چرا هیچ‌کی عاشقت نمی‌شه؟
ببین رفیق مشکل نه بخت و اقبالته و نه بدذاتی دنیا؛ مشکل دقیقاً اون گدایی تأیید و بی‌عزتیته که از خودت نشون میدی
گیر کار تو دو جاست و هر دوش از ترس و توهم آب می‌خوره:
اول اینکه‌توی‌تله‌منطقی سازی میفتی میگی قبل از اینکه بخوای قدمی برداری برای اینکه رد نشی خودت رو طرف مقابل رو‌رد صلاحیت میکنی
یا چنان کمال‌گرایی سمی به جونت افتاده که سر فرم ناخن یا سلیقهٔ فیلم طرف، فاتحهٔ همه‌چیز رو می‌خونی و حواست نیست شاسد از تعهد میترسی و داری به خودت میگی تفاهم‌نداشتیم
دوم اینکه سر قرار، شبیه ربات‌های برنامه‌ریزی‌شده رفتار میکنی؛ سوالای شیک و بی‌خطر می‌پرسی، جاهای مناسب لبخند می‌زنی و رزومه پس میدی، اما دوزار جرئت برای آسیب‌پذیری و صمیمیت عاطفی خرج نمی‌کنی
صمیمیت واقعی یعنی دل و جرئت داشته باشی خود واقعیت رو با تمام نقص‌ها، نظرات رادیکال و احساساتت عریان کنی و ریسک پس‌زده‌شدن رو به جون بخری وقتی خودت رو پشت یه نقاب بی‌نقص پنهان میکنی، توی‌دل‌هیچ‌ادمی نمیری چون ادم ها از طریق نقص هات و‌اشتباهاتت باهات ارتباط میگیرن کسی که هیچ نقصی نشون‌نده برای مردم ترسناک و‌دور‌از دسترسه