‏🟠 ۴/۴

هر چه تعمیرات طولانی‌تر در معرض تورم، بازآرایی و درگیری باشد، هزینهٔ آن بیشتر می‌شود. در مدل نمونه‌ای میلر، یک میلیارد دلار کار مستقیم تعمیر که بر پنج سال کشیده می‌شود، با دسترسی ثابت ۱٫۶۵ میلیارد دلار، تحت شرایط محدود ۲٫۳۹ میلیارد دلار و در شرایط درگیری مداوم ۳٫۶۵ میلیارد دلار هزینه می‌گیرد. سرمایهٔ متأخر ممکن است همان تعمیر فیزیکی را با قیمتی بسیار بالاتر بخرد بدون اینکه زمان عملیاتی از دست رفته جبران شود.

منطقه‌ای که با خود رقابت می‌کند

عربستان سعودی، قطر، امارات متحده عربی، کویت، بحرین و عمان همگی به یک بازار جهانی تعمیرات متکی هستند: اسلات‌های کارخانه‌های توربین و کمپرسور، یاردهای ساخت، پیمانکاران تخصصی، تجهیزات سنگین‌بار و تیم‌های راه‌اندازی. برنامه‌ای که برای چند کشور یک اسلات کارخانه‌ای یکسان در نظر بگیرد، قابل اجرا نیست؛ بازسازی به‌صورت مرحله‌ای انجام می‌شود. عمان و امارات می‌توانند بنادر جایگزین ارائه دهند، اما ارسال تمام محموله‌های بازسازی به همان چند مرکز فقط گلوگاه را به‌جای دیگری منتقل می‌کند.

چگونگی گسترش بحران

تأثیرات از طریق سوخت تحویل شده به بقیه جهان می‌رسند، نه از طریق تولید سرسری. جایگزینی یک محموله نفت خام، واحد دیزل آسیب‌دیده را جبران نمی‌کند. سوخت جت باید مطابق مشخصات هوانوردی باشد و از طریق سامانه‌های تأمین هوایی معتبر عبور کند. سفرهای طولانی‌تری ظرفیت مؤثر حمل‌ونقل را کاهش می‌دهند: ناوگانی که برای یک مسیر رفت‌و‌آمد دو برابر زمان می‌برد، تقریباً نصف حجم قبلی را منتقل می‌کنند. خطوط LNG آسیب‌دیده بازارهای گاز و برق را پس از بهبود مسیرهای نفتی تحت فشار نگه می‌دارند. علاوه بر این، تجهیزاتی که به تعمیرات منحرف می‌شوند، پروژه‌های جدیدی را که بازار برای رفع فشار به آن‌ها تکیه کرده بود، به تأخیر می‌اندازند.

جدول زمانی

میلر پنج سال را به‌عنوان افق برنامه‌ریزی برای خسارات جدی در نظر می‌گیرد. برنامه‌ای با دورهٔ ۳۶ تا ۶۰ ماهه که در اواخر ۲۰۲۶ تصویب شد، تکمیل آن را بین اواخر ۲۰۲۹ و اواخر ۲۰۳۱ پیش‌بینی می‌کند و هر حمله‌ای که تجهیزات حیاتی را آسیب بزند، این تاریخ را دوباره به تعویق می‌اندازد. میلر بر این نکته تأکید می‌کند که باید همین‌اکنون اقدام شود؛ مهندسی، تعیین مشخصات، رزرو اسلات‌های کارخانه و برنامه‌ریزی لجستیک می‌توانند پیش از بهبود شرایط امنیتی پیش بروند، و انتظار برای حل سیاسی منجر به از دست رفتن اولین اسلات‌های تولید می‌شود.

پیام میلر این است که بازسازی باید به‌صورت عملی نشان داده شود، نه صرفاً اعلام. این زمان زمانی است که عرضه قابل اطمینان باشد، راه‌حل‌های موقت از بین رفته باشند و سامانه بتواند یک شکست دیگر را تحمل کند؛ نه هنگامی که اولین تانکر بار می‌شود. با دورهٔ تعمیراتی که می‌تواند تا پنج سال طول بکشد، آن روز هنوز دور است. تا آن زمان، جهان به سامانهٔ انرژی نیمه‌تعمیر شده‌ای تکیه دارد که ظرفیت ذخیره‌ای کمتری دارد و هر بشکه سوخت را از طریق مسیر گران‌قیمت‌تری تحویل می‌دهد.