⁨ ⁨


ما برای بچه‌هایمان سخنرانی می‌کنیم؛
درباره‌ی اینکه چطور زندگی کنند، چطور از بدنشان مراقبت کنند و چطور وقتشان را مدیریت کنند.

اما بچه‌ها حرف‌های ما را دانلود نمی‌کنند؛
آن‌ها رفتارهای روزمره‌ی ما را دانلود می‌کنند.

آن‌ها مدام و بی‌سروصدا یک چیز را بررسی می‌کنند:
فاصله‌ی بین آنچه به آن‌ها می‌گوییم و آن‌طور که خودمان، وقتی کسی نمی‌بیند، زندگی می‌کنیم.

اینکه آیا واقعاً برای سلامت و حال خوب خودمان ارزش قائل هستیم یا آن را دردسری می‌دانیم که باید  از پسش بربیاییم.

اینکه وقتی خسته‌ایم، چطور از مرزهای خودمان مراقبت می‌کنیم.

اینکه آیا آن‌قدر برای ظرفیت و توان خودمان احترام قائلیم که گاهی استراحت کنیم، مکث کنیم و «نه» بگوییم.

اگر به آن‌ها بگوییم «سلامت و حال خوبت مقدس است»، اما خودمان را تا مرز فرسودگی پیش ببریم، آن‌ها همیشه خستگی و رفتار ما را بیشتر از حرف‌هایمان باور خواهند کرد.

با توصیه‌های بیشتر نمی‌توان این فاصله را از بین برد.

فقط با متفاوت زندگی کردن می‌توانیم این شکاف را پر کنیم.

و این به معنای کامل و بی‌نقص بودن نیست.

قرار نیست همیشه بهترین نسخه‌ی خودمان باشیم.

فقط کافی است مطمئن شویم الگویی که داریم به فرزندانمان می‌دهیم، الگویی است که اگر روزی دقیقاً از آن تقلید کردند،
واقعاً ارزش کپی کردن داشته باشد



@ghasemi8484