تصویر HQR از جاذبه لورنز نشان می‌دهد که چگونه وضعیت یک سیستم دینامیکی (سه متغیر یک سیستم سه‌بعدی) در طول زمان در یک الگوی پیچیده و غیر تکراری تکامل می‌یابد. جاذبه لورنز و معادلاتی که از آن استخراج شده‌اند، توسط ادوارد لورنز در سال 1963 معرفی شدند، که این معادلات از معادلات ساده‌شده‌ی غلتش‌های همرفتی ناشی از معادلات استفاده شده برای مدل‌سازی جو زمین به دست آمده‌اند.

علاوه بر جذابیت جاذبه لورنز برای حوزه ریاضیات غیرخطی، مدل لورنز دارای پیامدهای مهمی برای پیش‌بینی آب و هوا و اقلیم و همچنین سیستم‌های طبیعی پیچیده، از جمله سیستم‌های ساخته‌شده توسط انسان است. این مدل بیانی صریح است که جوهای سیاره‌ای و ستاره‌ای ممکن است مجموعه‌ای از رژیم‌های شبه‌دوره‌ای را نشان دهند که اگرچه کاملاً تعیین‌شده هستند، اما تحت تغییرات ناگهانی و به ظاهر تصادفی قرار دارند!

از نظر فنی، نوسانگر لورنز غیرخطی، سه‌بعدی و تعیین‌شده است. در سال 2001، واریویک تاکر ثابت کرد که برای مجموعه‌ای خاص از پارامترها، این سیستم رفتار آشوبناک را نشان می‌دهد و آنچه امروز به عنوان جاذبه عجیب شناخته می‌شود را به نمایش می‌گذارد. جاذبه عجیب در این مورد یک فراکتال با بعد هاوسدورف بین 2 و 3 است. گراسبرگر (1983) بعد هاوسدورف را حدود 2.06 ± 0.01 و بعد همبستگی را حدود 2.05 ± 0.01 تخمین زده است. این سیستم همچنین در مدل‌های ساده‌شده برای لیزرها (هاکن 1975) و دیناموها (کنوبلاخ 1981) به کار می‌رود.
@harmoniclib