‏🔷 ۳/۴

تلاش‌های دریایی توانسته‌اند جریان نفت از کشورهای خلیج و عراق را تقریباً به سطوح پیش از جنگ برگردانند، در حالی که صادرات نفت ایران همچنان مسدود است؛ اما این پیشرفت هنوز موضع مذاکرات تهران را تغییر نداده است. از این‌که ابزارهای سیاست آمریکا نتوانسته‌اند توافقی پایان‌دهنده جنگ در میز مذاکره به‌دست آورند، ترامپ علناً اعلام کرده است که به احتمال تجدید عملیات‌های بزرگ نظامی در ایران فکر می‌کند. او هفته گذشته گفت: «حالا باید تصمیم بگیرم: یا ایران قرارداد را می‌امضا کند یا دیگر وجود نخواهد داشت». مقامات ارشد آمریکا روز جمعه در کمپ دیوید برای بحث درباره جنگ با ایران و تشدید درگیری میان میلیشیا حوثی‌ها (انصارالله) که از ایران حمایت می‌کند و ارتش سعودی تحت نظارت شورای رهبری ریاست جمهوری (PLC) یمن، که جنوب یمن را کنترل می‌کند، با ترامپ ملاقات کردند. رهبران سعودی از ترامپ درخواست حملات هوایی علیه حوثی‌ها کرده‌اند؛ اما او تا کنون این درخواست را رد کرده و هنوز تمایلی به انجام آن نشان نمی‌دهد، هرچند مقامات آمریکایی می‌گویند ممکن است نظرش عوض شود. این حملات نه تنها برای دفاع از عربستان سعودی، بلکه برای ایجاد اهرم فشار علیه تهران از طریق تضعیف حوثی‌ها — هم‌پیمان منطقه‌ای باقی‌مانده‌ای که می‌تواند به ایران در گسترش قدرتش کمک کند — در نظر است.

چون هنوز راه‌حلی واضح برای بن‌بست با ایران پیدا نشده است، برخی نزدیکان به حلقه‌های سیاست‌گذاری ارشد آمریکا بر این باورند که ترامپ در حال بررسی به کارگیری نیروهای زمینی در مأموریت‌های منتخب، از جمله نابودی یا تصرف انبارهای موشکی و تأسیسات هسته‌ای ایران است. با این حال، هزینه‌ها و ریسک‌های به‌کارگیری واحدهای زمینی، حتی به‌صورت محدود، کمتر از آنچه در هر مقطع از جنگ بوده نیست و عملیات زمینی همچنان دور از گزینهٔ ترجیحی ترامپ است. احتمال دیگر این است که آمریکا نیروهای زمینی را نه علیه ایران، بلکه علیه حوثی‌ها به کار گیرد، اگر وضعیت شورای رهبری ریاست جمهوری به‌سختی برسد. اکثر کارشناسان بر این باورند که تصرف حوثی‌ها بر پایتخت PLC در عدن و بقیهٔ جنوب یمن، بحران شدیدی برای عربستان سعودی و منافع آمریکا به‌وجود می‌آورد و ممکن است ترامپ را به مداخله وادار کند.

گزارش‌ها نشان می‌دهند ایالات متحده در حال تقویت نیروهایی است که بتوانند هر یک از گزینه‌های تشدید مورد بررسی را به کار گیرند. گروه حمله‌گر ناو هواپیمابر «تئودور روزولت» (USS Theodore Roosevelt) در مسیر منطقه است تا به دو گروه حمله‌گر دیگر — «جورج اچ.دبلیو. بوش» (USS George H.W. Bush) و «جورج واشنگتن» (USS George Washington) — بپیوندد. ورود این ناو قدرت نیروی دریایی آمریکا را تا پایان اکتبر به سه گروه ناو هواپیمابر می‌رساند؛ هرچند برخی انتظار دارند همپوشانی این سه گروه کوتاه باشد. در آوریل، نیروی دریایی برای اولین بار از سال ۲۰۰۳، زمانی که جنگ علیه رژیم صدام حسین آغاز شد، سه گروه ناو هواپیمابر در خاورمیانه داشت. «روزولت» بیش از ۷٬۰۰۰ ملوان و ۲٬۰۰۰ تفنگدار دریایی به‌همراه گروه آمادگی تفنگداران دریایی «میکین آیلند» (USS Makin Island) حمل می‌کند.

تشکیل سه گروه ناو هواپیمابر حضور نیروی دریایی ایالات متحده در این منطقه را به سطحی فوق‌العاده بالا می‌رساند؛ بیش از ۲۰٬۰۰۰ ملوان و تفنگدار دریایی در دریا، به همراه صدها هواپیما. این تعداد، به حدود ۴۰٬۰۰۰ نفر از نیروهای نظامی آمریکا که هنوز در پایگاه‌های (خراب اما فعال) کشورهای خلیج و سایر تأسیسات منطقه مستقرند، می‌پیوندد. گروه آمادگی تفنگداران دریایی افزوده شامل دوجین جنگندهٔ مخفی‌کار F‑35، به‌همراه وسایل نقلیهٔ جنگی پیاده‌نظام، هلیکوپترهای حمل‌ونقل، ناقل‌های زرهی سرباز و وسایل نقلیهٔ تفنگدار دریایی است. اگر این گروه با گروه آمادگی تفنگداران دریایی USS Boxer که پیش از این در منطقه مستقر است ترکیب شود، نیروی دریایی می‌تواند سواحل‌پایه‌ای در سواحل ایران یا تأسیسات نظامی خاصی داخل ایران را تصرف کند؛ مشروط بر این که ترامپ تصمیم به به‌کارگیری نیروهای زمینی بگیرد.