استثمارِ رونده؛ رنج در ویترینِ هنر
هنر، در ساحتِ ایده‌آلِ خود، باید «صدایِ بی‌صدایان» باشد؛ اما آنچه امروز در حوزه‌یِ بازنماییِ زنانِ اقوامِ ایران در «هنرِ رسمی» رخ می‌دهد، اغلب نه بازنمایی، که «بازتولیدِ استثماریِ رنج» است. هنرمندِ معاصر، با ابزارهایِ مدرنِ عکاسی و ضبطِ موسیقی، به میانِ زیست‌بومِ زنانِ عشایر و روستایی می‌رود، تصویر و صدایِ آن‌ها را شکار می‌کند و در بسته‌بندی‌هایِ شیک «هنری»، به مخاطبِ شهری می‌فروشد. این فرآیند، نه یک تعاملِ برابر، که یک «سرقتِ نمادین» است؛ چرا که رنجِ زن لُر، کُرد، بلوچ، ترکمن و دیگر اقوام تنها زمانی در ویترینِ هنر «ارزش» می‌یابد که از بسترِ واقعیِ حیاتِ اقتصادی و اجتماعی‌اَش جدا شود و تماماً به کالایی مصرفی بدل گردد. این مقاله بر آن است تا پرده از این سازوکارِ استثماری بردارد.
https://www.harmonytalk.com/139896
@HarmonyTalk