پیام ارسالی:

حقیقتا این غم خیلی کوچیکتر از بزرگوارانیه که قبل من چیزی گفتن. حسرت نیست میشه گفت.
من احساس می‌کردم و می‌کنم که برای ریاضی ساخته شدم. برای فکر کردن به مسائل. راه رفتن و خوندن مفاهیم جدید و بعد مرورشون تو ذهنم و توضیح دادنشون به هوا ساخته شدم.
یه عالمه تلاش کردم و حداقل تو کنکور نتیجه خوبی گرفتم و مدتی واقعا خوشحال بودم. ولی الان امیدی ندارم. از دوران بعد دانشگاه میترسم.
میترسم که کل اینها بجز در همین لحظات دیگه در هیچ‌جای زندگیم تاثیر نداشته باشن. از درآمد کم میترسم. از شغلی که دوستش ندارم میترسم. از عقب افتادن از زندگی میترسم. از نگاه تحقیر آمیز خانواده و دیگر اطرافیان میترسم. از تشکیل خانواده میترسم. از تغییر میترسم. و باز هم از عقب افتادن از بقیه میترسم.
انتخاب هایی که میتونستم بکنم و جور دیگه ای این دوران رو بگذرونم و در نهایت به زندگی بهتری دست پیدا کنم دست از سرم برنمیدارن. دوستش داشتم و دارم و قرار نیست تا آخرین لحظاتی که میتونم ازش بیشترین لذت رو نبرم. ولی این دلیل نمیشه که عذاب نکشم. و دلیل نمیشه که از حسرت خوردن در آینده نترسم. تا همیشه تلاش می‌کنم برای مصرف بیشتر این افیون و تا همیشه عذاب میکشم بخاطرش. احتمالا. امیدوارم؟
@harmoniclib