مژده ای دل! که دگر بادِ صبا بازآمد
هدهدِ خوش‌خبر از طرف ِ سبا بازآمد
برکش ای مرغِ سَحر! نغمه‌ی داوودی باز
که سلیمانِ گُل از بادِ هوا بازآمد
عارفی کو که کُند فهم زبانِ سوسن
تا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد
مَردمی کرد و کرَم لطف ِ خداداد به من
کان بت ِ ماه‌رخ از راهِ وفا بازآمد
لاله بوی میِ نوشین بشنید از دَم ِ صبح
داغ دل بود به امّیدِ دوا بازآمد
چشم ِ من در رهِ این قافله‌ی راه بماند
تا به گوش ِ دلم آوازِ درا بازآمد
گر چه حافظ دَرِ رنجش زد و پیمان بشکست
لطف ِ او بین که به لطف از دَرِ ما بازآمد
#حافظ
#غزل_شماره_۱۷۴
Post #389364
33