سلام و ادب و مِهر بر دوستان


فردوسی با سرودن #شاهنامه که الحق کار صعب و سترگی بوده و می‌باشد ، حق بزرگی بر ایران و ایرانی دارد و کار فوق‌العاده‌ای به جهان و ایران عرضه داشته است .

اندیشمندان و شاهنامه‌پژوهان بسیاری در مدح فردوسی و اثر سترگش ( #شاهنامه ) ، سخن گفته تا شاید جزئی از دین به او را ادا کرده باشند ، و بنده نیز به سهم خودم اثر بی‌نظیر فردوسی را ارج می‌نهم و به روان پاکش ، درود می‌فرستم .

ولی آنچه به استنباط بنده در این باب مغفول مانده است ، نقشِ همسرِ فردوسی می‌باشد و گویا کسی به آن نپرداخته است و یا اگر به آن پرداختند ، بنده ندیدم ، لذا از نظر بنده حداقل نصف ارزش #شاهنامه متعلق به همسر فردوسی می‌باشد ، تا نظر بزرگان چه باشد؟

فردوسی در داستان بیژن با منیژه - آغاز داستان به این نکته اشاره نموده است و همکاری و همراهی همسرش را ستوده است .

لذا با درود بی‌کران به روان پاک فردوسی و #همسرش ، آغاز داستان بیژن و منیژه را تقدیم دوستان می‌کنم .


#داستان_بیژن_با_منیژه - #آغاز_داستان



شبی ،،، چون شِبَه ، روی شُسته به‌قیر ،
نه بهرام پیدا ، نه کیوان ، نه تیر ،


دگرگونه آرایشی ، کرد ماه ،
بسیچِ گذر کرد بر پیشگاه ،


شده تیره ، اندر سرایِ درنگ ،
میان ، کرده باریک و ،،، دل ، کرده تنگ ،


ز تاجش ،،، سه‌بهره ، شده لاجورد ،
سپرده هوا را ، به زنگار و گَرد ،


سپاهِ شبِ تیره ، برداشت ( و ) راغ ،
یکی فرش ، گسترده ،،، چون پَرّ زاغ ،


چو پولادِ زنگار خورده ، سپهر ،
تو گفتی ،،، به‌قیر اندر ، اندوده ، چهر ،


نمودم ز هر سو ، به‌چشم ، اهرمن ،
چو مارِ سیه ،،، باز کرده ، دهن ،


هرآنگه که برزد یکی بادِ سرد ،
چو زنگی ، برانگیخت ز اَنگِشت ، گَرد ،


چنان گشت باغ و لبِ جویبار ،
کجا ،،، موج خیزد ز دریایِ قار ،


فرو مانده گردونِ گَردان ، بجای ،
شده سُست ،،، خورشید را ، دست و پای ،


زمین ، زیرِ آن چادرِ قیرگون ،
تو گفتی ، شدستی بخواب اندرون ،


جهان‌را ، دل از خویشتن ، پُرهراس ،
جَرَس برگرفته ، نگهبانِ پاس ،


نه آوایِ مرغ و ، نه هَرّای دَد ،
زمانه ،،، زبان بست از نیک و بد ،


نَبُد هیچ پیدا ، نشیب و فراز ،
دلم تنگ شد ، زان درنگِ دراز ،


بِدان تنگی‌اندر ، بجَستم ز جای ،
یکی مهربان بودم اندر سرای ،


خروشیدم و ، خواستم زو ، چراغ ،
در آمد بُتِ مهربانم به‌باغ ،


مرا گفت : شمعت چه باید همی؟ ،
شبِ تیره ، خوابت نیاید همی؟ ،


بدو گفتم : ای بُت ، نی‌اَم مردِ خواب ،
بیاور یکی شمع ،،، چون آفتاب ،


بِنِه پیشم و ،،، بزم را ، ساز کن ،
به‌چنگ آر چنگ و ، مَی آغاز کن ،


برفت آن بُتِ مهربانم ، ز باغ ،
بیاورد ، رخشنده شمع و چراغ ،


مَی آورد و نار و تُرَنج و بِهی ،
زدوده یکی جامِ شاهنشهی ،


گَهی ، مَی گسارید و ،،، گَه ، چنگ ساخت ،
تو گفتی ، که هاروت ، نیرنگ ساخت ،


دلم ، بر همه کام ، پیروز کرد ،
شبِ تیره ، همچون گَهِ روز ، کرد ،


مرا مهربان‌یار ، بشنو چه گفت : ،
از آن‌پس که گشتیم با جام ، جُفت؟ ،


مرا گفت آن ماهِ خورشیدچهر : ،
که از جانِ تو ، شاد بادا سپهر ،


بپیمای مَی ،،، تا یکی داستان ،
ز دفتر ، بَرَت خوانَم از باستان ،


که چون گوشَت ( گوش‌ت ) ، از گفتِ من یافت برخ ،
شگفت اندرو مانی ، از کارِ چرخ ،


پُر از چاره و مِهر و نیرنگ و جنگ ،
همه ، از درِ مردِ فرهنگ و سنگ ،


بِدان سروبُن گفتم : ای ماهروی ،
مرا امشب این داستان ، باز گوی ،


ز نیک و بدِ چرخِ ناسازگار ،
که آرَد به‌مردم ، ز هر گونه کار ،


نداند کسی راه و سامانِ اوی ،
نه ، پیدا بُوَد درد و درمانِ اوی ،


مرا گفت : کز من سخن بشنوی ،
به شعر آری از دفترِ پهلوی ،


بگفتم : بیار ای بُتِ خوب‌چهر ،
بخوان داستان و ، بیفزای مِهر ،


مگر طبعِ شوریده ، بگشایَدَم ،
شبِ تیره ، زاندیشه ، خواب آیَدَم ،


ز تو ، طبعِ من ، گردد آراسته ،
ابا مهربان‌یارِ پیراسته ،


چو گوئی به‌من باز ، پوشیده‌راز ،
مرا ، طبعِ ناساز ، گردد به‌ساز ،


چنان چون ز تو بشنوم دربدر ،
چنان چون ترا کامِ دل ، سربسر ،


بگویم به شعر و ، پذیرم سپاس ،
ابا مهربان یارِ نیکی شناس ،


بخواند آن بُتِ مهربان ، داستان ،
ز دفتر ،،، نوشته گَهِ باستان ،


به‌گفتارِ شعرم ، کنون گوش دار ،
خِرَد ، یاد دار و ،،، به دل ، هوش دار ،



#شاهنامه‌ص ۲۱۵