گل های معرفت

گاهی سینما برای سرگرم کردن ما ساخته نمی‌شود؛ بلکه فرصتی فراهم می‌کند تا برای لحظاتی از شتاب زندگی فاصله بگیریم و به چیزهایی فکر کنیم که در هیاهوی روزمره فراموششان کرده‌ایم: عشق، فقدان، خاطره، گذر زمان و معنای ادامه دادن. برخی فیلم‌ها، بدون آنکه به دنبال پاسخ‌های بزرگ و قطعی باشند، با روایتی ساده و آرام، ما را به تأمل درباره همین پرسش‌های انسانی دعوت می‌کنند.
سینمای ژاپن در این زمینه جایگاه ویژه‌ای دارد؛ سینمایی که اغلب به جای تأکید بر حادثه و هیجان، به سکوت‌ها، نگاه‌ها، خاطرات و لحظه‌های کوچک زندگی مجال می‌دهد. در چنین فیلم‌هایی، اندوه الزاماً به ناامیدی نمی‌انجامد و عشق نیز صرفاً یک احساس رمانتیک نیست؛ بلکه هر دو می‌توانند راهی برای فهم دوباره زندگی باشند.
فیلم‌های Last Letter (2020) و 1ST KISS (2025) از همین جنس‌اند؛ دو فیلم درباره عشق و زمان، درباره آدم‌هایی که با فقدان یا گذشته خود مواجه می‌شوند و در این مواجهه، معنای تازه‌ای از زندگی و رابطه را کشف می‌کنند. اگر به دنبال فیلم‌هایی هستید که پس از پایانشان چیزی آرام و انسانی در ذهن باقی بگذارند، این دو اثر می‌توانند انتخاب‌هایی دلنشین باشند. جالب‌ اینکه هر دو با بازی تاکاکو ماتسو (Takako Matsu) پیوند دارند.

۱. — نامه‌ای که گذشته را دوباره زنده می‌کند (Last Letter)

کارگردان: شونجی ایوای
ژانر: درام، عاشقانه
داستان از مرگ میساکی آغاز می‌شود. خواهرش یوری در مراسم خاکسپاری او شرکت می‌کند و بعد در یک گردهمایی مدرسه، به‌اشتباه به جای خواهر درگذشته‌اش شناخته می‌شود. همین اشتباه باعث می‌شود با کیوشیرو، عشق قدیمی خواهرش، دوباره ارتباط پیدا کند؛ ارتباطی که از طریق نامه‌ها و پیام‌ها، گذشته را به زمان حال بازمی‌گرداند.
اما زیبایی فیلم در این نیست که صرفاً یک داستان عاشقانه درباره گذشته باشد. مسئله عمیق‌تر، رابطه انسان با خاطره و فقدان است: آیا گذشته واقعاً گذشته است؟ آیا کسی که از دست رفته، با خاطرات و نامه‌هایش همچنان در زندگی ما حضور دارد؟
از این جهت، فیلم حال‌وهوایی بسیار ژاپنی، آرام و مراقبه‌ای دارد. نامه در اینجا فقط وسیله ارتباط نیست؛ نوعی پل میان گذشته و حال، مردگان و زندگان، و زندگی ناتمام و امکان دوباره زیستن است.
نکته زیبای دیگر این است که نوشتن برای کیوشیرو، که پس از تجربه‌های گذشته متوقف شده بود، دوباره امکان‌پذیر می‌شود؛ گویی مواجهه با خاطره و فقدان، به‌جای اینکه صرفاً او را در گذشته حبس کند، دوباره او را به زندگی و آفرینش بازمی‌گرداند.
اگر بخواهم مضمون اصلی‌اش را در یک جمله بگویم:

بعضی آدم‌ها از زندگی ما می‌روند، اما آنچه میان ما و آنان گذشته، می‌تواند همچنان معنای زندگی اکنون ما را بسازد.

۲. — عشق، وقتی دوباره فرصت پیدا می‌کند (1st Kiss )

کارگردان: آیُوکو تسوکاهارا
ژانر: عاشقانه، درام
این فیلم از ایده‌ای بسیار جذاب آغاز می‌کند:
اگر می‌توانستی دوباره همسر خودت را در جوانی ببینی، چه می‌کردی؟
کانّا پس از پانزده سال زندگی مشترک، همسرش کاکِرو را در یک حادثه از دست می‌دهد. نکته مهم این است که ازدواج آنها در سال‌های آخر دیگر رابطه‌ای گرم و عاشقانه نیست؛ میانشان فاصله افتاده و حتی صحبت از طلاق بوده است. سپس کانّا به گذشته سفر می‌کند و با کاکِروی جوان، درست پیش از آشنایی با خودش روبه‌رو می‌شود.
و اینجا فیلم از یک داستان ساده «سفر در زمان» فراتر می‌رود.
کانّا دوباره عاشق همان مردی می‌شود که سال‌ها با او زندگی کرده بود.
اما مسئله اصلی فیلم کم‌کم تبدیل می‌شود به پرسش‌هایی درباره:

معنای ازدواج

معنای ادامه دادن یک زندگی مشترک

تفاوت عاشق شدن و با کسی زندگی کردن

نسبت عشق و زمان

و مهم‌تر از همه: آیا عشق واقعی الزاماً به معنای نگه‌داشتن کسی در کنار خودمان است؟

حتی در معرفی رسمی فیلم، پرسش محوری همین است: «زندگی کردن با کسی که دوستش داریم چه معنایی دارد؟»
و به نظرم همین نکته است که آن را جذاب می‌کند: فیلم در نهایت فقط درباره «بازگرداندن گذشته» نیست؛ درباره پذیرفتن زندگی همان‌گونه که رخ داده است نیز هست.

امام علی(ع): إذا سادَ السُّفَّلُ خابَ الأمَلُ. هرگاه فرومايگان سَرورى يابند، اميد به نوميدى گرايد.

-غُرَر الحِكُم حدیث۴۰۳۴.

ابلهان تعظیم مسجد می‌کنند
در جفای اهلِ دل جِد می‌کنند
تا دل اهل دلی نآمد به درد
هیچ قرنی را خدا رسوا نکرد
ابلهان سَرور شُدَستند و ز بیم
عاقلان سرها کشیده در گلیم

مثنوی معنوی

نهایتِ تمامیِ نیروها
پیوستن است
پیوستن به اصلِ روشنِ خورشید
و ریختن به شعورِ نور



بانو فروغ فرخزاد
@mhafshar39

معرفی لذت‌های ناممنوع اثر آدام فیلیپس

🔹کتاب «لذت‌های ناممنوع» اثر «آدامفیلیپس»، اثری تامل برانگیز در باب پیچیدگی لذات انسانی، و رابطه ما با لذت است. کتاب این تصور غلط را بررسی می‌کند که آیا لذت‌های ممنوعه اساساً رضایت بیشتری نسبت به لذت‌های مجاز در دل ما ایجاد می‌کنند، یا این گزاره فقط یک تصور عامیانه است. نویسنده استدلال می‌کند که ما اغلب از شادی‌ها و لذات ساده‌ای که در زندگی روزمره به وفور یافت می‌شوند غافل می‌شویم، در حالی که به دنبال لذت‌های زودگذر و کسب شادکامی از تابو‌هایی هستیم که خارج از هنجارهای اجتماعی‌اند.

🔹کتاب در لایه‌های زیرین با لحنی طنزآمیز به شیفتگی جامعه غرب به تابو پرستی و کام جویی بی‌حد و مرز طعنه می‌زند. فیلیپس این روند فرهنگی را به چالش می‌کشد و ادعا می‌کند که تلاش ما برای کسب خرسندی از لذت‌های ممنوعه اغلب به سبب تمایل ما برای فرار از کسالت و یکنواختی است، نه تلاشی برای جستجوی خوشبختی. نویسنده استدلال می‌کند که رفتارهای ممنوعه ممکن است به هیجان موقتی و حس آزادی کوتاه مدت منتهی شوند، اما نتیجه این کام‌جویی به لذتی پایدار نمی‌انجامد.

🔹این کتاب جوایز متعددی از جمله جایزه Wingate ادبی (۲۰۱۴)، جایزه welcome book سال ۲۰۱۴، جایزه Prix du Livre Inter را کسب کرده و برای جوایز Baillie Gifford و Ondaatje از انجمن ادبی سلطنتی نیز نامزد شده که این جایزه را دریافت نکرده‌است. 

🔹کتاب لذت‌های ناممنوع به دلیل سبک نوشتاری صریح و جذاب، کاوش روانشناسانه و دقیق در باب لذت، و ارتباط آن با زندگی روزمره مورد تحسین قرار گرفته‌است. 

موضوع کتاب لذت‌های ناممنوع چیست؟

🔹فیلیپس مفهوم لذت‌ ممنوعه را بسط می‌دهد تا بر شادی‌های اغلب نادیده گرفته شده‌ای که به راحتی در زندگی روزمره ما یافت می‌شوند، تأکید کند. او به خوانندگان توصیه می‌کند تا آگاهی ذهنی خود را پرورش داده و شادی‌های ساده روزمره را کشف کنند، شادی‌هایی چون نوشیدن یک فنجان قهوه، لذت بردن از یک پیاده‌روی در طبیعت یا ارتباط با عزیزان و نزدیکان و دوستان. از نظر فیلیپس کشف رضایت در امور عادی می‌تواند به زندگی پربارتر و متعادل تر منجر شود.

🔹پیام اصلی کتاب فراخوانی برای بازنگری درک ما از لذت است. فیلیپس ما را تشویق می‌کند تا رضایت واقعی موجود در تجربیات روزمره را کشف کنیم و یکبار دیگر فرضیات خود را درباره لذت، به چالش بکشیم.

🔹در پایان، لذت‌های ناممنوع دیدگاه تازه‌ای درباره ماهیت لذت و رابطه ما با لذت ارائه می‌دهد. فیلیپس حکمت متعارف را به سخره گرفته و خوانندگان را تشویق می‌کند تا رابطه خود با لذت را بررسی کنند. بینش کتاب و سبک نوشتاری جذاب آن، این اثر را به منبعی ارزشمند برای درک روانشناسی انسان و کشف جاده‌ای نو در مسیر خوشبختی تبدیل می‌کند.

@darsgoftaar

معرفی کتاب لذت‌های ناممنوع
آدام فیلیپس
نصراله مرادیانی

اول ماه مهر است. یادی کنیم از کودکان مظلوم مدرسه میناب و نذر آرامش دل‌های همهٔ مادران و پدران داغدیده‌ی ایران‌زمین‌.
🖤🖤🖤

مرحوم آیت الله دکتر سید عبد‌الله ضیائی گیلانی نقل می کنند:
من استادی داشتم به نام حاج شیخ محمدمهدی امامی مازندرانی(امیر کلائی)؛ که در تکیه‌ی ملامحمود (واقع در خیابان چهار مردان قم) مکاسب تدریس می کرد.
ایشان گاهی در اثناء تدریس بدون علت مشخصی گریه می‌کرد. یک وقتی از ایشان علت را پرسیدم.
فرمود: من خاطره‌ای دارم که هرگاه به یاد آن می‌افتم بی اختیار به گریه می‌افتم. من در نجف اشرف از شاگردان مرحوم شیخ الشریعه اصفهانی بودم.
پس از پایان تحصیلاتم وقتی می‌خواستم به ایران مراجعت کنم شیخ الشریعه اصفهانی مرا خواست.
من خیلی خوشحال شدم و با خود گفتم لابد می‌خواهند به من اجازهٔ اجتهاد بدهند یا تفقّدی(دلجویی) از من داشته باشند.
اما وقتی خدمت استاد رسیدم، نه تفقّدی در کار بود، و نه اجازهٔ اجتهادی!
بلکه جمله‌ای به کار بُرد که آن روز من از ایشان ناراحت شدم، و حتی برای خداحافظی نزد ایشان نرفتم.
جمله‌اش این بود که فرمود:
«شیخ مهدی! رفتی ایران از تو انتظار ندارم که کسی را مسلمان کنی! سعی کن همین مسلمان‌ها را کافر نکنی!»
بعدها فهمیدم که حرف ایشان چقدر مهم بوده است.
هر گاه به یاد آن می‌افتم، بی‌اختیار به گریه می‌افتم!

@jawaher_kalam

بانگ گردش‌های چرخ‌ است این که خلق
می‌سرایندش به طنبور و به حَلق

آواز سنگ و صخره

"من یک‌بار زیر عمل جراحی رفتم و به مدت دو هفته در بیمارستان عمومی ماساچوست واقع در شهر بوستون بستری شدم. هنگامی که دوران نقاهت را می‌گذراندم، رؤیت عجیبی برایم اتفاق افتاد.
من همه چیز را به وضوح و روشنی خارق‌العاده‌ای می‌دیدم و از آن به حیرت می‌افتادم. از مشاهده‌ی اشیای اطرافم تعجب می‌کردم و در برابر قدرت الهی به تواضع می‌افتادم. با مشاهده‌ی درختی که در بیرون پنجره‌ی اتاقم وجود داشت، اشک می‌‌ریختم.
در آن دوران مشغولِ خواندن کتاب برادران کارامازوف اثر داستایفسکی بودم و به قدری تحت تاثیر آن کتاب و وقایع اطرافم قرار گرفته بودم که هر روز بیش از چند سطر نمی‌توانستم بخوانم و ناچار می‌شدم کتاب را زمین بگذارم.
روزی در کنار پنجره ایستاده بودم و به ابرها و آسمان می‌نگریستم که ناگهان تحت‌تأثیر نظام عالَم قرار گرفتم.
صدای آواز خواندن سیّارات و غرّشِ آهسته و عمیقِ سنگ‌ها و صخره‌ها را به راحتی می‌شنیدم. من همه چیز را به خوبی درک می‌کردم. این نظام به قدری زیبا بود که قطرات اشک از گونه‌هایم سرازیر شد. و خارق‌العاده‌تر از همه آنکه هنگامی که از پنجره نگاهی به بیرون انداختم، متوجه شدم که تمام برگ‌های درختان و حتی چمن‌های خیابان از نوری باطنی به درخشش درآمده بودند. من نوری عجیب را مشاهده کردم که از پوست مردم بیرون می‌جهید و از دست و چهره‌های پرستاران بیمارستان و حتی بیماران آن بخش ساطع می‌‌گشت(همه مگر یک بیمار! بیماری در آن بخش حضور داشت که دائماً در راهروی بیمارستان ورزش می‌کرد. متاسفانه او در غباری سیاه و غلیظ احاطه شده بود بطوری که من منزجر و وحشت‌زده عقب رفتم تا او را نبینم). دیگران در نوری تابان غوطه‌ور بودند.
هنگامی که سرانجام به واشنگتن برگشتم و به باغچه‌ی خانه‌ام قدم نهادم، در برابر تلألؤ و درخشش عجیبی که از برگ‌ها و چمن‌ها و هر موجود زنده‌ای بیرون می‌زد، به حالت سجده و سپاس زانو بر زمین نهادم. می‌گفتم: "ببینید! این نور را ببینید!" اما ناگهان به خود می‌آمدم و متوجه می‌شدم که دیگران قادر به رؤیت آن نورِ درخشان و زیبا نیستند. من به مدت دو هفته قادر به دیدن درخشش کرهٔ زمین و تمام موجودات آن بودم و سپس همه چیز کم‌کم از بین رفت."

(کتاب فرشتگان، سوفی بُرنهام، ترجمهٔ فریده مهدوی دامغانی، نشر پیکان، ص ۲۰۹.)
------------------------------------------

صدای آواز خواندن سیّارات و غرّش آهسته و عمیقِ سنگ‌ها و صخره‌ها را به راحتی می‌شنیدم.

سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِي ٱلۡأَرۡضِۖ وَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡحَكِيمُ (آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمين است خداوند را تسبیح و نيايش می‌كنند، و اوست پيروزمند فرزانه‏.)

سوره صف، آیه ۱

پس حکیمان گفته‌اند این لحن‌ها
از دوار چرخ بگرفتیم ما
بانگ گردش‌های چرخ‌ است این که خلق
می‌سرایندش به طنبور و به حلق

(مثنوی معنوی، دفتر چهارم، تصحیح استاد موحد)

@golhaymarefat

شهریار بزرگترین شاعر رمانتیک  زبان فارسی است. ( منظور از رمانتیک، سطحی بودن و آبکی بودن و سوز و گداز داشتن نیست. رمانتیسم بزرگترین جنبش هنری و فرهنگی و ادبی درتاریخ بشری در آمریکا و اروپاست و بزرگترین نوابغ بشری امثال گوته و شیلر و ..... رمانتیک هستند. )

شهریار عاشق و شیفته حافظ بود و این ارادت را در شعرش به حافظ نشان داده است( هرچه دارم همه از دولت حافظ دارم)  شهریار با حفظ استقلال روحی خویش و پاسداری از حال و هوای خود توانست به جمال‌شناسی شعر حافظ نزدیک شود. حافظ در اوج هنری خویش از موسیقی به طرف معنی حرکت می‌کند و شهریار نیز چنین است.

شهریار دو شاعر ایده‌آل داشت از قدما حافظ و از معاصران ایرج میرزا.

اگر رهی معیری و امیری را نداشتیم به جای آنها از سعدی و صائب بهر می‌بردیم اما، ما اگر شهریار را نداشتیم چیز مهمی را کم داشتیم. شهریار ناگزیر شعرِ فارسی است. او قابل حذف نیست.

شهریار آن قدر خلّاقیت فردی دارد که نظیره‌سازی‌ها و استقبال‌های او را می‌توان نادیده گرفت.

شهریار همه‌ی عمر هشتاد و چهارساله‌اش را تمام وقت در خدمت شعر زیست‌ همین امر سبب شد که او زلالِ خلوت رمانتیک خویش را با واقعیت‌های بیرونی نیالاید و در جهان خیالی خویش به خلّاقیت هنری بپردازد.

اگر روزی بخواهند برای مکتب رمانتیسم در ادبیات فارسی نماینده‌ی کامل عیاری انتخاب کنند تصور نمی‌کنم نماینده شایسته‌تری از شهریار بتوان یافت.

دکتر شفیعی کدکنی، با چراغ و آینه.

@golhaymarefat

.
از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
رفتم از کوی تو لیکن عقبِ سر نگران

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی
تو بمان و دگران وای به حال دگران!

رفته چون مَه به مُحاقم، که نشانم ندهند
هرچه آفاق بجویند کران تا به کران

می‌روم تا که به صاحب‌نظری باز رسم
محرم ما نبُوَد دیدهٔ کوته‌نظران

دلِ چون آینهٔ اهل صفا می‌شکنند
که ز خود بی‌خبرند این ز خدا بی‌خبران

دل من دار که در زلف شکن در شکنت
یادگاریست ز سرحلقهٔ شوریده‌سران

گل این باغ به جز حسرت و داغم نفزود
لاله‌رویا تو ببخشای به خونین‌جگران!

ره بیدادگران بخت من آموخت ترا
ورنه دانم تو کجا و ره بیدادگران!

سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن
کاین بوَد عاقبتِ کارِ جهانِ گذران

شهریارا غمِ آوارگی و دربه‌دری
شورها در دلم انگیخته چون نوسفران

@golhaymarefat

استاد شهریار:
تو بمان و دگران....
@golhaymarefat

سلام بر ستارگان صبحگاهی*
که راهِ گم‌شدگان را
روشن می‌کنند و
تشنه‌کامان را به چشمه
می‌رسانند

و به بال‌های سپیدشان
باد و باران را
به روی زمین کوچ می‌دهند

همانان که دست کودکان را
می‌گیرند و
از خیابان‌های شلوغ
رد می‌کنند

و چنان پاک و سپیدند
که گویی از برف طلوع کرده‌اند
و چنان گشاده‌روی و ملیح‌اند
که گویی از لبخند خدا
به دنیا آمده‌اند!

〰 حسین مختاری

@golhaymarefat
-----------------------------------------
* در کتاب ایوب به فرشتگان، ستارگان صبحگاهی نیز گفته شده است.

حکمتِ خاموشی

از پیامبر گرامی نقل شده است که فرمود:
ألا أخبركُم بأيسرِ العبادةِ و أهوَنها عَلَى‌البَدَنِ؟ الصَّمْتُ و حُسنُ‌الخُلْقِ.

نهج‌الفصاحه، ترجمهٔ ابوالقاسم پاینده، ج۱، ص۲۴۱.

آیا می‌خواهيد شما را به عبادتى كه از همه عبادت‌ها بر بدن آسانتر است خبر دهم؟ خاموشی و گشاده رویی.

"صمت" به معنی خاموشی گزیدن است و جنبه‌ی فعالانه دارد، حال آنکه "سکوت" ممکن است از سر اجبار، ترس، خشم، یا دیگر عوامل نفسانی باشد، اما صمت به سکوتِ از سرِ حکمت گفته می شود.
مولانا در پایان بسیاری از غزل های دیوان شمس، خود یا مخاطب را با لفظ خمُش/ خاموش به سکوت یا همان صَمت فرا می‌خواند. برخی بر آنند که "خاموش" نام شعری(تخلّص) مولانا بوده است ولی گویا دعوت به خاموشی نه تخلّصِ وی که نشان از دغدغه‌ها و دل‌مشغولی‌های مولانا بوده است. او اگر دعوت به سکوت و خاموشی می‌کند و خود نیز گاه‌گاهی خاموشی می‌گزیند نه از کم سخنی یا بی سخنی بوده است: "من ز بسیاریِّ گفتارم خموش!"
او سخن گفتن را از حجاب‌های حقیقت بر‌می‌شمارد؛ چنانکه در مقطع یکی از غزل‌های زیبای خود با این مَطلَع:
چشمم همی‌پَرَد مگر آن یار می‌رسد
دل می‌جهد نشانه که دلدار می‌رسد
می گوید:
در خامُشی‌ست تابشِ خورشیدِ بی‌حجاب
خاموش! کاین حجاب ز گفتار می‌رسد
اما وقتی می‌گوید:
در بیانِ این سه کم جُنبان لبت
از ذَهاب و از ذَهَب وز مذهبت

مثنوی معنوی، دفتر اول

پیداست که ترغیب به سکوت و راز داری می‌کند؛ "ذَهاب" یعنی مراودات و رفت و آمدها، "ذَهَب" یعنی مال و دارایی و "مذهب" یعنی عقیده و باور. می‌گوید سعی کن از این سه موضوع کمتر سخن بگویی، چه وقتی امنیّت و آزادی در جامعه‌ای حاکم نباشد باعث گرفتاری شخص می‌گردد.
گلستان سعدی هشت باب دارد که باب چهارم آن در فواید خاموشی است، در آنجا نکته‌های دلاویزی در این باب می توان یافت.

گویا روزی از محضر علامه طباطبایی می‌پرسند: برای تقرّب به پروردگار چه پیشنهادی دارند؟ می‌فرماید: مراقبه! و در توضیح آن اضافه می‌کند:
صَمت و جوع و سَهَر و عُزلت و ذِكرِ به دوام 

-----------------------------
صَمت: خاموشی/حفظ زبان
جوع: گرسنگی/کم خوری
سَهَر: بیداری/خاصه در بین‌الطلوعین(میان صبح کاذب و صادق)
ذکر به دوام: پیوسته در همه کارها به یاد خدا بودن.

@golhaymarefat

♦️بیژن جلالی


خداوندا
دل من
محل برخوردِ
شفقتِ بی پایانِ تو
و شقاوتِ بی حدّ دنیاست

خداوندا
دل من
محل برخوردِ
ابدیتِ تو
و زودگذری دنیاست

خداوندا
دل من
محل برخوردِ
هستیِ تو
و تهیِ دنیاست

خداوندا
دل من
محل برخوردِ
امید ازلی
و ناامیدی ابدی‌ست!


@golhaymarefat

راهِ نزدیک

پیر که سر در گریبان فرو برده بود آهی کشید و گفت: "سفر توانفرساست. پُر از مکر و شِکنج است. مرتّب سِکندری می‌خوری، و بسا که در نهایت از پا درآیی! با این حال نومید نشاید بود. کافی‌ست هر از گاهی برقی و بارقه‌ای از منزل لیلی درخشیدن گیرد و دلِ مجنون را به سوی خویش کشد."

کنارش نشسته بودم و تأمّل‌کنان چشم بر زمین داشتم. پیش از آن که سؤال سمجی را که راه نفَسم را می‌فشرد، بر زبان آورم، بار دیگر آهی کشید و گفت:
"در همین اُفت و خیز‌هاست که جان‌ها استحاله می‌یابند و جسم‌ها چالاک می‌گردند. و رازهای نازک و ناگفتنی بیان می‌شوند. در ابتدای امر وَساوِس و هواجِس جانت را می‌گزند و چون مار و عقرب به زیر پوستینت می‌خزند. اما اگر چندی در منزل حِلم و شکیب فرود آیی هرآینه رازها چون عروسانِ دل‌فریب سر از سراپرده‌ی غیب برون خواهند کرد."

آن‌گاه سر برداشت و افزود: "البته راه نزدیک‌تری هم هست. فی‌المَثَل اگر گرسنه‌ای را سیر کنی و عریانی را بپوشانی یا گره از کارِ فروبسته‌ی ناتوانی بازکنی، تو را به این امورِ صَعب و سیر و سفر‌های توانفرسا حاجت نیفتد."

@golhaymarefat

تنهاترین گیاهِ زمینم
از سنگ سر زده؛
و دستِ مرگ
هر شامگاه،
زلفِ مرا شانه می‌زند...


جواد مجابی

چه کسی مرا بوسیده بود؟

گفتم می‌روم بخوابم.
گفت: می‌خواهی خواب چهِ ببینی؟
گفتم: خوابی که فکر می‌کنم پیش از این هم یک بار دیده‌ام. سال‌ها پیش. شاید وقتی که هنوز به دنیا نیامده بودم. خوابی عجیب، مکاشفه‌آمیز، حیرت‌آور، و ويرانگر.

روی رختخواب از این پهلو به آن پهلو می‌شدم و خوابم نمی‌بُرد. در خواب و بیداری انگار صدای مادرم بود که می‌گفت چِت شده چرا آرام نمی‌گیری؟! گفتم خواب از چشم‌هایم گریخته است. می‌خواهم خوابِ... ببینم! گفت بگیر بخواب!

نمی‌دانم خوابیده بودم یا هنوز بیدار بودم که صدای در زدن شنیدم. انگار کسی به نرمی به در می‌کوبید. باز صدای مادرم بود که می‌گفت پاشو برو درو باز کن. گفتم آخه این وقتِ شب؟! گفت مگه نمی‌خواستی خدا رو...؟
از جا پریدم و به طرف در دویدم. به مجرّد اینکه در را گشودم از هجوم نور به خاک افتادم. نوری بود خالص وُ بی‌رنگ وُ گرم وُ دوست داشتنی.
مادرم بود به گمانم که بغلم کرده از زمین‌ بلندم کرد. مثل روزهای کودکی‌ صورتم را بوسید و آرام گذاشت سرِ جایم، خودش هم کنارم دراز کشید. صورتش را روی صورتم نهاده بود و موهای سرم را نوازش می‌کرد. از نفَس‌ها و نوازش‌هایش آرام گرفته‌‌بودم و حس می‌کردم در باغ‌های آسمانی قدم می‌زنم.
صبح که از خواب برخاستم، گفت خواب خدا را دیدی؟
-... خوا...خُ...نه... نه... من...!
- گونه‌هایت چرا برافروخته است؟ انگار هزار بوسه بر آنها زده‌‌اند!
یاد مادرم افتادم که سال‌ها پیش رفته بود.
سرم منگ بود وُ زبانم الکن. و گونه‌هایم! گونه‌هایم انگار گُر گرفته بودند. چه کسی مرا بوسیده بود؟

〰 حسین مختاری
@golhaymarefat