کانادا در ۴ اوت ۲۰۲۳ سامانهٔ «ثبت‌نام شفافیت نفوذ خارجی» را به‌وسیله وزیر امنیت عمومی گری آنانداسنگاری معرفی کرد؛ این سامانه پس از دورهٔ نگرانی‌های عمومی دربارهٔ مداخلهٔ چین و با بهره‌گیری از تجربهٔ مدل استرالیایی، به طرح‌های مشابه در آمریکا، استرالیا و بریتانیا می‌پیوندد. اولین کمیسر، آنتون بوگمان، تأکید کرد که هدف سامانه شناسایی تأثیرات مخرب یا سرکوب فراملی نیست، بلکه شفاف‌سازی فعالیت‌های مشروع را افزایش می‌دهد و به‌صورت بی‌طرف نسبت به کشورها عمل می‌کند. با این حال، دامنهٔ پرسش‌نامهٔ گسترده و عدم وجود آزمون‌های ارزیابی ضررها، این سامانه را بوروکراتیک، پرهزینه و ممکن است به‌جای تقویت توانمندی‌های امنیتی، منجر به مشکلات اجرایی شود.
این مقاله نخست توسط تورنتو استار منتشر شد. برای تحلیل‌های بیشتر به CIGI Online مراجعه کنید.
کانادا اکنون «ثبت‌نام شفافیت نفوذ خارجی» را دارد؛ این سامانه در ۴ اوت توسط وزیر امنیت عمومی، گری آنانداسنگاری (Gary Anandasangaree) اعلام شد. این گام پس از تلاش‌هایی است که از دسامبر ۲۰۲۲ آغاز شد و در میانهٔ نگرانی‌های عمومی، گاهی پرحساس، دربارهٔ مداخلهٔ سیاسی چین شکل گرفت.
ثبت‌نام کانادایی به طرح‌های موجود در ایالات متحده، استرالیا و بریتانیا برای مقابله با فعالیت‌های نفوذ خارجی می‌پیوندد. نظام آمریکا کهن‌ترین است و به سال ۱۹۳۸ بازمی‌گردد؛ نظام بریتانیا جدیدترین است؛ در ژوئیه ۲۰۲۵ به اجرا درآمد، در حالی که استرالیا سامانه‌اش را در دسامبر ۲۰۱۸ معرفی کرد. در ساخت این سامانه جدید، کانادا از تجربه‌های فراوانی بهره برد و به مدل استرالیایی تکیه کرد. دلیل این انتخاب هرگز واضح نشد، به‌ویژه با توجه به انتقاداتی که به ناکارآمدی و تمایل این مدل به تجاوز می‌پردازند.
آنتون بوگمان (Anton Boegman)، اولین کمیسر این ثبت‌نام کانادایی، به‌صراحت اعلام کرد که این سامانه نه «مداخلهٔ خارجی در کانادا را حل خواهد کرد» و نه تأثیرات آشکار نفوذ خارجی یا اعمال سرکوب فراملی را شناسایی می‌کند. این وظایف در حوزهٔ CSIS و دیگر بخش‌های نظام امنیت ملی باقی می‌مانند. به‌جای آن، همان‌طور که بوگمان گفت، ثبت‌نام شفافیت را «در مورد فعالیت‌های مشروع» افزایش می‌دهد؛ به عبارت دیگر، بیشتر افراد صادق را می‌گیرد.
ثبت‌نام نفوذ خارجی به‌طور خاص علیه بازیگران دولتی مخرب شناخته‌شده‌ای مانند روسیه و چین هدف‌گیری نمی‌شود. این سامانه به‌سبک مودبانهٔ کانادایی، بی‌طرف نسبت به کشورهاست و فهرست سیاهی مشابه آنچه زمانی نگران‌کنندهٔ مقامات وزارت امنیت عمومی بود، نیست. طرح کانادایی نتوانست رویکرد دو لایهٔ بریتانیا را به‌کار گیرد؛ رویکردی که به دولت بریتانیا اجازه می‌دهد کشورهای خارجی مورد نگرانی را تعیین کند و تمرکز ثبت‌نام را بر آن‌ها بگذارد.
از خواندن CIGI در Substack سپاسگزاریم! این پست عمومی است؛ آزاد باشید آن را به اشتراک بگذارید.
در عوض، دامنهٔ این ثبت‌نام بسیار گسترده است و شاید بیش از حد باشد. برای مثال، اگر به وب‌سایت جدید آن مراجعه کنید، با پرسش‌نامه‌ای ساده مواجه می‌شوید که به شما کمک می‌کند تشخیص دهید آیا باید ثبت‌نام کنید یا نه. سؤال می‌پرسد: «آیا شما یا نهادتان فعالیتی برای تأثیرگذاری بر فرآیند سیاسی یا دولتی در کانادا در سطح فدرال، استانی، سرزمینی یا شهری انجام می‌دهید؟»
گزینه‌های شما: بله، نه، مطمئن نیستم. گمان می‌کنم بسیاری از بازدیدکنندگان نخستین، گزینهٔ «مطمئن نیستم» را انتخاب کنند.
اگر این گزینه را انتخاب کنید، از شما پرسیده می‌شود آیا یک مقام معاف هستید یا «توافقی» با هر نهاد یا دولتی خارجی دارید. (توافق می‌تواند تقریباً هر چیزی باشد؛ نیازی به رسمی‌سازی یا مستندسازی ندارد.) سپس به سؤال نهایی و کلیدی دربارهٔ فعالیت‌هایتان می‌رسید؛ این سؤال می‌تواند شامل ارتباط با مقامات عمومی کانادایی در هر سطحی از دولت، «برگزاری نشست‌های عمومی یا فعالیت‌های حمایت‌گرانه»، به اشتراک‌گذاری یا انتشار اطلاعات «مرتبط با فرآیند سیاسی یا دولتی» (از جمله در شبکه‌های اجتماعی) و ارائه خدمات باشد.