.


این قافلۀ عمر عجب می‌گذرد
دریاب دمی که با طرب می‌گذرد

ساقی، غمِ فردای حریفان چه خوری؟
پیش آر پیاله را که شب می‌گذرد



✍ حکیم_عُمَر_خیام


«پیش آر پیاله را»


شاید منظورش این بود
که چیزی پیدا کن و لذتش را ببر...
فهمیده بود که هرکس،
پیاله‌ی خودش را دارد؛
میِ خودش را و ساقیِ خودش را.

فهمیده بود که در این کنجِ خراب،
هرکس را چیزی مست می‌کند؛
چیزی که شاید برای دیگری
هیچ معنایی نداشته باشد.
شاید رازِ زندگی همین باشد.

اینکه هرکدام از ما
رقصِ درونِ خودمان را پیدا کنیم؛
چیزی که دل‌مان را روشن می‌کند،
به بودن‌مان معنا می‌دهد
و ما را با زندگی آشتی می‌دهد.

یکی با موسیقی،
یکی با عشق،
یکی با یک کتاب،
یکی با آغوشی امن،
و دیگری با خلوتی که در آن،
خودش را دوباره پیدا می‌کند.

رقصِ درونت را پیدا کن
و قدرش را بدان...
صدای هستی،
موسیقی زلال احساس توست.

@gandomzaran