‏🟠 ۴/۴

برای تبدیل گام‌های اولیه تحریمی ترکیه به یک تغییر استراتژیک گسترده‌تر و مؤثرتر، واشنگتن باید از دینامیک مثبت خود با آنکارا بهره برده و همسویی دوجانبه عمیق‌تری در سیاست نسبت به ایران جستجو کند. سه حوزه به‌عنوان اولویت‌های فوری برجسته می‌شوند:

۱‑ ترکیه باید نظام سخت‌گیرانه‌ای برای بررسی و بازرسی در مرزهای ایرانی اعمال کند. این کار از عبور قاچاق جلوگیری می‌کند، به‌ویژه که فشار در گذرگاه‌های شلوغ در حال افزایش است. به‌ویژه واشنگتن نگران واردات کالاهایی از ایران است که می‌توانند به نیروهای موشکی و پهپاد آن کمک کنند؛ این باید اولویت نظارت ترکیه باشد.

۲‑ ترکیه باید رویکرد بسیار سخت‌تری نسبت به فعالیت‌های بانکی ایرانی در داخل کشور اتخاذ کند. برای این تغییر نیازی به تبعیت از تحریم‌های ایالات متحده نیست. به‌عنوان عضو Financial Action Task Force، ترکیه هم‌اکنون تحت درخواست «اعمال اقدامات مؤثر علیه ایران» عمل می‌کند که شامل پیشگیری از ایجاد شرکت‌های فرعی و شعب برای بانک‌های ایرانی یا ارائه‌دهندگان خدمات دارایی‌های دیجیتال در ترکیه می‌شود. آخرین گزارش ارزیابی متقابل FATF برای ترکیه پیشرفت‌هایی نشان داد اما نقص‌هایی نیز داشت، به‌ویژه در اجرای اقداماتی برای جلوگیری از دور زدن تحریم‌ها.

۳‑ همکاری برای نابودسازی شبکه‌های مرتبط با سپاه پاسداران در ترکیه باید تشدید شود. سپاه پاسداران و گروه‌های وابسته از خاک ترکیه برای فرار از تحریم‌ها، حمایت از گروه‌های تروریستی و هدف قرار دادن مخالفان استفاده کرده‌اند. گسترش همکاری ایالات متحده‑ترکیه برای خنثی‌سازی این شبکه‌ها نه تنها باید بخشی از عملیات Economic Outcast باشد، بلکه باید در چارچوب رویکرد دوجانبه گسترده‌تر برای مقابله با تهدیدهای ایران گنجانده شود.

یک گروه کاری دوجانبهٔ سطح بالا برای تنوع‌بخشی به واردات گاز طبیعی ترکیه ایجاد شود. اگرچه مقامات آمریکایی باید از فشار بر آنکارا برای توقف فوری واردات گاز ایرانی خودداری کنند، دو دولت باید در اسرع‌وقت گروه کاری در این زمینه تشکیل دهند.

به‌طور گسترده‌تر، اگرچه جلب همکاری بیشتر ترکیه در یک استراتژی فشار مهم است، واشنگتن باید به یاد داشته باشد که این احتمالاً برای تغییر تصویر مالی کلی رژیم ایران کافی نیست. کشورهای دیگر، به‌ویژه چین و امارات متحدهٔ عربی، شرکای اقتصادی مهم‌تری برای ایران محسوب می‌شوند. با این حال، افزایش سهم ترکیه در استراتژی فشار تحریمی می‌تواند مؤثر باشد.

ریچارد نِپیو (Richard Nephew) پژوهشگر میهمان برنستین در مؤسسه واشنگتن و پیش از این معاون دیپلمات ویژهٔ آمریکا برای ایران بوده است. سونر چاغاپتاى (Soner Cagaptay) پژوهشگر ارشد خانوادهٔ بایر مؤسسه و مدیر برنامهٔ پژوهشی ترکیه‌ای آن است.