این یک شبکهٔ بسیار گسترده، مشکل‌ساز، خفه‌کنندهٔ گفتار و دردسرساز است که دولت راه‌اندازی کرده؛ شبکه‌ای که لزوماً ربطی به نفوذ مخرب خارجی یا فعالیت‌های مخالف منافع کانادا ندارد. هیچ آزمونی برای ارزیابی ضررها وجود ندارد. فرض کنید با یک هیئت نمایندهٔ ناتو که به کشور می‌آمدند گفتگو کردم و تصمیم گرفتم مطلبی در حمایت از سیاست دفاعی خاصی که معتقدم کانادا باید اتخاذ کند، بنویسم — یا با سفیر اوکراین در کانادا گفت‌وگو کردم و تصمیم گرفتم برای ارائهٔ کمک‌های بیشتر کانادا به اوکراین فشار بیاورم. در این صورت باید ثبت‌نام می‌کردم و اگر ثبت‌نام نمی‌کردم، ممکن بود جریمهٔ سنگینی دریافت کنم.

می‌توان استدلال کرد — و این استدلال در حوزه‌های قضایی دیگر نیز مطرح شده است — که فهرست‌های ثبت نفوذ خارجی می‌توانند فعالیت‌های مخرب را بازدارند؛ اما ثابت کردن این موضوع دشوار است. طرح جدید بریتانیا نیز می‌گوید این سامانه می‌تواند فرصت‌های اطلاعاتی برای اقدام هدفمند نیروهای امنیتی فراهم کند. باز هم گفتن اینکه این ادعا درست خواهد بود دشوار است.

آنچه قطعی است این است که فهرست نفوذ کانادا تبدیل به یک دستگاه بوروکراتیک پرهزینه و پرمنابع خواهد شد. می‌توان گفت بودجهٔ اختصاص یافته به آن بهتر بود برای تقویت توانمندی‌های CSIS و RCMP، ارتقای آموزش عمومی (بهترین بازدارنده) و بهبود ارتباط و مشارکت با جوامعی در کانادا که بیشترین آسیب را از مداخلهٔ خارجی دیده‌اند، صرف می‌شد.

حتی بوگمان (Boegman) این واقعیت را تأیید کرده است: «باید آن را تنظیم کرد و در حین اجرا به‌روزرسانی کرد، تا ببینیم چگونه … فعالیت‌هایی را که باید پوشش دهد، پوشش می‌دهد.»

این گفت‌وگوی صادقانه است و برای قانع کردن کانادایی‌ها از ارزش واقعی — نه صرفاً نمادین — این فهرست جدید، نیاز به گفت‌وگوهای بیشتری دارد.

نظرات بیان‌شده در این مقاله/چندرسانه‌ای متعلق به نویسنده(ان) است و لزوماً دیدگاه‌های CIGI یا هیئت مدیرهٔ آن را بازتاب نمی‌دهد.

تحلیل این نظر توسط نویسندگان انسانی نام‌برده تحت کنترل‌های مستند بازبینی تدوین و تأیید شد؛ کمک هوش مصنوعی به‌طور محتاطانه، شفاف و تأیید شده بود. برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ استاندارد تحلیل انسانی CIGI مطالعه کنید.

دربارهٔ نویسنده

وسلی وارک (Wesley Wark) پژوهشگر ارشد CIGI است.