۱۲۵ میلیون سال پیش، به جای ریگ‌های داغِ کویر، درختانِ سرسبز کرمان را در آغوش گرفته بودند. در دلِ آن طبیعتِ خاموش، هیولایی گوشتخوار با چشمانی تیز و قدم‌هایی استوار، قلمروِ خود را پاس می‌داشت؛ ایرانوسوروس، دایناسوری ددپا با گردنی انعطاف‌پذیر و چنگال‌های خمیده که هر طعمه‌ای را به اسارت می‌کشید.

سال‌ها گذشت و آن هیولا در دلِ سنگ‌ها به اسطوره‌ای خاموش بدل گشت؛ تا اینکه در سال ۱۳۸۱، تیمی از دیرینه‌شناسان در منطقهٔ آب‌بیدِ کرمان، دندانِ تیزی با دندانه‌های ریز و استخوان‌هایی از این غولِ منقرض‌شده را کشف کردند. ایرانوسوروس با ۶ تا ۷ متر طول، شکارچیِ چابکی با جمجمه‌ای کشنده، گردنی کشیده و پاهایی نیرومند بود که او را چون پرنده‌ای زمینی، به سرعتِ باد می‌رساند.

امروز بقایای این غول در نزدیکیِ روستای لشکرک آرام گرفته؛ گواهی بر این که تاریخِ این سرزمین، تنها به انسان‌ها خلاصه نمی‌شود و روزگاری دایناسورها نیز بر این خاک تاخته‌اند. کرمان، فقط کویر و پسته نیست؛ کرمان، روزگاری میزبانِ هیولایی بوده که حالا در سکوت، از عظمتِ روزهای دور می‌گوید...