ما اغلب در راه توسعه خود را با سود و ترتیبات زود گذر اقتصادی فریب می دهیم و توانایی ها و امکان های خود را فدای روزمرگی می کنیم.
مسئله ی مونتاز در کشور ما از همین جنس است.
مونتاژ علاوه بر زیان های انباشته، خام فروشی استعماری و عقب افتادن در توانایی و فهم علمی، مهم ترین اثری که بر اقتصاد می‌گذارد، اثری فرهنگی و اجتماعی است.
این اثر قضاوت مردم آن کشور از تولید داخل است.
وقتی قدم در راه مونتاژ می گذاریم باید بپذیریم که همزمان از عدالت، دانش بنیان بودن و درون زایی اقتصاد دور می شویم.
اما همزمان با این دور شدن و رژه رفتن محصولات بی کیفیت مونتاژ کاری در خیابان ها، بیمارستان ها و خانه ها مردم که این تولیدات را از خود نمی دانند و کارخانه های آنها را جدی نمی گیرند، فهمی نسبتا نازل از تولید داخل در ذهن و زبان خود جاری می کنند که البته موجب چرخه ی معیوب واردات و دوباره مونتاژ و خام فروشی می شود.
تولید واقعی در هر کشوری با غیرت ورزی مردم و جسارت آنها همراه است همانطور که مردم ما امروز نسبت غرور آمیزی با موشک ها و توانایی های نظامی ما دارند.