و عزیزِمن، آدمیزاد با تمامِ اینکه گاهی درونِ باتلاق فرو می‌رود و تا مدت‌ها از ماهیتِ آنچه اسیرش کرده بی‌خبر می‌ماند، بازهم یک‌جایی به خودش می‌آید و دست‌ از تقلای بیهوده می‌کشد! چرا که آن تقلا اگر میانِ باتلاق باشد، به مرگش منجر می‌شود. ولی اگر میانِ یک دریا و اُقیانوس رخ دهد، به شناگر بودنش ختم می‌شود! به تجربه‌ی زیست میان آبزیان و شاید پدیده‌هایی که تاکنون ندیده بود. پس بدان و آگاه باش که این بنده‌های حقیر، تا آخرالزمان اسیرِ گِل‌و‌لایِ باتلاق و خفگی نمی‌ماند! بلکه روزی خواب را کنار می‌زند، پلک می‌زند و به جهانِ بیداری درود می‌فرستد! جهانی که شاید او را به اعماقِ تاریکی‌ها بفرستد، اما من فکرمی‌کنم این تاریکی به هزار روشناییِ دروغین می‌ارزد و شرف دارد!