"صندوقچه‌"

می‌خزد از درون به بیرون
می‌بلعد و می‌سوزاند و ویران می‌کند
سیاه می‌کند روزگار را
می‌پوشاند آفتاب را
ببین که خون می‌چکد از آسمان
نگاه‌هایمان با هم در نبردند
دست‌هایمان در عشق‌بازی
این چه فتنه‌ای‌ست؟
این بساطِ خانمان‌سوزِ بی‌آبرو

— هَسْتی‌ـشِناسی

من با اساس استفاده از تجربه‌ی دیگری یا الگو قرار دادن مشکلی ندارم،
اما به نظرم ریزجزئیات خیلی مهمی هست که به درستی بهشون پرداخته نشده.
استفاده از تجربه‌ی دیگران یا الگوبرداری از اون‌ها، در مواردی که اصل موضوع به یک چیز فیزیکی وابسته‌ست، مثل پول درآوردن از یک بستر خاص یا پیش رفتن در یک پروژه‌ی از پیش تعیین‌شده، می‌تونه کار رو ده‌ها برابر آسون‌تر کنه؛ خیلی هم خوب.
اما زمانی که موضوع می‌رسه به تعامل شخصیِ شما با زندگی، یا عبور شما از یک برهه‌ی سخت، یا احساسات شما در قالب زندگی شخصی، چیزهایی هستن که تمایز ما با هم در اون‌ها نشونه‌ی فردیت ماست.
قرار نیست امضاهای شخصیِ زندگیمون رو چون مورد تأیید دیگران یا باعث افتخار جامعه نیست، از بین ببریم.

زندگی کردن قابل کپی نیست!

— هَسْتی‌ـشِناسی

چشم‌ها...

می‌دانی، می‌گویند چشم‌ها دریچه‌ی روح‌اند.
من هرگز باور نمی‌کردم،
تا روزی که چشم‌های تو را دیدم.
زیرا چشمانت دریچه‌ای شد برای
درهم‌آمیختنِ ما.
اولین بار همان‌جا بود؛
خیره به چشم‌هایت ایستادم.
سخت بود.
تمام وجودم در انعکاس
چشم‌هایت بود.
لرزیدم.
با خودم فکر کردم:
هرگز سقوط نخواهم کرد.
هرگز به دام نخواهم افتاد
اما خیلی دیر شده بود.
خیلی وقت بود سقوط کرده بودم.
خیلی وقت بود از دست رفته بودم.
درون چشم‌هایت غرق شده بودم.
باید شکستم را می پذیرفتم.
حالا فکر می‌کنم؛
چه شکستِ زیبایی بود.
از آن دست شکست‌هایی که
از پیروزی لذت‌بخش‌ترند.
چشم‌های تو چه چیزی داشت؟
نمی‌دانم.
اما هیچ‌گاه نتوانستم آن‌ها را از یاد ببرم.

— هَسْتی‌ـشِناسی

دیروز در حال قدم زدن در خیابان بودم که ناگهان چشمم به شاخه‌ای در گوشه‌ی خیابان افتاد.
طوفان دیشب باعث شده بود برگ‌های آن روی زمین بریزند و شاخه‌ها عریان شوند.
ناگهان به خودم فکر کردم؛ گویی شاخه‌ها هم وقتی فصل سخت از راه می‌رسد، برگ‌های کهنه‌ی خود را رها می‌کنند. نه اینکه آن‌ها را دوست ندارند یا بی‌ارزش‌اند، بلکه چون زمانش فرارسیده است.
اینک من هم دوست دارم مانند شاخه‌ها باشم؛
آنچه دیگر متعلق به من نیست را رها کنم، دل به دریا زنم و قلبم را برای آنچه می‌آید باز گذارم.

— هَسْتی‌ـشِناسی

راجب شاخه‌ها بنویس.

یکی بیاد موضوع بده راجبش بنویسم

دو جهان موازی🍂🍃

شب ها پیش از آنکه به خواب برویم
چقدر حرف داشتیم که بزنیم؛
نگار حرف های ما تمامی نداشت،
چند بار پیش آمد که طلوع را دیدیم
و رنگ خواب ندیدیم، آخر چه شد
که حال دیگر می آییم و
خسته و بیصدا میخوابیم؟
شب ها دگرگون شده؟
حرف‌ها تمام شده؟
یا ما تمام شده ایم..؟