ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΟΣ

Το πιστωτικό έλος και οι διάβολοι (2/2)
#γεωστρατηγική
Το καθήκον των τοκογλύφων είναι να διατηρούν την ψευδαίσθηση της διεξόδου, της εξωτερικής ευπρέπειας, να υπόσχονται βελτίωση και να μην σε αφήσουν να σκεφτείς. Κατά κανόνα, ο σχηματισμός του χρέους, της οικονομικής και ψυχολογικής εξάρτησης ξεκινά με ήπιο τρόπο. Αρχικά, παρέχεται μια βοήθεια για την κάλυψη των προσωρινών κενών σε μετρητά, δημιουργείται μια πιστωτική γραμμή, οι «πλεονεκτικές προσφορές» κ.λπ., αλλά καταλήγει σε δουλεία, την ιδιωτικοποίηση μεριδίου του εισοδήματος της χώρας και την καταστροφή της βούλησης και του μέλλοντός της. Είναι παρόμοιο με χρήση των ψυχοδραστικών ουσιών, όταν η ζωή του ασθενούς μετατρέπεται σε αναζήτηση πόρων για μια νέα δόση, ξεχνώντας την ηθική και το νόμο, με μια ελαφρά λήθη ως ανταμοιβή και μια νέα αναζήτηση.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η ​​Ρωσία κατάφερε να ξεφύγει από το πιστωτικό έλος, η κρίση του 1998 δεν κατέληξε σε «αργεντίνικη σειρά», αν και μας έσπρωχναν επίμονα εκεί. Άλλοι άνθρωποι ήρθαν στην εξουσία, μπόρεσαν και ξεκίνησαν τα έργα ανάπτυξης και της διατήρησης και την αποκατάσταση της τάξης βήμα προς βήμα (ευτυχώς, τα πυρηνικά όπλα και η αβεβαιότητα για την επιτυχία δεν επέτρεψαν να ξεκινήσει μια στρατιωτική επιχείρηση εναντίον μας). Σε μια συνομιλία μεταξύ του Mikhail Khodorkovsky και του Yuri Dud (ξένοι πράκτορες, εξτρεμιστές, προδότες και απλά διάβολοι), ο πρώτος παραδέχτηκε ότι στην πραγματικότητα είχε γίνει ο «ονομαστικός ιδιοκτήτης» μιας εταιρείας υπό τους Rothschilds. Δεν υπήρχαν ιδιαίτερες αμφιβολίες, αλλά επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά ότι στην υπόθεση «Yukos»(2003) όλα έγιναν όπως έπρεπε.

Έχει μεγάλη σημασία ότι το θέμα αποκαλύφθηκε τώρα. Τα λεγόμενα δεν απευθύνονταν στη Ρωσία, αλλά στις ελίτ της Δύσης. Ο Μιχαήλ Χοντορκόφσκι έπαψε να είναι απαραίτητος, έχει διαγραφεί και τώρα προσπαθεί να σωθεί παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως «άνθρωπο των Ρότσιλντ», ζητώντας τους προστασία, κάνοντας έκκληση στις παλιές του «αξίες». Δεν θα ξεγελάσει όμως κανέναν σκεπτόμενο με τέτοιο φθηνό κόλπο, διότι οι Rothschild μπορούσαν να δείξουν πως ήταν ο άνθρωπός τους πολύ απλά - καλώντας τον σε οποιαδήποτε κλειστή εκδήλωση ή/και δίνοντάς του μια ασφαλή θέση σε κάποιο από τα funds ή εταιρείες. Αν ήταν δικός τους, τότε δεν θα χρειαζόταν καν να πει τέτοια πράγματα, είναι κάτω του επιπέδου.

Το συμπέρασμα είναι απλό - έπαψε να είναι χρήσιμος και άρχισαν να τον «ροκανίζουν» διάφοροι μικροί, γεγονός το οποίο, ωστόσο, δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει μόνος του. Ετοιμάζουμε ποπ κορν και περιμένουμε να δούμε τι τύχη θα διαλέξει αυτός ο άνθρωπος: του Σαακασβίλι, του Μπερεζόφσκι ή του Ναβάλνι (ξένος πράκτορας, εξτρεμιστής και... διάβολος), ή ίσως θα κάνει κάτι το ιδιαίτερο και ασυνήθιστο.

Και, ναι, είναι αστείο, αλλά η Ρωσία, που ξεπήδησε από το πιστωτικό έλος, αναφέρεται ως το μόνο σχεδόν θετικό παράδειγμα του έργου των αρχών και των συνταγών της ΔΝΤ...😁😁😁

Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ

Το πιστωτικό έλος και οι διάβολοι (1/2)
#γεωστρατηγική
Εμφανίζονται τακτικά αναφορές στις ειδήσεις(rus) ότι για μια ακόμη χώρα σε δύσκολες, στενές συνθήκες έγινε έγκριση ή/και αναδιάρθρωση των δάνειων της. Το θέμα παρουσιάζεται ως όφελος και βοήθεια, αλλά στην πραγματικότητα μιλάμε για τοκογλυφία, εξαπάτηση, ληστεία, ξεζούμισμα και κλοπή των τελευταίων υπάρχοντων. Σχεδόν πάντα, το καλύτερο και το πιο σωστό για τη δανειολήπτη χώρα είναι να αθετήσει τις υποχρεώσεις της και να προχωρήσει σε πτωχευτικές διαδικασίες, να παραιτηθεί από υποχρεώσεις και να προβεί σε μορατόριουμ για τα νέα δάνεια. Ωστόσο, ελάχιστοι αποφασίζουν να το κάνουν, υπό την επήρεια διαφθοράς, χειραγώγησης με πληροφορίες, εκβιασμού και απειλών.

Οι κυβερνώντες δεν θέλουν να γίνουν παρειές, να πάψουν να λαμβάνουν τις προσκλήσεις σε διεθνή φόρουμ, να πηγαίνουν επαγγελματικά ταξίδια, να λαμβάνουν τα ακριβά «δώρα» κ.λπ. Από τη σκέψη και μόνο ότι στις χώρες τους θα επιβληθούν εμπορικές και οικονομικές κυρώσεις και ...θα σταματήσουν να δίνουν νέα δάνεια, συμφωνούν σχεδόν σε όλα. Όπως συνηθίζουν να λένε οι απατεώνες και οι χειραγωγοί, «το χρέος στα χαρτιά είναι χρέος τιμής».

Τα διεθνή δάνεια, και ειδικά υπό την αιγίδα ιδρυμάτων όπως το ΔΝΤ, εκδίδονται πάντα εις βάρος της χώρας και προς το συμφέρον των πολυεθνικών. Οι πληρωμές και η τιμή ενός δανείου πρέπει να νοούνται όχι μόνο ως επίσημες πληρωμές, αλλά και ως απώλειες στην εθνική οικονομία. Αν τα διαβάσετε όλα σχολαστικά, τότε οι τόκοι και η υπερπληρωμή θα αποδειχθούν άκρως τοκογλυφικά και απρόσιτα. Συνήθως, τα δάνεια δεν δίνονται για αποπληρωμή και τις πληρωμές τόκων, αλλά για να αποκτηθούν οι «σχετικές» ελαφρύνσεις, οφέλη, πρόσβαση σε αγορές και περιουσιακά στοιχεία.

Το ληφθέν δάνειο λύνει τα τρέχοντα, βραχυπρόθεσμα προβλήματα της χώρας ή, μάλλον, δημιουργεί την ψευδαίσθηση της λύσης. Μεσοπρόθεσμα, υφίσταται τεράστιες απώλειες, εμπλουτίζοντας τις πολυεθνικές και άλλους «επενδυτές», ενώ μακροπρόθεσμα σκοτώνει την κάθε προοπτική ανάπτυξης. Ειδικά για αυτόν τον σκοπό δημιουργήθηκαν δυο οικονομικές θεωρίες, η μία για τις ανεπτυγμένες χώρες και η δεύτερη για όλους τους υπόλοιπους («Συναίνεση της Ουάσιγκτον»). Παρά την εξωτερική εμφάνιση και την ομοιότητα των εργαλείων, το αποτέλεσμα είναι εντελώς αντίθετο, καταστροφικό.

Οι συστάσεις για την οικοδόμηση των θεσμών της αγοράς είναι πανομοιότυπες και πολύ ωφέλιμες για τις διεθνικές εταιρείες, όμως οδηγούν σε μείωση των κρατικών εσόδων: απελευθέρωση των αγορών, χαμηλότεροι φόροι για τις εταιρείες, ιδίως τις ξένες, ιδιωτικοποίηση των πιο κερδοφόρων περιουσιακών στοιχείων. Προκειμένου να εξισορροπηθεί με κάποιο τρόπο η συρρικνούμενη πλευρά των εσόδων του προϋπολογισμού, αυξάνονται οι φόροι και τα τέλη για τον πληθυσμό, οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων και ο αριθμός τους μειώνονται, περικόπτονται οι δυνάμεις ασφαλείας και λοιπές δαπάνες του προϋπολογισμού. Ως αποτέλεσμα, η καταστροφή της εθνικής παραγωγής και της οικονομίας, η αύξηση της άντλησης πόρων και η επιδείνωση της διαβίωσης του πληθυσμού.

Αυτού του είδους «μεταρρυθμίσεις» οδηγούν σε κλιμακωτή συρρίκνωση των οικονομιών των δανειοληπτών χωρών: η απληστία των διεθνικών, η συμπίεση εσόδων, η μείωση δαπανών, περαιτέρω δάνεια με επιβεβλημένους όρους και ξανά από την αρχή. Οι ξένοι «σύμβουλοι» και τοπικοί διεφθαρμένοι αξιωματούχοι εμποδίζουν ενεργά το κράτος να ξεφύγει από την παγίδα, μην επιτρέποντας να συσσωρεύσει τους πόρους για την έναρξη αναπτυξιακών έργων ή/και την αποπληρωμή δανείων. Οποιοδήποτε πλεόνασμα κατευθύνεται άμεσα στο φαγητό, τη χαλάρωση και την ανακούφιση της τεχνητά δημιουργημένης κοινωνικής κόλασης που προηγουμένως είχε δημιουργηθεί. Το πρόγραμμα εκπαίδευσης του ντόπιου προσωπικού είναι ένα υποχρεωτικό στοιχείο αυτού του συστήματος.

(ακολουθεί συνέχεια…)
Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ

Τα όνειρα για το blitzkrieg και τη λαμπρή νίκη (2/2)
#γεωστρατηγική
Όσοι φιλοδοξούν να αποκτήσουν ένα περιφερειακό καθεστώς διατρέχουν άλλο κίνδυνο - τα όνειρα για το blitzkrieg, ως αποτέλεσμα ενός γρήγορου και νικηφόρου πολέμου με μικρές δυνάμεις, που θα επιτρέψει την επίλυση των προβλημάτων τους και την παροχή των πόρων για περαιτέρω ανάπτυξη ισχύος. Για πολλούς, ως παράδειγμα θα είναι οι ενέργειες του Αζερμπαϊτζάν, μη κατανοώντας ότι το κλειδί της επιτυχίας είναι η ξεκάθαρη προδοσία από την ηγεσία της Αρμενίας των συμφερόντων του λαού της, ως δώρο.

Τα επόμενα χρόνια, θα δει κανείς άπειρες προσπάθειες για μια γρήγορη επίλυση των συσσωρευμένων, παλαιών προβλημάτων σε διάφορα μέρη του κόσμου. Τις περισσότερες φορές, το αποτέλεσμα θα είναι παρόμοιο με τις προσπάθειες των ΗΠΑ/Δύσης να επιτύχουν μια γρήγορη νίκη επί της Ρωσίας στις αρχές του 2022. Τα αποθέματα σπαταλούνται, αποτέλεσμα δεν υπάρχει, για να επιστρέψει κανείς τα απολεσθέντα στις ήττες, σε κάθε επόμενο βήμα πρέπει να στοιχηματίζει όλο και περισσότερα. Το αποτέλεσμα είναι αναμενόμενο - η απώλεια προοπτικών ή ακόμα και εθνική καταστροφή.

Τα τελευταία 20 χρόνια, η Τουρκία έχει επιχειρήσει αρκετές φορές το blitzkrieg, κάθε φορά υποχωρώντας με απώλειες και υπονομεύοντας την οικονομική της βάση (βλ. εικόνα). Θα ήθελαν πάρα πολύ να παρέμβουν στην αραβο-ισραηλινή αντίφαση, να παίξουν τον ρόλο τους, αλλά μπορεί να τους κοστίσει ακριβά, η κατανόηση και ο φόβος υπάρχουν, αλλά δεν θα είναι δυνατό να αποστασιοποιηθούν από τα γεγονότα, διότι οι εξωτερικές και εσωτερικές δυνάμεις θα ωθήσουν με κάθε δυνατό τρόπο την Τουρκία στον αγώνα.

Και, ναι, σε κάποιο βαθμό, όλα τα προαναφερόμενα ισχύουν και για τις ΗΠΑ, οι οποίες θα προσπαθήσουν να πετύχουν μια λαμπρή και πειστική νίκη επιλέγοντας έναν βολικό και κατάλληλο αντίπαλο στο πρόσωπο του Ιράν και των αραβικών χωρών, που υποτίθεται ότι θα τρομάξουν και θα αρνηθούν την ανοιχτή αντιπαράθεση...😄😄😄

Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ

Τα όνειρα για το blitzkrieg και τη λαμπρή νίκη (1/2)
#γεωστρατηγική
Υπάρχει μια κοινή και συνηθισμένη γνώμη πως η κρίση είναι μια περίοδος ευκαιριών. Οι αλλαγές που συμβαίνουν στον κόσμο είναι δραματικές, το γνωστό παγκόσμιο σύστημα Pax Americana καταρρέει, η επιρροή των ΗΠΑ και του Cluster των διεθνικών εταιρειών μειώνεται ραγδαία. Ωστόσο, οι περισσότερες μικρές και μεσαίες χώρες δεν σπεύδουν να επωφεληθούν από τις αναδυόμενες προοπτικές, συνεχίζοντας να τηρούν και να επικαλούνται τους παλιούς, οικείους κανόνες της γεωπολιτικής. Θα περιμένουν μέχρι την τελευταία στιγμή, όταν η νέα τάξη γίνει προφανής και αδιαμφισβήτητη, και μετά θα ξεκινήσουν οι ίντριγκες και οι προσπάθειες να γίνουν μέρος της νέας παγκόσμιας τάξης και να προλάβουν το τρένο που αναχώρησε.

Λίγοι είναι διατεθειμένοι να ρισκάρουν από την αρχή του αγώνα για να διεκδικήσουν μια υψηλότερη θέση στο τέλος. Η Κίνα και η Ρωσία, που αμφισβήτησαν την ηγεμονία της Δύσης, έχουν ελάχιστους συμμάχους, στην καλύτερη περίπτωση, θετική ουδετερότητα. Θα περάσουν μερικά χρόνια, όσο πλησιάζει η νίκη και ο νέος κόσμος, τόσο περισσότεροι θα εμφανίζονται που θα θέλουν να συμμετάσχουν στο μοίρασμα των λαφύρων. Η νίκη έχει πολλούς «δημιουργούς» από τα λευκώματα της ηρωικής μυστικής συμμετοχής θα μπορέσει κανείς να γράψει μπαλάντες, στις οποίες κανείς δεν θα πιστεύει.

Οι μεσαίες και μικρές χώρες έχουν πληρώσει πολλά για τη σημερινή μικρή τους θέση στην ιεραρχία του παγκοσμιοποιημένου κόσμου. Ενώ οι μεγάλες δυνάμεις έχουν τους πόρους για την αντιπαράθεση, τον αγώνα και τη μάχη, οι υπόλοιπες το στερούνται. Η αδράνεια της σκέψης αναγκάζει να ακολουθήσεις την πεπατημένη μέχρι την τελευταία στιγμή, για να μη χάσεις αυτά που ξόδεψες νωρίτερα. Η έλλειψη της κατάλληλης υποκειμενικότητας και του θάρρους δεν τους επιτρέπει να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία και, ως αποτέλεσμα, αυτές οι χώρες εισέρχονται στη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων με αδύναμες θέσεις, αναγκασμένες να πληρώσουν ξανά για τη θέση τους στον ήλιο.

Οι μελλοντικές μητροπόλεις των πανπεριφερειών όχι μόνο θα αναδιανείμουν στους εαυτούς τους τους πόρους, το βάρος και την επιρροή που προηγουμένως πήγαιναν στις δυτικές χώρες, αλλά θα έχουν επίσης την ευκαιρία να ληστέψουν τις μικρές και μεσαίες χώρες που για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν κατάφεραν να κάνουν τη σωστή επιλογή.

(ακολουθεί συνέχεια…)
Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ

Η επερχόμενη έξοδος των εταιρειών από την Ευρώπη (2/2)
#γεωστρατηγική
Μετά την κατάρρευση/αποχώρηση των συστημικά σημαντικών εταιρειών, ολόκληρη η συνοδευτική επιχειρηματική υποδομή και ο τομέας των υπηρεσιών θα αφανιστεί ταχύτατα. Αυτό που θα συνέβει θα θυμίζει τις συνέπειες του κλεισίματος ενός μεγάλου εργοστασίου σε μια μονοβιομηχανική πόλη. Η πραγματική παραγωγική ικανότητα, τα κοιτάσματα φυσικών πόρων κ.λπ. βρίσκονται εδώ και καιρό σε αναπτυσσόμενες χώρες. Η δομή των εισαγωγών και των εξαγωγών πολλών χωρών αντικατοπτρίζεται - εισήγαγαν μερικές δεκάδες δισεκατομμύρια αυτοκίνητα, εξοπλισμό, μηχανήματα κ.λπ., πραγματοποίησαν μια σειρά από εργασίες και τα έστειλαν για εξαγωγή. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι το 2023, το Ισραήλ εισήγαγε πολύτιμους λίθους και μέταλλα αξίας 4,7 δις. δολαρίων και εξήγαγε για 7,4 δις. δολάρια από αυτές τις αλυσίδες παραγωγής. Το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης Ευρώπης ζεί από αυτές τις αλυσίδες παραγωγής.

Οι μεγάλες και οι μεσαίες χώρες της ΕΕ εξακολουθούν να διατηρούν ακόμα τις εταιρείες/βιομηχανίες - άγκυρα, αλλά οι μικρές πλέον εδώ και καιρό στερούνται τέτοιας ψευδαίσθησης, διατηρώντας την ποιότητα ζωής μέσω των επιδοτήσεων. Υπήρξε περίοδος, όταν τα κράτη της Βαλτικής ζούσαν από τον έλεγχο και την επινοικίαση από τις διαμετακομιστικές ροές από τη Ρωσία, αλλά αυτοί οι καιροί έχουν περάσει. Αφού καταρρεύσουν οι κύριοι οικονομικοί παράγοντες, θα έρθει η σειρά αυτών που βρίσκονται στην επιδότηση. Οι ισχυροί γεωπολιτικοί παίκτες όχι μόνο θα σταματήσουν να μοιράζονται μαζί τους, αλλά θα τους πάρουν ότι βρουν από στοκ και τα αποθέματα. Αυτό ακριβώς κάνουν οι ΗΠΑ όσον αφορά την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια.

Και, ναι, οι σύγχρονες TNC, οι ευρωπαϊκές οικονομίες και ολόκληρες χώρες έχουν τόσο αναποτελεσματική και στραβή οργάνωση που η κατάληψη του ελέγχου τους είναι πολλές φορές ακριβότερη και δύσκολη από την καταστροφή και τη δημιουργία εκ νέου, από την αρχή...😁😁

Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ

Η επερχόμενη έξοδος των εταιρειών από την Ευρώπη (1/2)
#γεωστρατηγική
Μετά την έναρξη της ποιοτικής και συστημικής καταστροφής της οικονομίας της ναυαρχίδας της ΕΕ - της Γερμανίας, μέσω στέρησης της πρόσβασης σε φθηνή ενέργεια και άλλους πόρους από τη Ρωσία, φάνηκε η ευθραυστότητα της συνήθους ευημερίας, αναγκάζοντας πολλούς να σφιχτούν και να μπούν σε σκέψη . Η εντατικοποίηση της διαδικασίας απώλειας από τη Γαλλία της νεοαποικιακής αυτοκρατορίας της στην Αφρική, η οποία της επέτρεπε να αποκτά τους πόρους πρακτικά δωρεάν, αναμενόμενα θα οδηγήσει σε παρόμοια προβλήματα. Οι σκεπτόμενοι εκπρόσωποι και τα ενδιαφερόμενα μέρη άλλων, προηγουμένως καλοστεκούμενων κρατών της Ευρώπης έχουν μια εύλογη απορία: τι πρέπει να συμβεί ή να χαλάσει έτσι ώστε να εκτυλιχθούν αρνητικά γεγονότα και στη δική τους χώρα.

Προερχόμενη από την οικονομική ένωση του άνθρακα και του χάλυβα, η ΕΕ με τον καιρό απέκτησε τα χαρακτηριστικά μεγάλων κρατών όπως η Ρωσία, τα οποία χαρακτηρίζονται από φυσικές ανισορροπίες και τον αγώνα εναντίον τους. Η εξισορρόπηση και η μείωση των χασμάτων μεταξύ των περιοχών λαμβάνει συχνά τη μορφή αντιμετώπισης των συμπτωμάτων μέσω των μεταφορών προϋπολογισμού, επιδοτήσεων και μεταφοράς σημείων πληρωμής των φόρων για μεγάλες εταιρείες. Ως αποτέλεσμα μακρών διαπραγματεύσεων και συμβιβασμών, για σχεδόν κάθε χώρα της ΕΕ που αντιπροσωπεύει κάτι, μπορούν να εντοπιστούν μεεικοί κλάδοι ή/και πρωταθλήτριες εταιρείες (κεντρικά γραφεία, εμπορικοί οίκοι και χρηματοοικονομικά τμήματα TNC), υπεύθυνες για τη διαμόρφωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, πυρήνα της ευημερίας.

Είναι εύκολο να εξαπατηθείς όταν βασίζεσαι στη σταθερότητα των μεγάλων παγκόσμιων εταιρειών. Η τοποθέτηση των συμβατικών κεντρικών γραφείων της ArcelorMittal στο Λουξεμβούργο, της Maersk στη Δανία, των διαφόρων ενεργειακών, χημικών, αυτοκινήτων κ.λπ. σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης κάνει καλό μόνο όσον αφορά πληρωμή των φόρων σε έναν κόσμο σταθερό. Εάν το παγκοσμιοποιημένο σύστημα καταρρεύσει, οι εταιρείες θα χάσουν τη μονοπωλιακή τους θέση ή/και ο όγκος τους θα συρρικνωθεί κατά πολύ. Η υψηλή τους κερδοφορία δεν ήταν συνέπεια των «νόμων της ελεύθερης αγοράς» και της ανταγωνιστικότητας, αλλά της επιρροής της «αόρατης πρόνοιας».

(ακολουθεί συνέχεια…)
Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ

Οι λειτουργίες και οι προοπτικές των μικρών κρατών (2/2)
#γεωστρατηγική
▪️ το θρησκευτικό/πολιτιστικό κέντρο - μια ιδιαίτερα σημαντική περιοχή, όπου η έλλειψη άμεσου ελέγχου του εθνικού κράτους είναι πολύ σημαντική για πολλούς.
▪️τα τεχνολογικά offshores - αποθήκες δεδομένων, οι τοπικές μοναδικές εγκαταστάσεις παραγωγής, τα ερευνητικά κέντρα που παραβιάζουν την ηθική, τόπος εξέλιξης των τεχνολογιών κ.λπ. παγκόσμιας κλίμακας;
▪️ η ποντικοπαγίδα - μια όμορφη βιτρίνα δελειασμού των πλουσίων από αδύναμες χώρες, δημιουργώντας «γουρουνάκια-κουμπαράδες».
▪️ο Παράδεισος - χώρος χαλάρωσης και διασκέδασης, απαλλαγμένος από την επιρροή των νόμων και της ηθικής.
▪️Η υδάτινη εκεχειρία - ουδέτερο μέρος για διαπραγματεύσεις και συναντήσεις όπου οι αντίπαλοι απολαμβάνουν την ασυλία.
▪️το Κοίτασμα - τοπικό, στρατηγικό, παγκόσμιας σημασίας κοίτασμα, το οποίο αφαιρέθηκε από τη δικαιοδοσία των γειτονικών χωρών για την απλοποίηση του ελέγχου και της ληστείας.
▪️ο Σπασίκλας - μια περιοχή που οι γείτονες προσπαθούν να την απορροφήσουν, αλλά οι εξωτερικές δυνάμεις το εμποδίζουν.
▪️το ιστορικό λείψανο - χωρίς κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αζήτητα από άλλους εδάφη.

Όσο περισσότερα κριτήρια ισχύουν για ένα μικρό κράτος, τόσο υψηλότερη είναι η αξία, η θέση, τα συμφέροντα και το βιοτικό επίπεδο των ελίτ και των απλών ανθρώπων. Οι μεγάλοι παίκτες είναι αναγκασμένοι να λάβουν υπόψη τα συμφέροντα των ντόπιων κατοίκων και να τους δημιουργούν συνθήκες, αλλά τίποτα δεν είναι παντοτινό. Για πολλές δεκαετίες, το Χονγκ Κονγκ (Βρετανία) ήταν μια από τις πιο σημαντικές και πολύτιμες πόλεις, μια οικονομική πύλη προς την Κίνα. Καθώς η Ουράνια Αυτοκρατορία άνοιγε προς τον κόσμο, η αξία αυτού του θύλακα άρχισε να μειώνεται απότομα. Στη δεκαετία του '90, η επιλογή αποδείχθηκε απλή: η απομόνωση και ο στραγγαλισμός, έναντι της «πώλησης» και της ενσωμάτωσης με την Κίνα υπό ευνοϊκούς όρους, με την απόκτηση εργαλείου πίεσης στην εσωτερική πολιτική. Η Βρετανία επέλεξε το δεύτερο.

Για να αξιολογηθούν οι προοπτικές και το μέλλον των μικρών χωρών σε μια μεγάλη περιοχή, είναι απαραίτητο να αναλυθεί και να ληφθεί υπόψη μια ολόκληρη σειρά παραμέτρων: τα παγκόσμια σενάρια, οι αρχικές συνθήκες, οι παίκτες, τα συμφέροντα και οι στρατηγικές τους, οι παράμετροι των υφιστάμενων / δυνητικών Πόλεων, η αλλαγή στις τάσεις, κ.λπ., με βάση τις μελλοντικές πραγματικότητες. Μπορεί κάλλιστα να αποδειχθεί ότι θα είναι πιο εύκολο για κάποιον ισχυρό παίκτη να δημιουργήσει μια νέα «ανεξάρτητη χώρα» για τον εαυτό του παρά να ασχοληθεί με τις υπάρχουσες.

Και, ναι, η Αιθιοπία έχει γίνει πλέον ένας από τους πρωτοπόρους μιας τέτοιας πολιτικής, η οποία αναγνώρισε de facto τη Σομαλιλάνδη και «νοίκιασε» από αυτήν το λιμάνι της Berbera...😁😁

Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ

Οι λειτουργίες και οι προοπτικές των μικρών κρατών (1/2)
#γεωστρατηγική
Στον σύγχρονο κόσμο υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός μικρών κρατών, όπου μερικές από αυτές χαρακτηρίζονται από υψηλό βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού και χρησιμοποιούνται ως παράδειγμα για να δικαιολογήσουν διάφορες μη ρεαλιστικές θεωρίες και όνειρα. Οι καθωσπρέπει παραμυθένιες ιστορίες για τα «λαμπρά» οικονομικά και πολιτικά μοντέλα της Σιγκαπούρης, του Μονακό, του Λουξεμβούργου κ.α. έχουν το ίδιο ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα όσο και τα παραδείγματα λαμπρών και ταλαντούχων μεταναστών που προσπαθούν να γίνουν μέρος της κουλτούρας μιας χώρας, σε σχέση με τις δεκάδες εκατομμύρια νεοβαρβάρους εξαρτώμενους.

Πολλές από τις μικρές χώρες έχουν επιβιώσει αποκλειστικά επειδή οι ισχυροί παίκτες επωφελούνται ή δεν ενδιαφέρονται για την ύπαρξή τους σε αυτή τη μορφή. Μπορούμε να επισημάνουμε τις ακόλουθες λειτουργίες και κριτήρια χάρη στα οποία υπάρχουν μερικές χώρες-Πόλεις στον σύγχρονο κόσμο:

▪️μια στρατιωτική βάση των εξωτερικών δυνάμεων σε στρατηγικής σημασίας περιοχή, η οποία έχει πλεονέκτημα να τοποθετηθεί σε υποτιθέμενο «ανεξάρτητο έδαφος».
▪️ συλλογή πληροφοριών και παρακολούθηση των ενεργειών των πιθανών αντιπάλων.
▪️εργοστάσιο, porto-franco για την εξαγωγή των πόρων από αποικιακό / ημι-αποικιακό έδαφος.
▪️το εμπορικό κέντρο- ένας τόπος αδιαφήμιστου, υπό όρους ανώνυμου εμπορίου μεταξύ επίσημων αντιπάλων.
▪️χρηματοπιστωτικά offshores- τράπεζες, μητρώα, χρηματιστήρια και άλλα ιδρύματα, απομακρυσμένα από την επιρροή των αδύναμων εθνικών κρατών, υπό την ανεπίσημη προστασία και την αιγίδα μιας ισχυρής δύναμης ή/και πολυεθνικών εταιρειών.
▪️η εμπορική δημοκρατία - τοποθεσία των κεντρικών γραφείων των διεθνικών εταιρειών.

(ακολουθεί συνέχεια…)
Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ

Όσοι μας χρωστάνε, δεν θα τους το συγχωρήσουμε...
#γεωστρατηγική
Ο κύκλος της συσσώρευσης υλικού πλούτου υστερεί σε σχέση με τον κύκλο της παρακμής του πάθους (4 γενιές Ibn Khaldun / Buddenbrooks). Καθώς η ενέργεια, ο αλτρουισμός και η αυτοθυσία εξασθενούν, αυξάνεται η λαχτάρα για υλικά πράγματα, η συσσώρευση πλούτου, ο συβαριτισμός και ο ηδονισμός. Το μέγιστο της κατανάλωσης, της συσσώρευσης και της ανάπτυξης του υλικού πολιτισμού προηγείται της παρακμής, σηματοδοτώντας τον εκφυλισμό.

Ο Όσβαλντ Σπένγκλερ διαχώρισε την κουλτούρα και τον πολιτισμό και με τον τελευταίο εννοούσε το τελικό, προθανάτιο, μηχανιστικό και άψυχο στάδιο της ύπαρξης της κουλτούρας. Στο βιβλίο «The Decline of Europe» μιλούσε για τις αρχές του 21ου αιώνα, δηλαδή για τον τελευταίο αιώνα πριν τον θάνατο. Έχοντας χάσει το πάθος του, το εκφυλισμένο εθνικό σύστημα εξακολουθεί να φαίνεται ισχυρό, δυνατό και πλούσιο για κάποιο καιρό ακόμα, κρύβοντας τα γηρατειά και την αναπηρία που πλησιάζουν πίσω από μια όμορφη πρόσοψη.

Εάν δεν υπάρχουν δίπλα οι ισχυροί ανταγωνιστές, τότε συμβαίνει μια μετάβαση σε κατάσταση λειψάνου, σταδιακή κατανάλωση και απώλεια αυτού που έχει συσσωρευτεί. Η απώλεια της ενέργειας και της τάσης «τυχοδιωκτισμού» οδηγεί σε μείωση του αποδεκτού ποσοστού του ρίσκου και σε άρνηση επένδυσης, που με τη σειρά του σταματά την ανάπτυξη. Η κατάσταση είναι διαφορετική όταν κοντά υπάρχει μια νεαρή, παθιασμένη, αρπακτική εθνοτική ομάδα. Ένα ξεκάθαρο και εντυπωσιακό παράδειγμα αποτελούν οι διαδικασίες στην ιστορία της Μεγάλης Στέπας, όπου προέκυψαν και ενισχύθηκαν ξανά και ξανά οι νέες φυλετικές ενώσεις, μετά τις οποίες οι πλούσιοι, γειτονικοί, εγκατεστημένοι λαοί σφαγιάστηκαν και/ή καταστράφηκαν.

Στην ιστορία υπάρχει ένας ιδιότυπος κύκλος των αξιών, περιουσιακών στοιχείων, έργων τέχνης κ.λπ. Ένα ενεργητικό φρέσκο κράτος νικά τους γείτονές του, διευρύνει τα σύνορά του και παίρνει τον έλεγχο σε ό,τι μπορεί να φτάσει. Όσο περνά ο χρόνος, η δύναμη, που έχει πλουτίσει και έχει χάσει την ενέργεια, συγκεντρώνεται στην αύξηση του πλούτου, των αποθεμάτων και στη συσσώρευση «για το μέλλον». Ύστερα από αυτό βρίσκεται αναμενόμενα το θύμα των κατακτητών, των επιδρομέων και των ληστών, οι οποίοι παίρνουν ό,τι είναι πιο πολύτιμο κατά τη γνώμη τους και απλώς καταστρέφουν τα υπόλοιπα, χωρίς καν να κατανοούν την κλίμακα και την πραγματική αξία. Η ιστορία της Ευρώπης είναι ένας συνεχόμενος μπερδεμένος κύκλος. Η κατάσταση με άλλους λαούς που υπέφεραν από την αποικιοκρατία είναι ακόμη χειρότερη, μελετούν προσεκτικά τα μουσεία και τις ιδιωτικές συλλογές αναζητώντας τα εξαγόμενα πολιτιστικά αγαθά.

Στα επόμενα 10-15 χρόνια, πολλές από τις συλλογές και τα περιουσιακά στοιχεία της Ευρώπης και των ΗΠΑ θα λεηλατηθούν και δεν θα έχουν όλοι τον απαραίτητο χρόνο να κινηθούν υπό την προστασία νέων κέντρων εξουσίας. Η άνοδος πολλών κρατών, τραπεζών, ιδρυμάτων και οικογενειών βασίζεται στο αποτέλεσμα μιας ληστείας, τα θύματα της οποίας δεν θα μπορέσουν να αποδείξουν και να διεκδικήσουν την περιουσία τους, αν και όλοι οι ενδιαφερόμενοι το γνωρίζουν. Κάθε επανάσταση και αλλαγή της εξουσίας συνδέεται με μια παρόμοια ληστεία, που δεν μπορεί να αποτραπεί ή να επιστραφούν τα πράγματα, όμως θα πρέπει να ανακτήσετε και να πάρετε περισσότερα από τους αντιπάλους σας, ώστε να γίνει θετική η ισορροπία. Στο εγγύς μέλλον, ο Ruslan Makarov σχεδιάζει να κάνει μια σειρά μικρών βίντεο(rus) για τη μοίρα του συσσωρευμένου και χαμένου πλούτου: «οι θησαυροί των Ναϊτών», «χρυσός του Τσάρου», «χρυσός του κόμματος» κ.λπ. Λόγω ενός συγκεκριμένου επιπέδου γνώσεων και ευαισθητοποίησης σχετικά με αυτό το θέμα, θα έχει αρκετό ενδιαφέρον.

Και, ναι, είναι σημαντικό να θυμάται κανείς ότι δεν θα είναι δυνατό να επιστραφεί ό,τι κλάπηκε, αλλά μπορεί και πρέπει να πάρει πίσω κάτι πιο πολύτιμο ως αποζημίωση, χωρίς δισταγμό και αναποφασιστικότητα...😁😁😁

Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ

Δεν είναι εύκολο να ξεφύγεις από τον βωμό της θυσίας
#η_θεωρία_της_εξουσίας
Στον σύγχρονο κόσμο, η πολιτική κουλτούρα έχει εκφυλιστεί σε σόου μπίζνες, οι ψηφοφόροι σε όχλο που απαιτούν ψωμί και θέαμα και οι πολιτολόγοι σε γκλάμουρ και νευρωτικούς κοτσομπόλους-αρθρογράφους. Το θέατρο επηρεάζει τους πάντες, συμπεριλαμβανομένων των πραγματικών ηγεμόνων της ελίτ, που με την πάροδο του χρόνου κατάντησαν να διαφέρουν ελάχιστα από τους ιμπρεσάριο/παραγωγούς που οργανώνουν και βρίσκουν χρηματοδότηση για το τσίρκο που ξετυλίγεται. Αν συγκρίνουμε την πολιτική πριν από πολλές δεκαετίες με την τρέχουσα κατάσταση, ο πιο ήπιος χαρακτηρισμός του σύγχρονου θα είναι - χυδαία ζώα.

Στην Κορέα, το σόου μπίζ έχει δημιουργήσει μια ολόκληρη κουλτούρα ειδώλων - ινδάλματα, στερεότυπα και τυποποιημένα νεανικά ποπ γκρουπ, φτιαγμένα βάσει ενός αποδεδειγμένου μοντέλου, που πρακτικά δεν ξεχωρίζουν μεταξύ τους. Δύσκολα να πει κανείς πού τελειώνει το αίτημα και η συναίνεση της κοινωνίας και πού αρχίζει το έργο της διαχείρισης, της μορφοποίησης και της καταστροφής άλλων εκδηλώσεων και μορφών. Τους παραγωγούς που δημιουργούν ένα ακόμη μουσικό γκρουπ fly by-night δεν τους νοιάζει ποιον από τις πολλές χιλιάδες υποψηφίους θα επιλέξουν και θα προωθήσουν.

Ακόμη και μετά από πολλά χρόνια, ένας τραγουδιστής που έγινε διάσημος παραμένει για αυτούς ως όργανο, που πρέπει να το προσέχουν, να το συντηρούν και όταν «χαλάσει», να το πετάξουν και να αγοράσουν ένα καινούργιο. Δεν έχει σημασία αν είχε καταρρεύσει σωματικά ή αποφάσισε ξαφνικά να δείξει τη θέλησή του και να υψώσει τη φωνή του. Οι συμφωνίες συντάσσονται με τέτοιο τρόπο ώστε ακόμη και ένα ψευδώνυμο, για να μην πω για τα τραγούδια, ανήκει εξ’ολοκλήρου στον παραγωγό. Η λέξη «αγορά» δεν χρησιμοποιείται τυχαία - οι ίδιοι οι άνθρωποι κάνουν αυτήν την επιλογή, πουλώντας τους εαυτούς τους στη σκλαβιά, γίνονται εργαλεία, στην πραγματικότητα, καθορίζοντας μόνοι τους την μοίρα τουςλ.

Η σύγχρονη δυτική πολιτική κουλτούρα μοιάζει όλο και περισσότερο με σκηνή θεάτρου. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να διεξάγει κάποια κοινωνιολογική ή πολιτισμική έρευνα, να αναλύσει τις απαιτήσεις και τις ανάγκες, όλα είναι πολύ πιο απλά. Στις καλύτερες παραδόσεις της συμβουλευτικής διαχείρισης, λαμβάνεται μια συγκεκριμένη πετυχημένη ιστορία, η οποία απέφερε αποτελέσματα. Τα ειδικά εκπαιδευμένα άτομα φτιάχνουν ένα απρόσωπο «πακέτο» βάσει αυτού, με σαφή διαδικασία, κανόνες, αρχές και απαγόρευση οποιονδήποτε αλλαγών. Όταν προκύψει η ανάγκη, επιλέγεται ο περισσότερο όμοιος από πολλούς έτοιμους αλγόριθμους και τίθεται σε λειτουργία.

Η πλοκή της ιερής θυσίας είναι μια από τις πιο διάσημες και δημοφιλείς στη σύγχρονη πολιτική, όταν πληροφοριακή εικόνα ενός ατόμου δεν είναι πολλές φορές, αλλά μια τάξη μεγέθους μεγαλύτερη από το πραγματικό του βάρος και τη σημασία του και δεν υπάρχουν άλλες επιλογές - περιμένουμε προβλήματα. Ο αείμνηστος Αλεξέι Ναβάλνι (ξένος πράκτορας, εξτρεμιστής/τρομοκράτης) πριν πολλά χρόνια είχε γίνει εργαλείο, ένα παιχνίδι στα χέρια των δυτικών επιμελητών. Όταν κοιτάς πολλές ώρες την άβυσσο, κάποια στιγμή η άβυσσος θα αρχίσει να σε κοιτάει και σένα. Το 2020, μετά τη «δηλητηρίαση», είχα κάνει μια ανασκόπηση(rus) - δεν έχει νόημα να την επαναλάβω, δεν έχει αλλάξει τίποτα επί της ουσίας.

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ετούτος ο πολίτης ήρθε ως τη Ρωσία, όπου αντικειμενικά δεν μπορούσε παρά να φυλακιστεί. Κανείς δεν σκόπευε την επίθεση στη «Βαστίλη» για να τον απελευθερώσει, ότι και αν προέβλεπαν τα διάφορα «άτομα με φωτεινά νεκρά πρόσωπα». Για τους επιμελητές του, ο Alexey Navalny δεν είχε πια σημασία, έχουν στοκ φυγάδων «αντιπολιτευόμενων» για πολλά γήπεδα γεμάτα, διαλέγουν οποιονδήποτε και τον προωθούν. Μπορούσαν να ξεχάσουν εντελώς την ύπαρξή του ή να τον χρησιμοποιήσουν για μια τελευταία φορά, σύμφωνα με την αρχή - έστω μια τρίχα από το μαύρο πρόβατο.

Και, ναι, δεν έχει καμιά σημασία αν «βοηθήθηκε» ο Αλεξέι Ναβάλνι ή ήταν μια άτυχη σύμπτωση, τον προετοίμαζαν πάρα πολύ καιρό για τον ρόλο του ιερού θύματος, «παχύνοντάς τον» με φήμες και τη δημοτικότητα, για τη σφαγή...

Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ

Η μεγάλη αναδιανομή του εμπορίου ναρκωτικών (2/2)
#γεωστρατηγική
Κανένας από τους εξωτερικούς παίκτες δεν θα θελήσει και/ή δεν θα θα μπορέσει να πάρει τον έλεγχο αυτής της εμπορίου, γεγονός που ανοίγει προοπτικές για συμφωνίες του κοινού αγώνα και αποκλεισμού αυτών των ροών, με τη λογική: «μην γίνεις κανενός!». Το Ιράν, η Ρωσία, το Πακιστάν, η Ινδία, η Κίνα και οι άλλοι μπορεί κάλλιστα να υποστηρίξουν την κυβέρνηση και την πολιτική των Ταλιμπάν κατά των ναρκωτικών. Ιστορικά, τα εδάφη της βόρειας Ινδίας, του Πακιστάν, του Ιράν και της Τουρκίας χρησιμοποιούσαν για καλλιέργεια της παπαρούνας οπίου, αλλά η κατάσταση έχει διορθωθεί.

Η απότομη μείωση της παραγωγής ναρκωτικών στο Αφγανιστάν και σε άλλα μέρη της Χρυσής Ημισελήνου θα είναι ένας μεγάλος πειρασμός για την Κίνα να αναβιώσει το Χρυσό Τρίγωνο στα σύνορα της Μιανμάρ, της Ταϊλάνδης και του Λάος υπό τον πλήρη έλεγχό της. Η τρέχουσα πολιτική της Κίνας έναντι της Μιανμάρ ταιριάζει καλά με αυτή τη λογική. Έχοντας γίνει ο παγκόσμιος ηγέτης στην παραγωγή των συνθετικών ναρκωτικών (το γνωστό σε όλους Wuhan) και αποκτώντας τον έλεγχο της αγοράς οπιούχων, η Κίνα θα οικοδομήσει έναν διπολικό κόσμο εγκληματικότητας σε συμμαχία με το Cluster διεθνικών καρτέλ της Λατινικής Αμερικής. Ωστόσο, για να εφαρμόσει αυτά τα σχέδια, η Κίνα θα πρέπει να έχει επιβιώσει μέχρι τη δεκαετία του '30, κάτι που στη σημερινή κατάσταση δεν θα είναι καθόλου εύκολο.

Ο κόσμος θα βιώσει μια πολύ σοβαρή και κυνική ανακατανομή, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντισταθούμε σε αυτό το κακό. Είναι απαραίτητο οι οργανωτές και οι ηγέτες των ομάδων οργανωμένου εγκλήματος να μπούν σε στόχο, συμπεριλαμβανομένων των εθνοτικών ομάδων, καθιερώνοντας μια μηδενική ανοχή για τα εγκλήματα και σε δύσκολους καιρούς, περιορίζοντας τους τα πολιτικά τους δικαιώματα. Αυτή είναι μια άλλη όψη του πολέμου.

Και, ναι, κάθε λογική ιδέα μπορεί να φτάσει στο σημείο του παραλογισμού από όσους δεν γνωρίζουν την ιστορία και τα αποτελέσματα της εκστρατείας κατά του αλκοόλ στο καιρό του Γκορμπατσόφ (1985-1990), αυτοί που ζητούν να εξισωθεί το αλκοόλ με τα ναρκωτικά και να απαγορευθεί εντελώς, θα πάνε για διάβασμα και για μελέτη...😄😄😄

Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ

Η μεγάλη αναδιανομή του εμπορίου ναρκωτικών (1/2)
#γεωστρατηγική
Η συνέχεια του πολύπλοκου θέματος. Οι διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα στον κόσμο επηρεάζουν διάφορους τομείς και πτυχές, συμπεριλαμβανομένων των αλλαγών στη διαμόρφωση των ροών στα ναρκωτικά και της κατανομής των κερδών που παράγονται μέσα σε αυτές. Όπως δείχνει η πρακτική, τα ηθικά ζητήματα γίνονται ασήμαντα με κερδοφορία στα 70-80%. Λίγα πράγματα έχουν αλλάξει από την εποχή των αποικιακών «εμπορικών τριγώνων», όπου το δουλεμπόριο ή τα ναρκωτικά ήταν οι βασικοί μοχλοί υψηλής κερδοφορίας.

Ως παράδειγμα, μπορούμε να ανατρέξουμε στο τρίγωνο Βρετανίας, Ινδίας και Κίνας, ξεκινώντας από την περίοδο της Εταιρείας των Ανατολικών Ινδιών. Υφάσματα και προϊόντα υφαντουργείων μεταφέρονταν από τη Βρετανία στην Ινδία, αφού προηγουμένως είχαν καταστρέψει την τοπική παραγωγή («οι κάμποι της Ινδίας είναι άσπρες με τα κόκαλα των υφαντών»). Στην Ινδία αγοραζόταν το όπιο, το οποίο καλλιεργούσαν πάνω από 1 εκατομμύριο αγροτικά νοικοκυριά, ενώ στην κατανάλωσή του επιβλήθηκε απαγόρευση το 1797. Το ναρκωτικό μεταφέρονταν στην Κίνα, όπου το πουλούσαν με αντάλλαγμα χρήματα/πολύτιμα μέταλλα. Τα τελευταία μεταφέρονταν στη Βρετανία, αλλά για να μην είναι άδειο το πλοίο, το γέμιζαν με τσάι. Το "Tea Clippers / Races" ακούγεται πιο ευγενικό από το "Opium races".

Το «τριγωνικό εμπόριο» ήταν η βάση της ευημερίας, μόνο οι λεπτομέρειες άλλαζαν: η μεταφορά σκλάβων στον Νέο Κόσμο από την Αφρική αντί για ναρκωτικά (Πορτογάλοι κ.λπ.) ή τα μπαχαρικά από την Ινδονησία αντί για τσάι (Ολλανδοί). Παρόμοια σχήματα εξασφάλισαν τη σταθερότητα και την ευημερία των αποικιακών δυνάμεων για αρκετούς αιώνες. Το σύγχρονο παγκόσμιο εμπόριο έχει γίνει πιο περίπλοκο, αλλά οι εγκληματικές κατευθύνσεις παραμένουν οι πιο περιθωριακές, αποτελώντας το σημαντικό μέρος παγκόσμιων κερδών.

Στα επόμενα χρόνια, καθώς το παγκοσμιοποιημένο σύστημα καταρρέει, οι δυτικές ελίτ και οι υπηρεσίες πληροφοριών θα χάσουν τον έλεγχο στις ροές ναρκωτικών. Η παραγωγή, η μεταφορά και η διανομή της κοκαΐνης θα ελέγχεται από το σύμπλεγμα καρτέλ της Λατινικής Αμερικής, ενώ της κάνναβης και των συνθετικών θα διασκορπιστούν σε όλο τον κόσμο. Ο κύριος αγώνας θα ξεδιπλωθεί για το τμήμα του οπίου, που, μετά τη φυγή των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν και τη συνεχιζόμενη μείωση της στρατιωτικής παρουσίας τους στη Μέση Ανατολή/Ασία, θα μείνει εντέλει χωρίς τον ιδιοκτήτη.

(ακολουθεί συνέχεια…)
Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ

Τα ναρκωτικά και οι παγκόσμιες ροές (2/2)
#γεωστρατηγική
Συχνά, η παρουσία τέτοιων θυλάκων, porto-Franco, υποστηρίζεται και επιτρέπεται ανεπίσημα από τις επίσημες αρχές, καθώς τους απαλλάσσει από την ευθύνη, τους επιτρέπει να συμμετέχουν σε κέρδη από τις ροές, σχηματίζει δεσμούς εμπιστοσύνης με τις υπηρεσίες πληροφοριών (CIA, MI6, Mossad) και παρέχει δεκάδες έως εκατοντάδες δισεκατομμύρια ανεπίσημα έσοδα. Τα προσωπικά συμφέροντα των ελίτ αποδεικνύονται ισχυρότερα από τα εθνικά συμφέροντα της χώρας. Το συνολικό κόστος των ΗΠΑ για την επιχείρηση στο Αφγανιστάν υπολογίζεται σε 2-3 τρισεκατομμύρια δολάρια σε 20 χρόνια (χωρίς προσαρμογή για  τη διαφθορά). Ακόμη και πρόχειρες εκτιμήσεις δείχνουν ότι, ελέγχοντας σχεδόν όλη την παραγωγή και τη μεταφορά οπιούχων, οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ και Σία κέρδισαν πολλαπλάσια μετατρέποντας τα επίσημα κεφάλαια σε ανεξέλεγκτα.

Τα τελευταία 20 χρόνια, μετά την ήττα από τους Αμερικάνους των καρτέλ στην Κολομβία, με τη συνεννόηση / υποστήριξη της CIA, καθώς και την εκκαθάριση των κεφαλαίων μέσω τραπεζών (HSBC, BNP Paribas, Τράπεζα του Βατικανού, τράπεζες ΗΑΕ κ.λπ.), δημιουργήθηκε το Cluster  των διακρατικών καρτέλ στη Λατινική Αμερική, που ελέγχουν ένα σημαντικό μέρος όλων των εγκληματικών ροών παγκοσμίως, έχοντας συντρίψει τις λοιπές εγκληματικές οργανώσεις στις ΗΠΑ, την Ευρώπη, ακόμη και στην Ανατολική Ασία.

Το 2020, στο πλαίσιο της διακοπής του διεθνούς εμπορίου, προβλεπόταν μια μείωση όγκου διακίνησης των ναρκωτικών, αλλά συνέβη το αντίθετο – τα καρτέλ προσαρμόστηκαν αμέσως, εκμεταλλευόμενοι τη μείωση ποιότητας των ελέγχων. Καθώς το παγκόσμιο σύστημα καταρρέει και η παγκόσμια συνδεσιμότητα αποσυντίθεται, δεν πρέπει να αναμένεται αυτές οι αλυσίδες εφοδιασμού να καταρρεύσουν, αντιθέτως, η ζήτηση και η παραγωγή μόνο θα αυξηθούν ενόψει της εκτεταμένης κοινωνικοοικονομικής καταστροφής.

Η μείωση του ελέγχου των επίσημων αρχών των χωρών της Λατινικής Αμερικής και της Μιανμάρ στα εδάφη τους είναι μόνο τα πρώτα κουδουνάκια. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα αναβίωσης του «χρυσού τριγώνου» (Μυανμάρ, Ταϊλάνδη, Λάος) με την ανεπίσημη υποστήριξη της Κίνας. Επιπλέον, τα επόμενα χρόνια θα πρέπει να αναμένουμε αλλαγές στις διακρατικές ροές, πολλές χώρες θα χάσουν το «καθεστώς διέλευσης» τους (Τουρκία, Κοσσυφοπέδιο, κ.λπ.), καθώς ο αριθμός των πιο βολικών εναλλακτικών θα αυξηθεί.

Και, ναι, η απόσυρση των βάσεων των ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή θα προκαλέσει έναν πολύ σοβαρό αγώνα για τον έλεγχο και την αλλαγή διαδρομών όλων των εγκληματικών ροών στο ανατολικό ημισφαίριο, η Τουρκία κινδυνεύει να πάψει να είναι η «εγκληματική πύλη προς την Ευρώπη», χάνοντας έτσι τη σημαντικότερη πηγή του εισοδήματος...

Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ

Τα ναρκωτικά και οι παγκόσμιες ροές (1/2)
#γεωστρατηγική
Ο εγκληματικός τομέας έχει σημαντική επιρροή στις γεωστρατηγικές διατάξεις, αλλά συχνά παραμένει εκτός της ζώνης προσοχής, πιο συγκεκριμένα, χρησιμοποιείται για να του αποδοθούν τις ασυνέπειες στα μοντέλα. Οι πιο κερδοφόροι και ελκυστικοί τομείς του παγκόσμιου εμπορίου (οι «Big Five») είναι: τα ναρκωτικά, τα όπλα, η βιομηχανία του σεξ, τα πολύτιμα μέταλλα και μόνο μετά μπορούμε να μιλήσουμε για το πετρέλαιο, ή μάλλον για τα γκρίζα ρέματά του. Η αγορά ναρκωτικών έχει τη μεγαλύτερη βαρύτητα και επιρροή, οι εκτιμήσεις για το μέγεθός της ποικίλλουν σημαντικά σε διαφορετικές πηγές. Ας πάρουμε τον εκτιμώμενο όγκο (αξία λιανικής) σε περίπου 1 τρισεκατομμύριο $. ή 1% του παγκόσμιου ΑΕΠ σε ονομαστική αξία.

Η διακίνηση ναρκωτικών περιλαμβάνει διάφορες αυτονομιστικές ομάδες που είναι απομονωμένες από το κράτος και τις υπηρεσίες πληροφοριών των μεγάλων χωρών. Χρησιμοποιώντας το παράδειγμα των οπιούχων, η αρχή της τιμολόγησης είναι κατανοητή: το κόστος παραγωγής (τιμή πώλησης στη χώρα παραγωγής) αυξάνεται 4-5 φορές κατά τη διεθνή μεταφορά, μετά την οποία η λιανική τιμή αυξάνεται άλλες 4-5 φορές. Η κερδοφορία ολόκληρης της αλυσίδας είναι το 70%-80% των ακαταλόγιστων κεφαλαίων, τα οποία καταλήγουν στους διοργανωτές σε όλα τα στάδια.

Συγκριτικά, η παγκόσμια αγορά πετρελαίου κοστίζει από 1,5 τρισεκατομμύρια δολάρια. (με τιμή $55/bar.) έως $2,5 τρισ. (με τιμή $90/bar.), με το μεγαλύτερο μέρος του κόστους να προέρχεται από φόρους και τα τέλη που εισπράττονται επίσημα από το εκάστοτε κράτος. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι τα βασικά στάδια της «χονδρικής» παροχής εγκληματικών ροών ελέγχονται από ειδικές υπηρεσίες, οι οποίες λαμβάνουν ένα ποσοστό ανεξέλεγκτων και ακαταλόγιστων μετρητών από αυτό. Τα κεφάλαια που λαμβάνονται, εισάγονται στην επίσημη κυκλοφορία μέσω ορισμένων μεγάλων τραπεζών, με την ανοχή των κυβερνήσεων. Κυκλοφορούν φήμες, πως τα εγκληματικά κεφάλαια χρησιμοποιούνται ως τελευταίο αποθεματικό για τη διάσωση του τραπεζικού συστήματος, όπως συνέβη κατά την κρίση του 2008-2009.

Η αγορά ναρκωτικών μπορεί να χωριστεί σε τέσσερα κύρια τμήματα:
▪️οπιούχα – περίπου το 20% της αγοράς, παραγωγή: Αφγανιστάν, Μεξικό, Μιανμάρ («χρυσό τρίγωνο»), πιθανώς Ιράν, Πακιστάν, Τουρκία.
▪️κοκαΐνη – περίπου 20%, παραγωγή: Κολομβία, Βενεζουέλα, Περού, Εκουαδόρ, Βολιβία.
▪️κάνναβη - περίπου 45%, παραγωγή: σε όλο τον κόσμο, αλλά στις ψυχρές περιοχές δεν υπάρχουν ψυχοδραστικές ουσίες.
▪️διεγερτικά τύπου αμφεταμίνης – περίπου 15%, παραγωγή: σε όλο τον κόσμο, όπου υπάρχει η απαραίτητη χημική και φαρμακολογική παραγωγή (Κίνα, Ολλανδία κ.λπ.).

Η παραγωγή και η μεταφόρτωση των ναρκωτικών πραγματοποιείται συχνά με τη συμμετοχή των «χωρών που δεν ανήκουν στο σύστημα» (Ιράν, Βόρεια Κορέα, Συρία, Μαρόκο κ.λπ.) και ανεξέλεγκτους αποσχιστικούς θύλακες (επαρχίες στη Λατινική Αμερική, Shan και Wa στη Μιανμάρ, στο Κουρδιστάν στην Τουρκία, το Κοσσυφοπέδιο στην Ευρώπη κ.λπ.). Η συμμετοχή στην παραγωγή ή/και τη μεταφορά είναι η ουσία της «ανεξαρτησίας» και της οικονομίας αυτών των περιοχών, αφαιρώντας τα από τον έλεγχο της κεντρικής κυβέρνησης και επιτρέποντάς τους να προμηθεύονται όπλα ως μέρος των εγκληματικών ροών.

(ακολουθεί συνέχεια…)
Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ

Τα ατού των μεσαίων και των μικρών χωρών δεν θα παίξουν (2/2)
#γεωστρατηγική
Για την κατανόηση των περιγραμμάτων της επερχόμενης παγκόσμιας τάξης, είναι σκόπιμο να αναλύσουμε τα σενάρια και τις στρατηγικές των πιθανών παικτών, το μέλλον όλων των υπολοίπων είναι να γίνουν ημιπεριφέρεια (κατώτεροι εταίροι και υποτελείς) ή περιφέρεια (Wild Lands). Οι πιο σημαντικοί παράγοντες για τη θέση των μεσαίων και των μικρών χωρών που δεν μπορούν να κάνουν ανεξάρτητο παιχνίδι (μητροπόλεις πανπεριφερειών ή περιφερειακές δυνάμεις) θα είναι:

▪️η φυσική, η πολιτική, η πολιτιστική και η οικονομική εγγύτητα σε ένα πιθανό κέντρο της εξουσίας
▪️η πολιτική σύνεση και προνοητικότητα για την κατανόηση και την άμεση ανταπόκριση στις αλλαγές
▪️η στρατιωτική δύναμη για να διευκολύνει περισσότερο τη διαπραγμάτευση από την κατάληψη
▪️οι μοναδικοί στρατηγικοί πόροι που ενδιαφέρουν τους ισχυρούς παίκτες, ώστε να υπάρχει κάποιο αντικείμενο για την διαπραγμάτευση/ανταλλαγή

Όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα. Η τρέχουσα χρηματοπιστωτική και οικονομική κατάσταση δεν παίζει σημαντικό ρόλο για τις χώρες δεύτερης και τρίτης βαθμίδας. Ως παράδειγμα, αρκεί να θυμηθούμε την καταστροφή της ΕΣΣΔ και τις συνέπειές της για τους πρώην συμμάχους. Η λεπτομερής ανάλυση της κατάστασης, της τρέχουσας κατάστασης, των συμφερόντων και των σχεδίων των μεσαίων και μικρών χωρών τις περισσότερες φορές δεν έχει μεγάλη σημασία. Τα περισσότερα περιγράμματα, διασυνδέσεις και η βαρύτητα θα αλλάξουν, τα συνηθισμένα ατού δεν θα είναι πια τα ίδια, αναγκάζοντας να ξαναχτιστούν οι σχέσεις και να ξανασυλλεχθούν τα ουίστ.

Και, ναι, οι συζητήσεις περί των σχεδίων και της επιθυμίας της Ευρώπης να πολεμήσει με τη Ρωσία είναι το ίδιο ενδιαφέρουσες και ουσιαστικές όσο και τα σχέδια του καθεστώτος του Κιέβου να διχάσει τη Ρωσία, δηλαδή πλήρης ψύχωση των αρρώστων, διανοητικά κατεστραμμένων ανθρώπων...😁😁😁

Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ

Τα ατού των μεσαίων και των μικρών χωρών δεν θα παίξουν (1/2)
#γεωστρατηγική
Η είσοδος των μεσαίων και μικρών χωρών στο κέντρο του παγκόσμιου συστήματος (χώρες της ΕΕ) πρακτικά τους εγγυόταν μερικές δεκαετίες υψηλού επιπέδου, υπερβολικής κατανάλωσης και της συσσώρευσης επισφαλών χρεών. Στα πλαίσια επέκτασης του παγκόσμιου συστήματος, χρειαζόταν μόνο να ακολουθήσουν τους κανόνες και να πλέουν με τη ροή. Ακόμη και τα τακτικά χονδρά λάθη δεν εμπόδισαν τη δημιουργία ψευδαίσθησης της επιτυχίας και του επαγγελματισμού της διοίκησης. Για την ημιπεριφέρεια η κατάσταση ηταν διαφορετική, χωρίς περιθώρια για λάθη, αφού αυτά οδηγούσαν σε πτώση στο επίπεδο της περιφέρειας. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα υποβάθμισης στη Λατινική Αμερική και τη Μέση Ανατολή, άλλωστε, πριν από μερικές δεκαετίες η Σομαλία ήταν ένα από τα πιο γρήγορα αναπτυσσόμενα και πολλά υποσχόμενα κράτη.

Κατά κανόνα, η πτώση βασίζεται σε λάθη της εξωτερικής πολιτικής, στην αδυναμία επαρκούς ανταπόκρισης στις προκλήσεις, ώστε να προετοιμαστούν εκ των προτέρων οι προμήθειες και τα αποθέματα σε περίπτωση κρίσης και να μειωθούν προσωρινά οι φιλοδοξίες. Αντί να ενισχύσουν την εσωτερική ενότητα σε μια δύσκολη στιγμή, να συμβιβαστούν σε κοινωνικά, εθνικά, θρησκευτικά και ιδεολογικά ζητήματα, αντιθέτως, άρχισαν να σφίγγουν τις βίδες. Το ζήτημα των ελίτ αποδείχθηκε επώδυνο και επικίνδυνο όταν η απουσία μιας ενιαίας ελίτ και ενός κυρίαρχου έθνους/λαού επέτρεψε στις φυλετικές εθνοτικές ελίτ να εξαπολύσουν το δικό τους παιχνίδι.

Στα επόμενα 7-10 χρόνια, ο παγκοσμιοποιημένος κόσμος Pax Americana θα διαμελιστεί. Χωρίς να έχουν έτοιμες και εφαρμόσιμες εναλλακτικές λύσεις, το κάθε μεγάλο τμήμα θα προσπαθήσει να αναδημιουργήσει το σύνολο υπό τη μορφή μιας πανπεριφέρειας. Ως βάση θα ληφθούν οι οικονομικές, οι τεχνολογικές, οι χρηματοοικονομικές και άλλες αρχές και νόμοι του παγκοσμιοποιημένου κόσμου, αν και θα δηλωθεί κάτι διαφορετικό. Οι προσαρμογές, οι βελτιώσεις, οι αλλαγές θα γίνουν σταδιακά, στην αρχή θα είναι μικρές, αλλά κάθε χρόνο θα απομακρύνονται όλο και περισσότερο από το αρχικό σχέδιο, που στην τελική θα είναι προς το καλύτερο, λόγω της χρεοκοπίας του καπιταλιστικού μοντέλου παγκοσμίου συστήματος.

Αρχικά θα είναι δυνατό να πεί κανείς για τις διαφορετικές μορφές του καπιταλισμού, αλλά στη δεκαετία του '40 θα φανούν ξεκάθαρα τα περιγράμματα των διαφορετικών επιλογών μιας μετακαπιταλιστικής κοινωνίας. Κάθε περιφέρεια θα ψάχνει το δικό της δρόμο. Το επίπεδο ευημερίας και της επιρροής των επιμέρους χωρών θα καθοριστεί με βάση τις νέες αρχές, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι τωρινές τους θέσεις. Στην κορυφή θα βρεθούν άλλες δυνάμεις και το καθεστώς των υπολοίπων θα εξαρτηθεί από τη θέση τους στις νέες ιεραρχίες.

(ακολουθεί συνέχεια…)
Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ

Η κινεζική επέκταση (2/2)
#γεωστρατηγική
Τα ντόπια πολιτικά καθεστώτα είναι αδύναμα, πολλές χώρες της περιοχής δεν θα αντέξουν το χτύπημα και από μέσα και από έξω. Από την άλλη, αν η Ουράνια Αυτοκρατορία δεν τολμήσει να παίξει αυτό το χαρτί, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα η επιδείνωση της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης να οδηγήσει σε σφαγή και γενοκτονία των Κινέζων σε όλη τη Νοτιοανατολική Ασία, χάρη στις ΗΠΑ, τη Ιαπωνία, τη Βρετανία και λοιπών, που θα κάνουν ό,τι μπορούν για να ενισχύσουν αυτή την τάση.

Όλη η ναυτική δύναμη της Κίνας θα έχει ως στόχο την προστασία των επικοινωνιών, κυρίως μέσω του στενού της Μαλάκας και από τον Περσικό Κόλπο. Στις 25 Ιουνίου 1941, οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν εμπάργκο στις εξαγωγές πετρελαίου προς την Ιαπωνία (βασικές προμήθειες για τη χώρα), η Βρετανία και οι Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες έκαναν το ίδιο. Η Χώρα του Ανατέλλοντος Ήλιου βρέθηκε χωρίς πετρέλαιο, γεγονός που την οδήγησε στον λογικό ενεργό είσοδο της στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο για να καταλάβει τα κοιτάσματα στη Μαλαισία και την Ινδονησία. Στην πραγματικότητα, το ζήτημα των πόρων ηταν ο βασικός παράγοντας για τη διατήρηση της ουδετερότητας απέναντι στην ΕΣΣΔ κατά τη διάρκεια του πολέμου με τη Βρετανία και τις ΗΠΑ.

Τα επόμενα χρόνια, η Κίνα θα επιλέξει μεταξύ των βασικών σεναρίων:
▪️άρνηση της επέκτασης και του πολέμου, με επακόλουθη κοινωνικοπολιτική καταστροφή και τον θάνατο της χώρας.
▪️μια προσπάθεια κατάληψης της Ταϊβάν - μια επώδυνη, αιματηρή επιχείρηση, με αποτέλεσμα την καταστροφή της βιομηχανίας, το εμπάργκο, την ενοποίηση όλων των γύρω χωρών ενάντια στο Πεκίνο και την κατάρρευση της οικονομίας.
▪️την αρχή ενός πολέμου μεγάλης κλίμακας - τεράστιες απώλειες, κινητοποιητική οικονομία, απόκτηση ελέγχου σε στρατηγικά εδάφη, εκτεταμένη γραμμή της αντιπαράθεσης.

Μόνο η τελευταία επιλογή δίνει ελπίδα για μια στρατηγική επιτυχία, το κόστος της οποίας θα είναι πολύ υψηλό, όμως οι εναλλακτικές είναι πολύ χειρότερες. Θα πρέπει να ληφθεί μια θεμελιώδης απόφαση το 2025-2026, μετά την οποία η φύση της προετοιμασίας θα καταστήσει σαφές εάν θα αναλάβουν το ρίσκο ή όχι.

Και, ναι, αν έδιναν στην Κίνα άλλα 10 χρόνια ειρήνης και ηρεμίας, σχεδόν όλες οι γύρω χώρες θα γίνονταν μέρος της ζώνης επιρροής της, αλλά προς το παρόν οι ΗΠΑ έχουν ακόμα αρκετές δυνάμεις για να εμποδίσουν και να καταστρέψουν αυτά τα σχέδια...

Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ

Η κινεζική επέκταση (1/2)
#γεωστρατηγική
Ο σημαντικότερος, βασικός γεωστρατηγικός παράγοντας για τα επόμενα 10 χρόνια για την Ινδο-Ειρηνική περιοχή θα είναι τα θέματα επέκτασης, ανάπτυξης και διαμόρφωσης της δικής της πανπεριφέρειας από την πλευρά της Κίνας. Καθώς το παγκόσμιο κόσμο- σύστημα αποσυντίθεται και η επιρροή των ΗΠΑ/Cluster διεθνικών εταιρειών εξασθενεί, οι εντάσεις θα αυξηθούν. Μέχρι το 2025-2026 θα είναι ακόμα δυνατό να προσποιηθεί κανείς ότι είναι δυνατή μια ειρηνική επιλογή, ύστερα όμως δεν θα μείνουν άλλες ψευδαισθήσεις. Ένας πόλεμος για την Ταϊβάν είναι ακατάλληλος για το Πεκίνο, δεν λύνει τα στρατηγικά του προβλήματα, μόνο θα περιπλέξει περισσότερο την κατάσταση.

Η προσάρτηση της Ταϊβάν στην Κίνα δεν ισοδυναμεί καν στρατηγικά με την επανένωση της Κριμαίας το 2014. Φεύγοντας από το νησί, οι ΗΠΑ σίγουρα θα καταστρέψουν τη μικροηλεκτρονική, βυθίζοντας τον κόσμο σε μια τεχνολογική καταστροφή για αρκετά χρόνια, έως ότου τεθούν σε λειτουργία εναλλακτικές δυνατότητες στις ΗΠΑ, την Ιαπωνία κ.λπ. Εκτός από την Ταϊβάν, η Κίνα θα λάβει ένα πλήρες πακέτο επίπονων εμπορικών και οικονομικών περιορισμών. Σε αντίθεση με τη Ρωσία, οι σοκαριστικές συνέπειες για την Ουράνια Αυτοκρατορία θα είναι πιο σημαντικές, οι Κινέζοι είναι πολύ ενσωματωμένοι στις παγκόσμιες αλυσίδες παραγωγής.

Επιπλέον, οι επαγγελματίες στρατιωτικοί είναι πολύ προσεκτικοί στην αξιολόγηση των προοπτικών και των εκτιμώμενων απωλειών της Κίνας κατά την επιχείρηση της απόβασης. Οι δεκαετίες προετοιμασίας του νησιού για την προστασία είχαν ως αποτέλεσμα έναν τεράστιο αριθμό συστημάτων εναέριας και αντιπλοϊκής άμυνας. Ωστόσο, υπάρχει ακόμη ένας πολύ σημαντικός παράγοντας - έλλειψη της στρατιωτικής εμπειρίας του Πεκίνου. Σε ιδιωτικές συνομιλίες, οι εκπρόσωποι του Υπουργείου Άμυνας σημειώνουν ότι ενώ σε τακτικό επίπεδο οι κινεζικές μονάδες λειτουργούν πολύ καλά, το πνεύμα και οι παραδόσεις των ανταρτών είναι ισχυρές, σε στρατηγικό και επιχειρησιακό επίπεδο όμως είναι εντελώς άσχετοι.

Οι τακτικές κοινές ασκήσεις καταδεικνύουν τα προβλήματα του στρατού της ΛΔΚ όσον αφορά την εμπειρία, τη γνώση, τη δική της στρατιωτική επιστήμη, τον σχεδιασμό και τη διαχείριση. Οι αντιγραμμένες θεωρητικές γνώσεις και οι ξένοι κανονισμοί δεν παρέχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Εάν η Κίνα εμπλακεί σε σοβαρή στρατιωτική δράση, οι απώλειες θα είναι τεράστιες, αλλά δεν θα είναι δυνατό να αποκτηθεί η απαραίτητη εμπειρία με κανέναν άλλο τρόπο. Ενώ κάτι μπορεί να σταχυολογηθεί από τη Ρωσία όσον αφορά τις χερσαίες επιχειρήσεις, η επιχείρηση απόβασης θα μετατραπεί σε μια τερατώδη επίθεση, παράλογη και ανελέητη. Δεν θα μιλήσουμε καν για ναυμαχίες, εδώ πρέπει να είναι έτοιμοι να πυροβολήσουν κατά των πλοίων των ΗΠΑ και Σια.

Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αποσυρθούν μόνοι τους από την Ταϊβάν (και δεν έχει νόημα να το κάνουν στα επόμενα χρόνια), η στρατηγικά σωστή επιλογή θα είναι ο αγώνας για τη Μαλαισία και τη Σιγκαπούρη, με την επακόλουθη επέκταση της σύγκρουσης στις υπόλοιπες χώρες της Ινδοκίνας και της Ινδονησίας. Σε πρώτη φάση, δεν πρέπει να πρόκειται για την άμεση επιθετικότητα, το Πεκίνο θα χρειαστεί να παίξει το ατού του «Κλαδιού Μπαμπού» - με το 2-3% του πληθυσμού, η κινεζική διασπορά ελέγχει έως και το 70% της οικονομίας της Νοτιοανατολικής Ασίας .

(ακολουθεί συνέχεια…)
Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ

Η ευκαιρία για τις ευρωπαϊκές χώρες (2/2)
#γεωστρατηγική
Τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή και η γενική αποδυνάμωση των ΗΠΑ παίζουν υπέρ των ευρωπαϊκών εθνικών κυβερνήσεων, διευρύνοντας το παράθυρο ευκαιριών. Ακόμα κι αν δεν έχουν άμεσα την ευκαιρία για ανοιχτή αντιπαράθεση, μπορούν όμως να αποδυναμώνουν και να σαμποτάρουν. Ο απλούστερος τρόπος να καταστρέψεις έναν ενιαίο χώρο, τους κανόνες και τις αρχές είναι να περιπλέξεις το σύστημα των σχέσεων, να αρνηθείς την ενοποίηση. Η πιο προφανής επιλογή είναι η μετάβαση «διαφορετικών ταχυτήτων» στην Ευρώπη, δηλαδή η διαίρεση των χωρών ανάλογα με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις.

Αν τα πράγματα είχαν γίνει σε ήρεμες συνθήκες και με δυνατό κέντρο, ο διαχωρισμός σε επίπεδα ολοκλήρωσης θα είχε οδηγήσει στην ενίσχυση της Γαλλίας και της Γερμανίας. Αυτοί θα απαλλάσσονταν από την υποχρέωση να λαμβάνουν υπόψη τις απόψεις και τα συμφέροντα των μικρομεσαίων χωρών, αλλά θα διατηρούσαν τον οικονομικό μοχλό για να επιβάλουν τις δικές τους απόψεις, αφού οι άλλες χώρες θα παρέμεναν εξαρτημένες. Στις σημερινές συνθήκες, η κατάσταση είναι αντίθετη, οι μεγάλες χώρες δεν μπορούν να δώσουν τίποτα στις μικρές και τις μεσαίες χώρες και η αποδυνάμωση της συνδεσιμότητας θα οδηγήσει πολύ γρήγορα σε παρέλαση ανεξαρτησιών και την έξοδο από την ΕΕ.

Αν όλα οργανωθούν σωστά, οι Βρυξέλλες θα είναι σίγουροι μέχρι την τελευταία στιγμή ότι η αποδυνάμωση είναι προσωρινή. Με την ψευδαίσθηση της σχετικής ανεξαρτησίας, αγοράζει τη συναίνεση των δυσαρεστημένων σε μια δύσκολη περίοδο και αφού περάσει η κρίση, θα μπορέσει όλα να τα επιστρέψει πίσω, αλλά με τους πιο ευνοϊκούς και πιο σκληρούς για τον εαυτό τους όρους. Ένα τυπικό παιχνίδι δυο επιπέδων των εθνικών δυνάμεων που όμως έχει πιθανότητες επιτυχίας. Για τη Ρωσία, αυτή η επιλογή είναι ακόμη πιο συμφέρουσα - δεν θα υπάρξουν ισχυρά και σταθερά κράτη, ο εκφυλισμός και η πτώση του πάθους είναι πολύ μεγάλα, αλλά θα προκύψουν πολύ λιγότερες φυσικές και ψυχολογικές καταστροφή σε αυτό το έδαφος, από όσο θα υπήρχαν μετά τον θρίαμβο του εθνικού φιλελευθερισμού.

Αυτή η διχάλα έχει μικρή επίδραση στις πιθανότητες της Ρωσίας να εφαρμόσει τη στρατηγική της «Τρίτης Ρώμης»· δεν θα την εμποδίσει να πάρει τον έλεγχο ενός σημαντικού τμήματος της Ευρώπης. Το εγχείρημα δεν θα είναι πιο εύκολο ή πιο δύσκολο, απλά θα είναι λίγο διαφορετικό.

Και, ναι, η μετατροπή της Ευρώπης σε ένα χώρο από μπλοκ και διαφορετικές ζώνες θα είναι η ενδιάμεση κατάσταση πριν από την κατάρρευση, ένας προάγγελος του αναλόγου της ΚΑΚ μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, αλλά από άποψη του παρατηρητή θα έχει ενδιαφέρον... 😁😁😁

Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ

Η ευκαιρία για τις ευρωπαϊκές χώρες (1/2)
#γεωστρατηγική
Κατά την ανάλυση και εξέταση των επιλογών/στρατηγικών της ηπειρωτικής Ευρώπης, η ενοποίηση και η δημιουργία μιας «Ευρώπης των περιφερειών» υποδείχθηκε ως η ισχυρότερη και η πιο φιλόδοξη από τη θέση των φιλελεύθερων δυνάμεων που ελέγχουν αυτήν τη στιγμή την ΕΕ. Αυτή η επιλογή είναι μια αδρανειακή και φυσική εξέλιξη, η συνέχεια της πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών. Ωστόσο, η κατάρρευση του παγκόσμιου συστήματος απαιτεί την εφαρμογή της όχι σε 10-15 χρόνια, αλλά φορές πιο γρήγορα. Αυτή η περίοδος λαμβάνει υπόψη το αποτέλεσμα της ψυχολογικής αναδιαμόρφωσης της περιόδου 2020-2022, η οποία πραγματοποιήθηκε υπό το πρόσχημα του covid-19.

Το 2024-2025, τα τρέχοντα οικονομικά προβλήματα της Ευρώπης θα εξελιχθούν σε κοινωνικοοικονομική καταστροφή. Το υπάρχον περιθώριο ασφαλείας και τα αποθέματα μειώνονται ταχέως όχι μόνο από τις διαδικασίες υποβάθμισης, αλλά και από τις ενέργειες των ΗΠΑ, που στην πραγματικότητα ληστεύουν τον σύμμαχό τους. Ανά πάσα στιγμή η κατάσταση μπορεί να εκραγεί, ως αποτέλεσμα της εισβολής εκατομμυρίων νεοβαρβάρων από τη Μέση Ανατολή, μιας ενεργειακής καταστροφής κ.λπ., υπάρχουν πάρα πολλά «όπλα κρεμασμένα στον τοίχο».

Ο συγκεντρωτισμός και η ενίσχυση της δύναμης των Βρυξελλών είναι απαραίτητα για τους φιλελεύθερους για να εξοικονομήσουν και να συγκεντρώσουν τους πόρους. Το τελευταίο απαιτεί μεγάλου βαθμού αποδυνάμωση, και στη συνέχεια την πλήρη καταστροφή της ισχύος των εθνικών κρατών της ΕΕ, μεταβίβαση εδαφών και επαρχιών στην άμεση υποταγή και διαχείριση των γραφειοκρατικών δομών των Βρυξελλών. Οι Ευρωπαίοι γραφειοκράτες, οι παγκοσμιοποιητές όλων των ειδών και οι εκπρόσωποι των οικονομικών κύκλων έχουν δικά τους συμφέροντα σε αυτή τη διαδικασία. Η πολυπλοκότητα του προβλήματος είναι πολύ υψηλή και απαιτεί αποφασιστικότητα και βούληση. Οι οικονομικοί πόροι, οι πόροι των δυνάμεων και ο χρόνος είναι πολύ περιορισμένοι, τα προβλήματα συσσωρεύονται όλο και περισσότερα.

Όσο αργότερα πραγματοποιηθεί η εκτόξευση της αυστηρής αναδιαμόρφωσης της Ευρώπης σε ένα ενιαίο κράτος, τόσο περισσότερο θα ενισχύεται η εθνική αυτοσυνειδησία και τόσο μεγαλύτερη θα είναι η αντίσταση, δηλαδή θα είναι λιγότερο πιθανό να πετύχουν οι Ευρωπαίοι γραφειοκράτες. Στα τέλη του 2023, η Σλοβακία προστέθηκε στη συνεχώς αντιδραστική Ουγγαρία, το κάθε επόμενο κύμα των εκλογών θα μεγαλώνει το στρατόπεδο των δυσαρεστημένων ανθρώπων, εμποδίζοντας το έργο της ΕΕ. Οι συντονιστικοί μηχανισμοί στους πανευρωπαϊκούς θεσμούς δεν έχουν υπολογίσει την αντιπολίτευση. Έχουν συνηθίσει να επιλύουν την οποιαδήποτε διαφορά μέσω συμβιβασμού ή/και δωροδοκίας όσων διαφωνούν.

(ακολουθεί συνέχεια…)
Τη ρώσικη έκδοση θα βρείτε εδώ