هرچه که بود، بیهوده بود، رنگی نداشت
دفتر عمر ورق می‌خورد، آهنگی نداشت
لاکن در آن سکوت گران، کسی رسید
کسی که جان به جانِ خسته‌ام دمید.
Post #38184
532
چامه‌های ناگهان. فرامرز اصلانی – تازه.
چا چامه‌های ناگهان. @harfbezanrefigh · 2.38K subscribers - Oct 11, 2026از فلق، یک سبد نور برای من و گل‌های هبوط آوردی. کودکی‌های مرا زیر درخت گیلاس با صداهای فرا…
- Oct 10, 2026وای! گریه‌مون هیچ، خنده‌مون هیچ باخته و برنده‌مون هیچ تنها آغوش تو مونده، غیر از اون هیچ.
- Oct 10, 2026عشق، آخرین همسفر من مثل تو من رو رها کرد حالا دستام مونده و تنهاییِ محض.
- Oct 10, 2026document post
- Oct 10, 2026photo post
- Oct 10, 2026ایشالله یه شکمی در کنی که با فستینگم آب نشه.