اینجا نمی نویسم تا بخشی از درگیری و دوگانه ی این روزها باشم.
فکر می‌کنم برای مردمی که در تشیع رهبر شهید حاضر بودند، هیچ اهمیتی نداشت که کدام سمت از دعوای مذاکره یا عدم مذاکره، صلح یا جنگ، خاتمی یا... بایستند.
حتی برای این مردم دعوای رئیس جمهور با صداوسیما و دعوای صداوسیما با روشنفکران و دعواهای دیگر در سطح کشور هم مهم نبود.
برای این مردم این مهم بود که اگر غم لشگر انگیزد، ما در کنار هم احساس تنهایی نمی کنیم و به میدان می آییم و ترامپ را بی حیثیت و بی آبرو می کنیم.
جنگ فرمانده دارد و همه باید تلاش کنند تا گوش به فرمان قائد این امت باشند.
اما من حس می‌کنم بعضی تحلیل ها بر جنگ ما سایه افکنده.
تحلیل های استراتژیک که نیروهای نظامی‌برای آن ابزار اند و مردم حامی.
در جنگ ۸ساله و در انتهای جنگ، ما تلاش کردیم تا پس از آن شور و عزم و حضور مردم، منطقی و با تحلیل و استراتژی بجنگیم.
گرفتن جزایر نفت خیز عراق با عملیات های اطلاعاتی پیچیده، بمب باران محل اجلاس عدم تعهد و ...
در نهایت جنگ بدون این که از این استراتژی ها کاری بر بیاید، تمام شد.
بدترین آفت اینگونه جنگیدن، حس و حال و روحیه ی رزمنده هاست. رزمنده ای که با عشق رهبر شهید در‌میدان باشد تا رزمنده ای که با دستور ستادی و مافوق، دو رزمنده ی متفاوت اند.
شاید اصلی ترین نقشه ی دشمن این بود که به ما یادآوری کند که در معیشت، گندم و نهاده، چقدر محتاج دلار های نفتی و سیستم پترودلار هستیم.
وقتی از پترو دلار حرف می‌زنیم، نباید تن دادن یا از میان رفتنش را به یک اراده ی سیاسی گره بزنیم. اگر فرض کنیم دولت ایران یک جایگشت دارد که در جهان های موازی رئیس جمهوران متفاوتی داشته باشد از همه ی گزینه های ممکن، هیچ کدام از این گزینه ها امکان تصمیم برای رد یا اثبات پترودلار را ندارند.
اینکه در نهایت دلار سرنوشت ما را مشخص کند، یک روحیه را بر ما و بر دست ها و پاهایمان تحمیل می‌کند که جز با گذشتن و دل بستن به شهادت نمی توان از آن گذشت.
مهم ترین مسئله ی ایران در سالهای گذشته و حتی همین امروز و در جنگ با آمریکا این بوده است که ما چقدر و چرا باید پای تولید و دانش ایرانی بایستیم.
رویکردی که متاسفانه در چپ و راست و وسط طرفداری نداشت جز رهبر شهید انقلاب.
امروز و در این جنگ باید به صورت بنیادین به وضع ما در مقابل با آمریکا فکر کرد.
ما تا وقتی که ریال در کشور ما مسئله حل نکند و راهگشا نباشد، دل در گروی دلار داریم و راه را برای حب و دلبستن به آمریکا باز نگه می داریم.
شیطان برای رخنه در روح انسان ها جز روزنه ای کوچک نیاز ندارد و البته روزنه ی اداره کشور و دولت داری بواسطه ی پترودلار اصلا کوچک نیست.
شهادت رهبر انقلاب این روزنه را از دل ها برکند. اما شیطان مسلط بر تبلیغات با همان گندم و جو و هواپیما به ما یادآوری کرد که دارد برای همان روزنه می جنگد.
این جنگ نیز برای همان روزنه است. گفته اند که پیشنهاد آمریکا برای عواید تنگه این بوده که در صندوقی آمریکایی و برای خریدکالا و هواپیما و گندم و نهاده استفاده شود. ما نپذیرفتیم و او حالا می جنگد.
آیا ما می دانیم برای چه می جنگیم؟
آیا می دانیم که با چه کسی و چرا می جنگیم؟
اینها سوالاتی هستند که مردم حاضر در تشیع پاسخشان را خیلی خوب می دانند.
آنها حالا فارغ از استوری ها و جنگ تمام نشدنی مجازی و دوگانه ها، فقط باید بدانند که باید از کجای کشور دفاع کنند. آنها چون می دانند که برای برکندن روزنه ی امید به شیطان می جنگند، بهترین رزمندگان اند.
اما یک حجاب و مانع بزرگ هم در این میدان وجود دارد. به قول شهید آوینی بعضی بازی با کلمات و تحلیل های پروپاگاندا گونه از تسلط بر میدان و بیچارگی آمریکا، حربه ی صداقت را از ما می گیرد. ای کاش تحلیل گران محترم و مشاوران محترم تر کمی سکوت و صبر را نیز امتحان می کردند تا مردم بتوانند با صحنه روبه رو شوند و اگر لازم بود از جنوب و جزایر دفاع کنند.
Post #1342
151