مشهور است که پس از جنگ جهانی دوم آمریکا نبردی را نبرده است. بهتر است بگوییم که از ساخت بمب اتم به بعد، آمریکا در نبردی پیروز نشده است.
مگر بمب اتم با روحیه ها و قوتی که ملت آمریکا در جنگ جهانی دوم و پشت سر گذاردن رکود تاریخی و پیروزی بر هیتلر داشتند چه کرد که دیگر نمی‌توانند در نبردی پیروز شوند؟

بمب اتم شاید یک تکنولوژی مانند دیگر سلاح ها اما قوی تر به نظر بیاید اما برای آمریکایی ها از این جهت بوجود آمد که می خواستند اراده و همت خود را کنار بگذارند و دشمن را انکار کنند تا تسلیم شود.
البته نشانه های بمب اتم در بمب باران های فرشی از قبل مشخص شده بود اما قدم آخر و سپس تلاش برای توسعه ی هرچه بیشتر آن و پنهان شدن در زیر چتر اتمی و تهدید به نابودی جهان باعث می شد تا آن جوانان آمریکایی که برای رفتن به جنگ جهانی دوم دواطلب می شدند، برای خدمت در ویتنام از سربازی فرار کنند و مثال بارزش خود ترامپ.

بمب اتم یک نماد است. نماد خستگی تاریخی یک ملت و یک تمدن. بمب اتم می آید تا لحظات آخر بیمار رو به موت و تسلیم راحت تر سپری شود و با راحتی خیال از بازدارندگی مسئله تمام شود.

اما چرا به یکباره در این سال دوباره آن ترس به جان این بیمار افتاده است و خواب را از او گرفته است؟
در فیلم خانه ای از دینامیت این ترس مجسم می شود و همه جا را فرا می گیرد. این همان ترس از خود است که آمریکا امروز در دیگری می‌یابد که آثار خستگی تاریخی و شکست بر چهره ندارد.

در خانه ای از دینامیت، ترس آمریکا از رئالیسم سیاسی و جهان بدون تفکر و پروا بسیار عریان است.
آمریکا می ترسد که نکند کسی آن بیرون، آمریکا باشد.