چون حسين منصور حلاج را آوردند تا به صليب كشند ، چشمس به چوبه دار و ميخ ها افتاد ، چندان خنديد كه اشك از چشمانش روان شد ، آنگاه از شبلي سجاده خواست و دو ركعت نماز به جاي آورد و پس از سلام نماز گفت : بار خدايا اينان بندگان تواند كه گرد آمده اند تا از روي تعصب نسبت به دين تو و نيز براي تقرب جستن تو ، مرا به قتل رسانند ، آنان را ببخش و بيامرز
چه اگر آنچه را كه تو بر من آشكار ساختي بر آنان نيز آشكار مي اختي هرگز دست به چنين كاري نمي زدند و همچنين اگر آنچه را كه بر آنان پنهان داشتي بر من نيز پنهان مي داشتي ، هرگز چنين بلائي گرفتار نمي آمدم
سپاس تورا به آنچه مي كني و مي خواهي .
اين معنى و امثال اين از ايشان عجيب و غريب نيست .

زيرا كه ايشان وجه الله اند. جنب الله اند. يدالله اند. باب الله اند. حبل الله اند.