حافظ،  و حفاظت از فرهنگ ایران


گاهنامه ی امروز ایران، بیست مهر ماه. با نام بزرگی از بزرگان ادب پارسی زیور یافته است که بسیاری از ادیبان و نکته دانان و فرهنگ شناسان راستین ایران، اورا " شاعرترین شاعر پارسی زبان" می نامند.

خواحه شمس الدین محمد، حافظ شیرازی، مشهور به "لسان الغیب"،از افتخارات فرهنگ انسانی بویژه ایرانی -اسلامی است که به یمن آمیختگی شعرش با مفاهیم عرفانی_ آیینی، ، فرهنگ ایرانی، عشق، اخلاق ، زیبایی پرستی ،فلسفه. کلام. جامعه شناسی.ریا ستیزی و بالاخره " رندی" ، از او شخصیتی بی بدیل و غیرقابل رقابت ساخته است.

اینکه در منطقه ی فرهنگی ایران بزرگ ،  بویژه مرزهای جغرافیایی ایران کنونی، دیوان شعر در کنار قرآن کریم قرار گرفته است و پرفروش ترین کتاب پارسی است  ، امری تصادفی نبوده و پارسی زبانان ببهوده شاه بین هایش را بر زبانِ دل نمی رانند.

خود او نیز با کمال هنرمندی می گوید:
اگر چه عرض هنر پیش یار بی ادبی است
زبان خموش ولیکن دهان پر از عربی است
   
    او خود می داند اما رند است و صریح نمی گوید...

من و تو باید پیامش را بگیریم که :

من این دو حرف نوشتم چنانکه غیر نداند
تو هم ز روی عنایت چنان بخوان که تو دانی

او " پیر مغان" را مطرح می کند ...
تا تو به فرهنگ پیشینت بنگری و جایگاه پیر مغان را تا جایی بالا می برد که می فرماید:
:
به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید!!!

   هر چند دیگران خواسته اند " پیر مغان " را انسان کامل. یا ولی مرشد یا ....تلقی و تفسیر کنند، ولی برای " مردم" جا نیفتاده است.

گویی آنان نمی دانند که حافظ خود از این تعابیر آگاه بوده و نخواسته نام های آشنا و اصطلاحات نخ نمای مکتبی و فرقه ای را بازگویی کند...

امروز، از مردی " نکو داشت یا بزرگداشت" می کنیم که رسما در مقابل آموزش های تفرقه افکنانه و حزب گرایانه ی دینی می ایستد و می گوید :

آسایش دو گیتی تفسیر این "دو حرف" است :
با دوستان مروت، با دشمنان مدارا

او با مشت گره کردن های طالبان و  داعش گونه ها سرِ سازش ندارد...

همه را به مروت یا مدارا می خواند...و می گوید که : صلح با شمشیر پیدا نمی شود

او تنها شاعر نیست.فیلسوفی است دارای مشرب و مکتب انسانی... و عارف رندی است که فریاد می کشد:

" منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن"

و این هنر بزرگ حافظ است که من آن را   " عشق رندانه" نامیده ام و فرهنگ چند هزارساله ی ما با این بن مایه است که در برابر یورش های رنگارنگ ایستاده و هنوز شاداب و سرزنده ، یورشگران را به هیچ می شمارد و می گوید:

   از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر
یادگاری که در این گنبد دوار بماند...

خشن ها و خشونت ها ، می آیند و می روند و تنها سخن عشق است که می ماند.

    بیستم مهر با یاد حافط بزرگ،
و برای بزرگداشت او، گرامی باد.

تهران . مصطفی بادکوبه هزاوه (امید)

@MRbadkoubaiee



http://t.me/gonbade_davvar