‏🔵 ۳/۳

در عمل، این به این معناست که حضور طولانی‌مدت نیروهای پاکستانی در عربستان سعودی و به‌کارگیری توان دفاعی ترکیه تاکنون حوثی‌ها را بازدارنده نبوده است. فعال‌سازی مکانیزم دفاع جمعی نیز رفتار حوثی‌ها را تغییر نداده. برعکس، اگر حوثی‌ها اتکای عربستان سعودی به کمک‌های خارجی را نشانه‌ای از ضعف تلقی کنند، ممکن است تمایل به تشدید حملات خود پیدا کنند؛ چرا که می‌دانند ترکیه و پاکستان آمادگی پیوستن به جنگ به‌صورت تهاجمی علیه آن‌ها را ندارند.

واشنگتن باید از عملیات دفاعی ترکیه و پاکستان برای همسویی آن‌ها با منافع U.S. استفاده کند.

رئیس‌جمهور ترامپ پیمان مکه را نمونه‌ای از تقسیم بار بیشتر در منطقه تحسین کرد. اگرچه ترکیه و پاکستان ممکن است منافع واشنگتن را در حفاظت از عربستان سعودی در برابر حملات موشکی و پهپادی جمهوری اسلامی ایران و حوثی‌ها به‌اشتراک بگذارند، هر دو کشور همچنان روابط خود با دولت ایران را با احتیاط می‌پیمایند و به آن کمک‌های اقتصادی و دیپلماتیک می‌رسانند. بنابراین واشنگتن باید روشن سازد که نقش گسترده‌تر ترکیه و پاکستان در امنیت خلیج نمی‌تواند صرفاً به ارائه توان دفاعی محدود شود؛ این نقش باید شامل همسویی با U.S. برای مهار شبکه‌هایی باشد که به جمهوری اسلامی ایران و نمایندگان آن امکان تهدید منطقه را می‌دهند. برای آنکارا و اسلام‌آباد این به معنای اجرای مستمرتر تحریم‌های U.S. و محدود کردن دسترسی دولت ایران به شبکه‌های مالی آن‌هاست.

احمد شراوی تحلیل‌گر ارشد پژوهشی در بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها (FDD) است. برای دریافت تحلیل‌های بیشتر از شراوی و FDD، لطفاً اینجا مشترک شوید. FDD را در X با نام کاربری @FDD دنبال کنید؛ شراوی را در X با نام کاربری @AhmadA_Sharawi دنبال کنید. FDD مؤسسه‌ای پژوهشی غیرحزبی مستقر در واشنگتن دی.سی. است که بر امنیت ملی و سیاست خارجی متمرکز می‌باشد.