در بزرگداشت حافظ
گفتگو با حافظ

با مِی و مطرب آمدم رقص کنان به سوی تو
جامه دران و نغمه خوان از ره آرزوی تو

بادصبا به همرهی با من گمره آمده
هر که طرب طلب کند آوردش به کوی تو

خُرد و خراب می رسم تا که پیاله پُر کُنم
از خُم خمر شعر تو بادة خُلق و خوی تو

خیز که چرخ کوزه ها کرده ز خاک عاشقان
پُر ز شراب کرده او جمجمة سبوی تو

ملک ادب به نام تو سکّه شاعری زده
نای جهان پر از نوا گشته ز گفتگوی تو

مست و خراب باده ای دل به شراب داده ای
هر می ناب خورده ای نوش لب و گلوی تو

چون تو ندیده عاشقی مست الست فارغی
پیر فلک به عمر خود خواجه قسم به موی تو

میکده های بسته را در نگشاده کس ولی
باب ریا گشوده شد این همه روبروی تو

واعظ و شیخ و مُحتسب، زاهد خام و مُدعی
جُرعه کشان اعتبار از خُمِ آبروی تو

در شط شور و شعر خود کشتی باده افکنم
تا که به ساحلم بَرَد می کشدم به سوی تو

خواجه نیَم بجز نَمی از رَدِ پای شبنمی
«سالکِ» ملک شاعری لیک غلام کوی تو

زنده یاد مجتبی کاشانی

http://t.me/gonbade_davvar