می‌فهمم؛ دلت می‌خواد سر صحبت رو باز کنی و خفن به نظر برسی اما مشکلت اینه که فکر می‌کنی باید دلقک‌بازی دربیاری تا دیده بشی، در حالی که پشت این شوخی‌های یخ‌زده، فقط بوی ترس از قضاوت و گدایی تأیید حس می‌شه

جذابیت و ارتباط عاطفی، فرمول ریاضی یا تردستی شعبده‌بازی نیست که با چهار تا تیکه کلام کوچه و بازاری بتونی آدم‌ها رو رام خودت کنی وقتی می‌ری جلو و یه شوخی لوس تحویل طرف می‌دی که خودت هم باورش نداری، طرف قبل از اینکه حرف بزنی ، دست‌پاچگی و ترس پشت نقابت رو می‌بینه این اداهای مسخره، ژست‌های مرموز و سناریوهای از قبل تمرین‌شده مال آدم‌هاییه که جرئت ندارن خود واقعیشون رو وسط بذارن هیچ آدم بااصالتی جذب یک رباتِ اداباز نمی‌شه؛ ارتباط واقعی درست از لحظه‌ای شروع می‌شه که دست از دلقک‌بازی برمی‌داری و تا وقتی با کلک و تظاهر جلو بری، یا آدم‌هایی که خودشون هم ادا درمیارن و خود واقعیشون نیستن رو دورت جمع می‌کنی یا همیشه دست‌خالی برمی‌گردی؛ چون صداقت و رو بازی کردن، تنها فیلتریه که آدم‌های درست‌وحسابی رو نگه می‌داره

مرد باش و دوزار جرئت خرج کن؛ جذابیت واقعی توی این نیست که بی‌نقص به نظر برسی، توی اینه که شجاعت عریان کردن حست رو داشته باشی و

چالش امروز
👊همین امروز، توی اولین گفت‌وگویی که با یک غریبه یا همکار داری، تمام شوخی‌های دفاعی، بهانه‌تراشی‌ها و تیکه‌پرونی‌ها رو بذار کنار؛ مستقیم به چشم‌هاش نگاه کن و حرف یا نظرت رو کاملاً ساده، صریح و بدون تقلا برای خوشایند جلوه دادن بیان کن نقاب رو بنداز دور و پای خود واقعیت بایست