نمی‌دانم حکمتِ ریزشِ مو در این فصل چیست! تنها چیزی که درحال‌حاضر دارد عذابم می‌دهد همین ویژگیِ روی مُخِ پاییز است. پاییزِ عزیزم، ما که با تو مدارا کرده بودیم. ما که چندماهِ متوالی، پشتِ در در انتظارت نشسته و خوابیده‌ بودیم! درست مانندِ یک شتری که دمِ هر خانه‌ای می‌خوابد. البته او گاهی در انتظارِ مرگ است و ما در انتظارِ آب‌و‌هوای خوشت بودیم. بارانت! ولی داری چه بلایی بر سرمان می‌آوری؟ مرا که با گربه‌ام یکی کرده‌ای و هربار که دستی به موهایم می‌کشم تا یک قدمیِ تاس‌شدن می‌روم! کاش کمی تو هم ما را دوست‌بداری جانم.