زدی و من وانمود می‌کردم دارم گوش می‌دهم،
اما راستش را بخواهی،
تمام حواسم جای دیگری بود.
به چشم‌هایت، به لبخندی که وسط حرف‌هایت می‌نشست
و به آن چال کوچکی که هر بار می‌خندیدی، روی گونه‌ات جا باز می‌کرد. نمی‌دانستی همان لحظه
من داشتم یکی از دوست‌داشتنی‌ترین تصویرهای زندگی‌ام را آرام و بی‌صدا تماشا می‌کردم. تو از روزت می‌گفتی،
از آدم‌ها، از اتفاق‌های معمولی.
و من دلم می‌خواست حرف زدنت تمام نشود، نه برای اینکه چیزی از حرف‌هایت بفهمم، فقط برای اینکه لبخندت را بیشتر ببینم.
شاید عشق همیشه آن اتفاق بزرگی نیست که در قصه‌ها می‌نویسند،
گاهی فقط همین است.
یک نفر روبه‌رویت نشسته،
با خیال راحت حرف می‌زند
و تو در سکوت، دلت می‌خواهد زمان کمی آهسته‌تر بگذرد.
✍🏼میم‌آبی

پرایوت.

پنجشنبه‌ها که می‌رسند،
بیشتر از همیشه یادمان می‌افتد
که بعضی آدم‌ها دیگر قرار نیست
در را باز کنند، صدایمان بزنند
یا جایی از این دنیا منتظرمان باشند.
آدم‌هایی که یک روز بودند،
خندیدند، دوستمان داشتند
و بی‌خبر از اینکه آخرین دیدارمان است، از کنارمان رفتند. حالا از آن همه بودن، مانده چند خاطره، چند عکس و دلی که هنوز گاهی برای شنیدن صدایشان تنگ می‌شود. پنجشنبه‌ها را برای یاد کردن از آن‌هایی داریم که دیگر دستمان به دستشان نمی‌رسد، اما دعایمان می‌تواند به آن‌ها برسد.
برای شادی روح اموات همگی،
علی الخصوص مادربزرگ عزیزم ،
صلوات بفرستید.

توقع ما از زندگی چقدر زیاد بود
که آن‌جور که می‌خواستیم نشد.
ما که چیز زیادی نمی‌خواستیم،
یک دل آرام،چند آدم که رفتن بلد نباشند، یک خانه که بوی امنیت بدهد
و روزهایی که مجبور نباشیم برای خوب بودنشان، خودمان را گول بزنیم. فکر می‌کردیم بزرگ که شویم،
همه‌چیز سر جای خودش می‌نشیند،
اما بزرگ شدیم و فهمیدیم بعضی چیزها قرار نیست هیچ‌وقت سر جای خودشان بنشینند. با این حال،
هنوز صبح‌ها از خواب بیدار می‌شویم، چایمان را می‌نوشیم
و ته دل‌مان را برای یک اتفاق خوب
خالی نگه می‌داریم. شاید زندگی آن چیزی نشد که می‌خواستیم،
اما هنوز می‌شود از همین زندگی نصفه‌نیمه، چند لحظه‌ی دوست‌داشتنی ساخت.
✍🏼میم‌آبی

دلم می‌خواد من باشم،
تو باشی،و یک عصر معمولی که هیچ اتفاق خاصی قرار نیست توش بیفته.تو از کنارم راه بری، من بی‌دلیل به برگ‌هایی که زیر پامون خرد می‌شن گوش بدم، بارون آروم بباره و هر چند قدم یک‌بار،
تو چیزی بگی که باعث بشه لبخند بزنم.
بعد یک‌جایی، خیس و خسته،
بریم یه کافه‌ی کوچیک گوشه‌ی خیابون،
دو تا چای سفارش بدیم
و از چیزهای بی‌اهمیت حرف بزنیم،
از آدم‌هایی که دیگه توی زندگیمون نیستن،
از بچگی‌هامون، از آرزوهایی که هنوز جرئت نکردیم بلند بگیم.و من همان‌جا بفهمم
خوشبختی همیشه اتفاق بزرگی نیست،
گاهی فقط این است که یک نفر کنارت نشسته باشد که دلت نخواهد
هیچ‌وقت از آن عصر خداحافظی کنی.
✍🏼میم‌آبی