‏🔻 ۳/۵

جدیدترین این پنج روش، ساده‌ترین راه را برای هر کسی فراهم می‌کند تا هزینه‌های مخفی را ببینند. این روش از داده‌های وب‌سایت دولتی USAspending.gov استفاده می‌کند؛ وب‌سایتی که بر پایهٔ قانون ۲۰۰۶ ایجاد شده و دولت را ملزم می‌کند «به مردم آمریکا دسترسی به اطلاعات دربارهٔ نحوهٔ صرف مالیات‌هایشان» بدهد. این سایت نزدیک‌ترین چیزی به رسیدهای واقعی هزینه‌ها را ارائه می‌دهد و شناسایی هزینه‌های نظامی فراتر از بودجهٔ Department of War را آسان می‌کند.

بیایید نگاهی بیندازیم به این‌که پول‌ها کجا مخفی شده‌اند.

هزینه‌های مخفی سلاح‌های هسته‌ای: ۳۳٫۸ میلیارد دلار

مشخص‌ترین مکانی که کنگره و قوه اجرایی هزینه‌های نظامی را پنهان می‌سازند، بودجهٔ وزارت انرژی است. در این بخش، مالیات‌گذاران می‌توانند هزینهٔ ذخیره سلاح‌های هسته‌ای ایالات متحده را ببینند؛ این هزینه در سال ۲۰۲۵ حدود ۳۳٫۵ میلیارد دلار برآورد شده است.

وزارت دفاع این سلاح‌ها را کنترل و به کار می‌گیرد؛ بنابراین هزینه‌های آن‌ها باید در بودجهٔ خود گنجانده شود، نه در بودجهٔ وزارت انرژی. اگرچه وزارت انرژی نظارت بر ذخایر هسته‌ای را بر عهده دارد، اما قرار دادن هزینه‌های هسته‌ای در بودجهٔ این وزارت، همانند این است که شهری هزینهٔ گلوله‌های نیروی پلیس را به بودجهٔ حمل‌ونقل اختصاص دهد نه به بودجهٔ پلیس.

۳۰۰ میلیون دلار دیگر از هزینه‌های هسته‌ای در بودجه‌های هیئت ایمنی تأسیسات هسته‌ای دفاعی و سازمان مهندسی ارتش پنهان می‌شود؛ این مبلغ مجموع هزینه‌ها را به حدود ۳۴ میلیارد دلار می‌رساند.

هزینه‌های پنهان پرسنل نظامی (کهنه‌سربازان): ۳۹۳٫۳ میلیارد دلار

مالیات‌گذاران مبالغ عظیمی را برای نیروهای نظامی از طریق وزارت امور کهنه‌سربازان و بودجه‌های مرتبط صرف می‌کنند. وجود نهاد جداگانه‌ای برای کهنه‌سربازان یک حقهٔ فریبنده است که عموم را به این باور می‌رساند این هزینه‌ها نظامی نیستند؛ در حقیقت این هزینه‌ها نیز جزو هزینه‌های نظامی هستند. تفاوت تنها در تخصیص پول به نهاد دیگری است.

برای جذب و نگهداری نیروهای مسلح، هر دولتی باید به سربازان خود دستمزد بدهد و مزایای بلندمدت کافی—مانند بازنشستگی، مراقبت‌های پزشکی پس از بازنشستگی و مزایای بازماندگان—ارائه کند. این مزایا نیز جز هزینه‌های پرسنل محسوب می‌شوند، همانند دستمزد پایه، و باید به‌عنوان هزینهٔ نظامی شمرده شوند. اگر یک ارتش از هزینهٔ حمایت از کهنه‌سربازان صرف نکند، احتمالاً برای مدت طولانی کارایی خود را از دست می‌دهد. دفتر بازنشستگی کهنه‌سربازان در ابتدا بخشی از وزارت دفاع بود (این وزارت تا سال ۱۹۴۷ با نام وزارت جنگ شناخته می‌شد) و تا سال ۱۸۴۹ تحت این وزارت بود؛ سپس کنگره این دفتر را به وزارت داخل کشور منتقل کرد.

تأمین مالی وزارت امور کهنه‌سربازان مبلغ ۳۸۹٫۸ میلیارد دلار دیگر به مجموع روش‌شناسی USAspending.gov می‌افزاید. علاوه بر این، حدود ۴ میلیارد دلار هزینهٔ بلندمدت پرسنل در بودجه‌های وزارت کار، وزارت دادگستری و چند وزارت دیگر پنهان است. در مجموع این مقادیر به ۳۹۳٫۳ میلیارد دلار می‌رسند.

هزینه‌های نیروی ساحلی و سایر «امنیت داخلی»: ۱۶٫۸ میلیارد دلار

هزینهٔ یک کل شاخهٔ نظامی، نیروی ساحلی، در بودجهٔ وزارت امنیت داخلی نه در وزارت دفاع مخفی می‌شود. اگرچه وزارت امنیت داخلی در زمان صلح نیروی ساحلی را مدیریت می‌کند و این شاخه برخی وظایف غیرنظامی دارد، نیروی ساحلی یکی از نیروهای مسلح است و در زمان جنگ تحت فرمان پنتاگون قرار می‌گیرد.

اگر فعالیت‌های غیرنظامی—مانند ارتقای ایمنی قایق‌ها و پاک‌سازی نشت‌های نفتی—حذف شوند، هزینهٔ نیروی ساحلی تقریباً ۱۴ میلیارد دلار به کل بودجهٔ نظامی اضافه می‌کند. هزینه‌های اضافی وزارت امنیت داخلی برای برنامه‌های مقابله با سلاح‌های کشتار جمعی، آمادگی رادیولوژیکی، امنیت سایبری و سایر هزینه‌های نظامی کمی زیر ۳ میلیارد دلار است؛ این مجموع به ۱۶٫۸ میلیارد دلار می‌رسد.

هزینهٔ واقعی وزارت دفاع: ۱٫۳ تریلیارد دلار