‏🔺 ۳/۳

آزمون واقعی این است که آیا ساختار جدیدی که مقامات KRG ترسیم کرده‌اند، به‌طور واقعی سلسله مراتب فرماندهی را دگرگون می‌کند. منتقدان می‌گویند فرماندهی منطقه‌ای ۱ نیروهای پشمەرگه کردستان تحت رهبری KDP و فرماندهی منطقه‌ای ۲ تحت رهبری PUK است؛ علاوه بر این، هر یک از این فرماندهی‌ها هنوز می‌توانند فرماندهٔ تقسیم و بریگاد خود را منصوب کنند.

این نشان می‌دهد که وفاداری به احزاب سیاسی همچنان مکانیزم تعیین‌کنندهٔ عملکرد هر فرماندهی است. MoPA از این که هنوز کارهای زیادی برای تکمیل یکپارچه‌سازی باقی مانده، پنهان نکرده است. در پاسخ به انتقادات، وزارت به برخی دستاوردها اشاره کرد که می‌تواند نشان دهد KRG چگونه می‌تواند موانع یکپارچه‌سازی را رفع کند.

یکی از دستاوردهای مهم یکپارچه‌سازی در سال‌های اخیر این است که امروزه پرداخت حقوق تمام نیروهای پشمەرگه، صرف‌نظر از فرماندهی‌های مختلف، از طریق حساب مرکزی وزارت انجام می‌شود؛ به‌عبارت دیگر، حقوق سربازان مستقیماً به وزارت تعلق دارد و نه به احزاب سیاسی.

مقامات کردستان اعلام کرده‌اند که امیدوارند تا پایان امسال نفوذ احزاب در سراسر پشمەرگه را پایان دهند. نخست‌وزیر منطقه کردستان، مسرور بارزانی، می‌گوید یکپارچه‌سازی تنها «فاز اول مسیر طولانی» است.

اینکه آیا رهبران واقعاً رقابت‌ها را کنار می‌گذارند، هنوز نامشخص است. دو سال از برگزاری انتخابات پارلمانی در این منطقه می‌گذرد، اما هنوز دولت جدیدی شکل نگرفته است؛ این به‌دلیل بن‌بست سیاسی بین دو حزب اصلی بر سر تقسیم کلیدی وزارتخانه‌ها و مناصب عالی KRG است.

سؤال اکنون این است که آیا فشار خارجی می‌تواند دو طرف را وادار به کنار گذاشتن اختلافات کند. واشنگتن مدت‌ها یکپارچه‌سازی را شرطی برای ارائهٔ کمک‌ها قرار داده و خروج نظامی آن اکنون انگیزهٔ بیشتری برای دستیابی به جبهه‌ای متحد ایجاد می‌کند. با خروج نظامی از کشور، واشنگتن باید تلاش‌های دیپلماتیک خود را بر تشویق یکپارچه‌سازی متمرکز کند تا به رفع بن‌بست سیاسی کمک نماید.

اگر گروه‌های مسلح همسو با ایران از تسلیم سلاح‌های خود یا واگذاری آن به دولت امتناع کنند، این مسأله‌ای دیگر برای خروج ایالات متحده ایجاد می‌کند. خلع سلاح شبه‌نظامیان تحت حمایت ایران در عراق — گامی کلیدی برای تقویت دولت عراقی — اکنون بر عهده عراقی‌هاست.

ایالات متحده بر پایه توافق قبلی با دولت عراقی که امیدوار بود پیش از خروج خود، شبه‌نظامیان تحت حمایت ایران را خلع سلاح کند، عراق را ترک می‌کند. اما این گروه‌ها در برابر درخواست‌های تسلیم سلاح ایستادگی کرده‌اند و می‌گویند نیروهای خارجی باید ابتدا خارج شوند تا خلع سلاح امکان‌پذیر شود.

در این مرحله، این گروه‌ها هنوز آن‌قدر قدرتمندند که به سادگی قابل کنترل نیستند و دولت ایران علاقهٔ شدیدی به حمایت از آن‌ها دارد، به‌ویژه وقتی می‌توانند نیروهای همسو با ایالات متحده را در سراسر منطقه تهدید کنند. هفته‌ها و ماه‌های پیش‌رو به‌گونه‌ای خواهد بود که نبرد اراده‌ای بین دولت عراقی و شبه‌نظامی‌هایی که مدت‌ها سعی در کنترلشان داشته است، شکل می‌گیرد.

اکنون چه می‌شود؟ آزمون واقعی از همین‌جا آغاز می‌شود که ائتلاف خروج خود را تکمیل کرده است.

به‌نظر می‌رسد عراق وارد مرحلهٔ جدیدی می‌شود؛ حضور نیروهای خارجی کاهش یافته اما مشارکت‌های امنیتی خارجی ادامه دارد. یکپارچه‌سازی پشمەرگه در ۲۱ سپتامبر می‌تواند این تحول را تسهیل کند، به‌ویژه اگر بر دشواری‌های ذاتی هر تلاش نظامی برای یکپارچه‌سازی غلبه کند.

آنچه اکنون مهم است این است که آیا ایالات متحده و شرکای اروپایی آن می‌توانند حضور نظامی مستقیم خود را کاهش دهند و در عین حال نهادهای بومی کافی برای جلوگیری از بازگشت داعش و مهار رقبای منطقه‌ای و گروه‌های شبه‌نظامی باقی بگذارند.

بنابراین، ممکن است ایالات متحده نظامی از عراق خارج شود، اما روابط امنیتی که سال‌ها ساخته است لزوماً با آن نخواهد رفت.

• کهنه‌سربازان آمریکایی از هزینهٔ سیاست خارجی نظامی‌محور آگاهند ›
• پس از انحلال نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF)، الشرع (al‑Sharaa) چگونه با کردهای سوریه رفتار خواهد کرد ›