حرمان حالا دیگر حتمی‌ست: درباره‌ کنسرتوی ویولن‌سل روبرت شومان
روبرت شومان. کم‌تر آهنگسازی‌ست ‌که به اندازه‌ او در تیره‌روزی‌ها انیس و آشنایم بوده باشد. این هم‌جانی، این دل‌به‌دل‌آغشتگی از کجا آمده و چه‌طورها کار می‌کند نمی‌دانم. نوشته‌ بودم: «روبرت شومان طلسم زندگی من است»… من اما می‌دانم این‌ها نه ضرورتا از پس مرور همه‌ آثارش است که نصیب و نثارت می‌شود (چه، آن‌چیزی که من هم موسیقیِ «شومانی» می‌خوانم غالبا معطوف است به بعد از ۱۸۴۰ و نیمه‌ دوم کارنامه‌‌اش که مشتمل‌ است بر آثار پیانویی و آوازی و نیز ارکسترال و سمفونیک و کنسرتی؛ و کم‌تر نیمه‌ اول و سال‌های ۲۰ تا ۳۰ سالگیِ آهنگساز که تنها و فقط منظومه‌هایی رمانتیک در ژانر سولوی پیانو ساخت) بل‌که، ظاهرا، احتمالا، علی‌القاعده، از پس تجربه‌‌‌‌ پیوندی حسّی‌ –که سال‌ها و قرن‌ها را می‌تواند درنوردید– سزاوار این فسونی می‌شوی.

http://www.harmonytalk.com/138616
@HarmonyTalk